Een les van de ganzen

Alles op zijn tijd. En vaak is dat ook zo bij mij. In mijn mailbox een heel bijzonder bericht van Petra, mijn allereerste space vriendin en maatje. Qua gevoelens, qua denken. Er is een verbondenheid tussen Petra en mij die ik niet verwoorden kan . Voor mij uniek. Een beeldbericht, een les van de ganzen. En wat ik niet altijd direct doe, doe ik nu wel. Ik bekijk de slideshow en de tranen rollen over mijn wangen. Alles op zijn tijd, inderdaad. Ik stond vanmorgen op met het ultieme pluk de dag gevoel, maar dat veranderde vrij snel. Berichten in mijn gastenboek......berichten in mijn mailbox. Ik ben van slag, behoorlijk van slag, begrijp het allemaal niet meer en ik vertel aan Petra hoe ik mij voel. Waarom ik me zo voel. Het gevoel te bevriezen van binnen omdat mensen niet meer op de juiste manier weten om te gaan met elkaar....met mij. Natuurlijk begrijpt ze mij, want dat gevecht met het leven heeft zij ook doorlopen, ik heb een deel daarvan via haar space mogen mee beleven, ik heb van haar geleerd. Een vrouw die in zichzelf is blijven geloven ondanks kritiek, tegenspraak. Eerlijk en oprecht. Ik zat hier te snikken achter mijn pc, zoveel gevoelens waarmee ik geen raad weet, boosheid ook omdat ik niet veranderen kan, niet veranderen wil, en dan is daar haar reactie waarvan ik het volgende aanhaal . ' Ga gewoon door met wie je bent, de anderen hebben meer een probleem met jou omdat jij juist zo'n open hart hebt, sommigen kunnen dat gewoon niet velen , zijn jaloers of wat dan ook. Laat ze zien hoe mooi het is met een open hart door het leven te gaan, laat ze zien dat je kwetsbaar bent maar laat je niet kwetsen .....' En dan die zin erachter die zo helemaal Petra is en die mij weer moed geeft om deze dag verder te plukken. Ze zegt ' ....alleen hoe doe je dat, ja daar worstel ik ook wel mee, maar ik ga mooi niet opgeven, want dan is er niks meer om voor te leven .........'
Alles op zijn tijd, en dit antwoord is wat ik juist nu nodig had. Gewoon doorgaan met mezelf te zijn, ik mag kwetsbaar zijn......verdrietig zijn.....boos zijn.......maar wat ik niet moet doen is innerlijk bevriezen omdat anderen hun mening over mij klaar hebben. Bevriezen omdat anderen het niet met mij eens zijn, anders denken ....anders doen. Ik ga door met houden van mensen, niemand die mij dat verbieden kan, niemand die dat veranderen kan . Ik ben niet anders dan dat ik mij toon, wat ik zeg, wat ik denk. En wat ik denk wil ik ook heel vaak delen, gebruiken om iets te zeggen, iets duidelijk te maken . Er is nog heel veel wat ik zou willen zeggen, zal gaan zeggen....maar alles op zijn tijd.

Marlon Brando en zo......

