Cadeautje

Al jaren vind ik iedere morgen als ik mijn ogen open een cadeautje naast mijn bed. Steeds weer verpakt in een mooi papiertje met een kleurige strik eromheen. Op het kaartje staat steevast ' Maak er ook vandaag iets van , en als het niet lukt , morgen weer een nieuwe kans. ' Een nieuwe dag ! Elke morgen vind ik een nieuwe dag naast mijn bed, en ik mag ermee doen wat ik wil. Er zijn dagen bij dat ik het pakje niet openmaak omdat ik al van tevoren al weet dat ik er niet vrolijker van word. Dan geef ik het terug aan de lieve gever,
misschien kan iemand anders het die dag beter gebruiken dan ik . Het wordt mij niet kwalijk genomen. Dat weet ik, want elke dag krijg ik weer een nieuw cadeautje waarmee ik mag doen wat ik wil. Ik ben ondankbaar geweest de laatste tijd. Verschillende malen heb ik het pakje terug gegeven, of gewoon laten staan zonder het open te maken. Terwijl de gever zoveel moeite doet om het pakje elke morgen op tijd naast mijn bed te bezorgen, kijk ik er vaak niet eens naar om. Dan zie ik het mooie niet wat in het pakje zit. Dan zie ik de zon niet....dan zie ik het nieuwe groen van de lente niet, dan hoor ik het fluiten van de vogels niet. Dan ben ik ziende blind en horende doof. Vanmorgen heb ik het pakje vastgepakt en mee naar binnen genomen. Op tafel gezet, nog niet wetende of ik het wel open wil maken vandaag. Het komt niet zo vaak voor dat de tranen er al zijn voordat ik nog maar één voet naast mijn bed gezet heb. Vandaag wel. Een gevoel van onbestemdheid overviel mij, leegte in mijn hoofd en in mijn bed. Neergeploft in een stoel , mijn tranen laten gaan en door mijn natte wimpers zie ik het pakje op tafel staan. Nee, ik heb het nog niet opengemaakt. Maar ook nog niet terug gegeven, iets waar ik meestal toch vrij resoluut in ben. Misschien lukt het mij om later op de dag het pakje alsnog open te maken, en blij te zijn met de inhoud. Ik ga het in ieder geval proberen.