Maandag

Toen ik vanmorgen mijn ogen opensloeg was mijn eerste gedachte ' getver....maandag !! Als ik ergens vreselijk van baal is het wel van de maandag. Als kind had ik al een hekel aan deze dag. Op zondagavond werd de wasketel al op het gaspitje in de bijkeuken gezet en langzaam maar zeker vulde het hele huis zich met een geur die ik nóg kan ruiken als ik daar moeite voor doe. Maar ik wil die moeite niet doen, ik kijk wel uit. Druk in de weer met soda, houten lepels van groot formaat, haar eeuwige gebloemde schortje voor haar buik was maandag wasdag bij mijn opoe. Er viel niks buiten te spelen als het mooi weer was, want dan moest de was op de bleek. Zoiets vreemds, ons hele grasveldje lag vol met uitgespreide was....de zon erop zei mijn opoe, dat is goed voor de was, wordt ie zo mooi helder van . In de wintermaanden werd de was gedroogd op een houten rekje wat rondom de kolenkachel werd geplaatst. Wat had ik het vaak koud omdat die rotwas de warmte tegenhield. Misschien haat ik daarom wel de maandag. Het zou goed kunnen. Ook de woensdag was niet favoriet bij mij in mijn jeugd. Dat is later wel veranderd, maar ik heb er toch ook weer iets aan overgehouden. Mijn antipathie tegen gehaktballen. Alleen het woord al. Woensdag gehaktdag. Ik maak ze nooit, ik eet ze nooit, en met tegenzin maak ik ze weleens voor de kleinzoons die het een traktatie vinden. Maar die tegenzin is wel vermengd met liefde, een snufje Hollandse traditie, de geur van vroeger, en de herinnering aan mijn opoe. Maar eigenlijk wilde ik het hier allemaal niet over hebben. Ik weet niet hoe dit nu op papier komt. Ik wilde namelijk iets heel anders mededelen, namelijk dat ik val in type 4. Deze maandag heb ik namelijk gebruikt om eens wat leesvoer door te nemen zodat het zaterdag met het oud papier mee kan. De stapel werd te groot om te laten liggen tot de donkere dagen.
Type 4. De individualist. Tja.... Je bent gevoelig, emotioneel en creatief, je hebt gevoel voor schoonheid en kunst en bent op zoek naar het ongewone en het afwijkende. Helemaal raak. Een waarheid als een koe. Dan volgt er nog wat, maar dat herhaal ik niet, maar het klopt wel. Dan mijn valkuil : je voelt je onvervuld en ontevreden en vindt het moeilijk genoegen te nemen met de realiteit. Het lijkt wel of je altijd verlangt naar iets of iemand die er niet is . ( Ik ben perplex, óók heel erg waar , en ik denk dat diegene ook nooit meer komt...) Wat je niet ziet, is dat je je eigen valkuil creëert: door te verlangen naar het onbereikbare, blijf je je onvervuld voelen . ( hoe is het mogelijk....)
Mijn uitdaging: met beide benen op de grond gaan en blijven staan. Probeer te leven in het ' nu '. Kun je met je volle aandacht zijn bij wat je nú voelt en wat er nú om je heen gebeurt dan verdiept dat de ervaring van gewone dagelijkse bezigheden en zul je een stuk innerlijke vervulling vinden. Tot zover. Ik krijg nog een tip voor een bepaald boek, maar dat leg ik even naast me neer. Er ligt hier nog genoeg te lezen. Ik weet zeker dat er mensen zijn die weten uit welk blad ik deze test heb gedaan. Mensen die het hierboven geschrevene ook al mondeling aan mij hebben overgebracht. Maar soms is het toch anders om het te lezen. Realistischer. Treffender. Dringerder. Tja..... Tot dusver vond ik het vandaag een aangename maandag. Hopelijk jullie ook.