In tegenstelling tot gisteren en nog wat dagen langer geleden mag ik vandaag niet zeuren over mijn humeur. Dat ga ik dan ook niet doen . De gebruikelijke dingen heb ik wel gewoon gedaan, zoals mijn kat zeer ernstig toespreken, de buren gek gemaakt met Barry White, de telefoon niet opgenomen toen ik een nummer zag staan van iemand waarmee ik zeker tot kerstmis niet wil praten......ik heb de persoon maar direct geblokkeerd, da's net zo handig. De dochters hebben vakantie en met de oudste ben ik even de beest gaan uithangen. Ik onderneem zowiezo met mijn oudste veel meer omdat die de 'I am in love ' tijd al ver voorbij is. De jongste heeft geen tijd voor me, die is ' in love, en niet zo'n beetje ook. Laat gaan laat gaan, niets mooier dan de liefde. Gierend van het lachen zijn we in de auto gestapt richting tuincentrum, jawel, vakantie is geen vakantie voor mijn dochter als er geen bezoek aan het tuincentrum aan vastzit, en ik heb zoiets van , ' dan maar meteen, hebben we dat vast gehad, want ik heb niks met al dat groen en de vraag of het winterhard of zomerzacht is. Dat lachen duurde zeker een kilometer of vijftien, want zover is het rijden naar het tuincentrum. Daar scheiden onze wegen voor enige tijd, want ik vermaak me met andere dingen dan mijn dochter. Ik hield de slappe lach, en zij blijkbaar ook, want mijn mobieltje ging af en ik hoorde alleen maar gelach. Zij ook trouwens. Haal me maar op als je klaar bent bij de Koi's zeg ik haar. Daarna heerlijk samen op het tuinterras iets gedronken en gesproken over de liefde. Maar vooral ook weer gelachen. Ze zet haar tas op schoot en haalt Linda eruit. Nu we het toch steeds over de liefde hebben , zegt ze, sla eens open op bladzijde 69. Toeval bestaat niet zei ik eerder ook al en ik denk direct aan standje 69 , vertel dat aan mijn dochter en het gieren is weer niet van de lucht. Ik zie in grote witte letters staan ' en Eva verslikte zich in haar appel '. Ik verslik me ook , in mijn drankje. Daar staan ze dan, Martijn, Jasper, Coen, Ernst, Bas , Brandon , Guy en Pal. In hun mooie blote lijf, gespierd, knap, nou ja, voor de jongere dames zal het wel iets wezen, maar ik val meer op types a la Marlon Brandon maar die is er ook al niet meer en ik besef dan ook dat mij ook geen eeuwigheid meer rest. Ondertussen praat en lach en lees ik, en zie daar de uitspraak van Pal staan. ' Ik zie vaak mooie vrouwen, de vraag is of ik er ook iets mee doe '. ( wat een verbeelding denk ik zo bij mezelf, alsof vrouwen niet zelf bepalen of je iets met ze mag doen ) Maar zegt hij verder, ik ga ook in op de avances van oudere dames, want het is toch grappig wanneer een oma je probeert te verleiden met haar ogen".
Ja Pal, soms doen oma's dat, en dat is ook best wel grappig, ook voor deze oma, en dat kan ik weten. Maar in het tuincentrum ontmoet je niet snel knappe, gespierde, van de olie glimmende jongemannen die het wel leuk vinden om met een oma te flirten. En zeker niet met een oma die bij zichzelf dacht, ach, naar het tuincentrum, laat ik mijn elastische kous dan maar aanhouden, dat scheelt na het lopen stukken met de pijn in mijn rechterbeen , en die vlek op mijn t-shirt, ach, wie let daar op. Geen oogschaduw, want die drupt er onder dat tuincentrumdak toch zo weer af. En wat te denken van de tranen van het lachen ?? Dochter kijkt me aan, zullen we ? Onderweg naar huis zijn we een beetje tot rust gekomen, maar ik kan het niet laten om toch nog even naar de adonissen te kijken . Dochter wil nog snel even naar The Readshop, daar ja, waar ik ook zo graag kom, want het maandblad voor haar man moet nog worden opgehaald. Blijf jij even zitten vraagt ze mij, want jij wil zo vast niet mee naar de winkel. Alsof ik nog nooit geen pijn in mijn been heb gehad zwier ik uit de auto. ' Nee, ik ga even mee, ik heb nog een bon die op moet voor het jaar om is'. Inmiddels ben ik weer op mijn eigen stekkie. Met een boek ja, getiteld ' voor de bruid'. Een cadeauboek voor de bruid maar ik geef het cadeau aan mezelf. Net zo mooi en net zo zacht als het rode boek, een zeker zo mooie omslag en prachtig geillustreerd. Het is lang geleden dat ik ook de bruid was, en het zal ook wel nooit meer voorkomen . Maar het romantische zit er toch nog altijd in, evenals de hoop, de verwachting, de dromen, wit satijn en rode rozen ......

Zomaar een paar regetjes uit dat mooie boekje als afsluiting,
IK ZOU GRAAG AAN JOUW ZIJ DOOR HET LEVEN WILLEN GAAN.
JE STEEDS MEER VERTELLEND TOTDAT WE SAMEN ÉÉN ZIJN GEWORDEN
TOTDAT HET UUR VOOR ONS AANBREEKT OM TE STERVEN
( James Joyce 1882 - 1941 )