Levenskunst

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wat is er met Magnolia aan de hand..........spiegelbeeld vertel eens even.........en zo weet ik nog wel wat zinnen uit liedjes en sprookjes te bedenken . Dingen doen uit gewoonte, zonder erbij na te denken . Nou is dat niet alleen hier zo, ik weet dat velen de dagelijkse dingen doen zonder daar bij na te denken . Maar er is iets gaande . Een verandering in het mijn zijn.
Een verandering innerlijk , maar óók uiterlijk. De vouwen blijven langer aanwezig na het opstaan, de koffie maakt me niet aktiever, ook niet na twee, soms drie kopjes. Het bed opmaken gaat moeizamer, waarom zou ik het opmaken, ik duik er zo vanavond wel weer in, niemand die zich er aan stoort. Een algehele malaise heeft bezit van mij genomen. Nee, niet voor het eerst, dat klopt, maar wel weer in een mate waarvan ik denk ' nee hé.....niet wéér . Ik weet ook niet goed meer hoe ik moet lachen, want mijn lachspieren zijn verkrampt. Gelukkig is er ook niet veel te lachen , hoef ik ook niet krampachtig een lach te maken , wat heel vermoeiend is momenteel.
Het kwam al eerder voor...veel eerder. Goedgemutst op weg bijvoorbeeld, gezellig ergens heen en onderweg breekt ineens de paniek uit, omdraaien, direct, het liefst op de snelweg maar dat mag niet, dat gaat ook niet. Dan maar stoppen langs de kant en even tot bedaren komen. Om daarna toch om te draaien en huiswaarts te gaan. Mijn dochter kent het, en ik hoef mij niet te schamen, niet mijn tranen te verbergen, ze zegt op zo'n moment dat ik de liefste moeder van de wereld ben, met alle gevolgen van dien .
De wereld draait door. Ik ook. Het gaat mij te snel, er gebeurt te veel. Kan mij niet aanpassen aan het tempo waarin geweld bezit van de wereld neemt. Gebrek aan liefde en medemenselijkheid. Kleine dingen kunnen mij lamslaan. Gebeurtenissen binnen mijn familie die voor mij onbegrijpelijk zijn, waar ik niks mee kan, waarover praten niet mogelijk is. Het put mij uit, het ' moeder Theresa zijn ', maar toch doe ik het, omdat het nodig is en ik wél hou van mijn medemens, mijn dierbaren in het bijzonder. En dat laat de spiegel mij zien, dat laat mijn lichaam mij voelen. Natuurlijk, ik weet dat ik ook aan mezelf moet denken, maar dat zit niet in mij, dat kan ik niet, hoe ik daar ook mijn best voor doe.
Het alleen zijn doet mij ook geen goed. Samen . Altijd samen, dat zeiden we tegen elkaar. Nooit meer alleen. Ik voel mij triest, erg eenzaam, want samen met jou zou het leven net dat beetje meer kleur hebben. Je bent niet vervangbaar, door geen enkel ander mens, door geen enkele andere vriendschap. Ik weet dat je aan mij denkt, ik weet alleen niet wát je denkt, wat er door jou heengaat. Misschien haat je mij wel, want dat is ook een manier van aan mij denken.
Morgen kan ik weer even vanuit mijn hart en mijn gevoel lachen, want dan ik haal mijn kleinzoons en mijn zoon van Schiphol. Na vier weken kan ik ze weer tegen me aandrukken, mijn liefde geven, van ze genieten. Zijn ze twee weken bijna voor mij alleen. Moeder blijft nog twee weken in haar vaderland, en mijn zoon moet weer aan het werk. Kan ik twee weken lang genieten van heel veel liefde, want dat geven deze kleine mannen mij........onvoorwaardelijk !

Desiderata

Wees kalm te midden van het lawaai, en de haast, bedenk welk een vrede er in stilte kan heersen. Sta op goede voet met alle mensen zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk; luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je jezelf met anderen vergelijkt zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, Want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijft belangstelling houden voor je eigen werk hoe nederig dat ook moge zijn.Het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen want de wereld is vol bedrog, Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd. Vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, Want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet jezelf niet met spookbeeld, vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren.Je hebt het recht om hier te zijn en ook al is het wel of niet duidelijkToch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat hij moge zijn en wat je werk en aspiraties ook moge zijn, houd vrede met jezelf in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog Steeds een prachtige wereld. Wees voorzichtig. Streef naar geluk.
Max Ehrmann

Geluk

Geluk. Geluk is wakker worden naast een kind dat breed tegen je lacht. Een kind dat nog onbezorgd is over het leven. We ontbijten samen, en hij praat honderd uit. Onbezorgd en onwetend over zaken waarmee zijn babaanne zich dagelijks bezig houdt. Jij doet altijd meteen de radio aan he, als jij uit bed gaat ? Dat weet hij, van eerdere logeerpartijen , hij weet dat stilte om mij heen me gek maakt. Er moet wat zijn, een geluid op de achtergrond, geen stilte. Zijn zelfstandigheid valt mij ineens op. Ook praat hij anders, wijzer. Hij denkt na, zegt dingen heel bewust. Is bezig met dingen die mij toch verbazen, ook al herken ik het .......ik zie mijn zoon terug in mijn kleinzoon. Volgende maand wordt hij tien. Tien jaar waarin een heel leven aan mij voorbij lijkt te zijn gegaan. Geluk is iets anders geworden dan het geluk van tien jaar terug. Geluk is iets wat af en toe nog op mijn pad komt, maar zeker geen vanzelfsprekendheid meer is. Onzekerheden hangen als een donkere wolk boven mijn hoofd.
Ik denk dat het zo moet zijn. Dat er twee jongens zijn die af en toe dat zilveren randje om mijn wolk laten schijnen. Inmiddel zit het ontbijt erin en is hij weer weg. ' Ik ga babanne, ik wil naar papa, even een spelletje doen op mijn computer '. Zo gaat dat, zo hoort het ook te gaan. En ik val terug in mijn eenzaamheid, hopend op een teken van leven van iemand die mij heel dierbaar is, maar de weg naar mij kwijt is. Ik pas mijn muziek aan, ik spaar ze niet meer, mijn tranen. Laat het gaan, het is de enige manier om de steen op mijn maag te laten verdwijnen. Dolly Parton......Jolene...........honder keer en nog niet genoeg.
Geluk. Een momentopname, een foto. Geen realiteit. Ik heb het uitgelegd, het waarom weg gaan van een site waar ik ook leuke dingen meemaakte. Kom terug, en verander je naam en foto. Nee, dat ligt mij niet, past ook niet bij mij. Ik ben ik, en ik wil blijven wie ik ben. Geen halve waarheden. Zodra ik me hier niet meer kan vertonen zoals ik werkelijk ben dan verdwijn ik ook hier. Ik hou niet van zweverigheid, van me anders voordoen dan ik ben.
Geluk. Gezond zijn, ook al is gezondheid zeker niet van iemands gezicht af te lezen. Verdriet is niet altijd zichtbaar, en gelukkig is hij/zij die het verbergen kan. Gelukkig is zij die voor anderen kan verbergen dat geluk geen klavertje vier is wat je op ieder grasveld kunt plukken . Geluk is accepteren, volhouden, niet de moed opgeven, doorstrijden ook al valt het nog zo zwaar. Geluk is zorgzaam mogen zijn voor mensen die je dierbaar zijn, mensen die je het beste gunt wat er is. Geluk is mee mogen helpen om anderen gelukkig te laten zijn, gelukkig, in ieder opzicht. Geluk is je naaste...mijn naaste..... JIJ.

Mensen

Het is nogal eens onderwerp van gesprek, eenzaamheid. De buurvrouw van mijn dochter begon er ook weer over. Haar zesendertigjarige zoon kan maar niet aan de vrouw komen, en hij wil zo erg graag nog vader worden, maar ja, zesendertig...... Ze bracht het op een manier dat ik bijna medelijden kreeg met haar zoon. Ze sprak over hem alsof zijn leven af hing van een vrouw en nageslacht. Want ja, alles heeft hij, een mooi huis, een goede baan, maar geen vrouw en kinderen, en dat was al heel vroeg in zijn leven een wens, een kind. Maar hoe kom je nog aan een vrouw op die leeftijd. Ik schiet bijna in de lach. Ik denk ineens terug aan het artikel dat ik deze week heb zitten lezen in Vrouw, de bijlage van de Telegraaf op zaterdag. Een vrouw vertelt, en ik citeer ' Even beginnen bij het begin. Veel ingrijpende dingen kruisten tegelijk mijn pad. Moeder ziek, broer ziek, hun overlijden twee maanden na elkaar. En dan een echtgenoot die zich steeds onmogelijker begon te gedragen. Een ander, zo bleek. Al jaren. Toen ik erachter kwam om wie het ging, ben ik naar haar huis gereden. Daar zat ie. Aan tafel met haar gezin. De geur van een nieuwe vloer. ' Dus toen ik mijn moeder pap voerde, lag jij te clicklaminaten bij je minnares ?' kwam er gek genoeg bij me naar boven. Zijn verklaring daarvoor bleek simpel: ' ik moet toch ergens eten?' Veertig plus. Afgedankt. Wankelend op je niet meer zulke mooie, jonge benen.
Echt, ik schiet weer in de lach. Bedenk me dat het voor een man toch niet zo'n probleem hoeft te zijn om opnieuw aan de vrouw te komen dan omgekeerd. Er zijn kroegen, sportscholen, en er is internet. Bovendien komt hij zonder er veel bijzonders voor te hoeven doen nog eens ergens, want als internationaal chauffeur reist hij heel Europa door. Net zoals de dame in Vrouw had hij zich ingeschreven bij een datingbureau. O ja, mails genoeg, want onze Ronald is wel ' ne schone vent om te zien ' . Dat ontken ik ook niet, want ik ken Ronald. Hij komt wat verlegen over, maar ik denk dat dat snel over is zodra zijn moeder uit zicht is. Maar ja, hij wil niet iedereen war, zegt ze op z'n Brabants. En ik begrijp haar. Zo had Ronald een tijdje gechat met een meiske uit Venlo, een schoon ding hoor om te zien. Het leek echt wat te worden na verloop van tijd. Ze waren echt van elkaar gaan houden, ' gek he, dat dat kan via chatten ' zei de moeder, onze Ronald voelde zich zo tot het meiske aangetrokken, ze werd in zijn ogen alsmaar mooier en liever, en haar stem, als ze elkaar weleens spraken via de telefoon, gelijk een harp. Omdat Ronald niet over één nacht ijs wilde gaan had hij besloten haar eerst goed te leren kennen via gesprekken met elkaar, gezellig samen chatten, elkaar zien op de webcam. Maar ja, zegt moeder, op een gegeven moment ga je toch wat voelen, en ook dat begrijp ik. Hij was er zeker van dat het meisje uit Venlo de vrouw voor hem zou zijn. Nee, niet meteen bij hem of bij haar thuis afspreken, het was Ronalds idee om het meiske een week mee te nemen op een van zijn trips naar het mooie Oostenrijk. Zij stemde onmiddelijk hiermee in.
'Maar nou zal ik jou eens vertellen, zegt moeder, en haar blik richt zich op mij'. Toen hij daar aankwam stond ze al bijna buiten , vier koffers vol had ze bij zich. Onze Ron hoefde ze alleen nog maar in te laden. Maar toen ze ' heure mond opendee leek het alsof hij de heks uit Paulus de Boskabouter hoorde in plaats van het zachte harpgeluid dat hij gehoord had tijdens het chatten. Ze waren Limburg nog niet uit of ze vroeg of ze alles naar haar smaak mocht inrichten bij hun thuiskomst, want de trouwplannen zouden ze ook wel tijdens die ene week samen bespreken. ' Onze Ron heeft de zwaarste week van zijn leven gehad zegt moeder, en kijkt mij heel verontwaardigd aan. Ik geloof haar direct. En ik geloof ook dat onze Ron het niet meer zo heeft op datingsite's, want er zal best eens wat vreemds tussen zitten. Ik citeer nog een stukje uit Vrouw, over de dame die ook een afspraakje had gemaakt met een heer waarmee ze maandenlang zeer erotisch getint e-mailverkeer had gehad. ' Straalverliefd was ze geworden op zijn woordkeuze. Eindelijk zou ze hem in levenden lijve zien. Had ze het maar nooit gedaan. Het eten in het restaurant was fantastisch. Hij niet. Als toetje droomt ze nog weleens van dat enge weke mondje en die rare worstvingertjes '. Ik schiet weer in de lach, zie het helemaal voor me, herken ook dingen uit beide verhalen . Ik grijnsssssssss.....heel breed........... en echt, van de dame kan ik het nog begrijpen dat ze op jacht is gegaan via een datingsite, want waar kom je als moeder van opgroeiende kinderen, in geen kroeg, en een sportschool is ook niet ideaal als relatieplanet. Maar Ronald had ik wijzer ingeschat, juist omdat ik hem ken, en weet dat het voor hem niet zo'n probleem hoeft te zijn om een vrouw voor het leven te vinden . ' En gij.......vinde gij het een probleem om alleen te zijn', vraagt moeder plots aan mij.........want gij zijt ook nog niet zo oud toch ? ' Ik zie jou ook altijd maar alleen'.............
Ik kreeg ineens haast, moest mijn kleinzoon nog douchen, de hond uitlaten, mijn moeder ophalen...........
Fijne avond nog allemaal.

Home Alone

De kleinzoons slapen weer thuis. Ik ben dus weer home alone, en ook dat is weer even wennen. Gezellig hoor, samen in bed, kleinzoon en ik . Nu kan het nog, negen is nog een leeftijd waarop je het geen probleem vindt om naast je babaanne te slapen, alleen de nachtzoen was al even afgeschaft, maar dat maken andere dingen ruimschoots goed. ' Ik vind het gezellig bij jou ', en de volgende keer kom ik weer bij jou slapen '. De volgende keer is over vier weken, en ik verheug me er ook weer op, ook al is de rust nu wel even welkom, al is het alleen maar voor mijn hernia, even het bed voor mij alleen. Want het draait wat in zijn slaap, zo'n kleinzoon. Zeker als hij ook nog regelmatig even wakker wordt omdat hij zo verkouden is en zijn neus regelmatig verstopt zit. Dan moet je als oma ook niet vragen of zijn neus verstopt zit, want dan krijg je als antwoord ' nee, die zit nog gewoon op zijn plek '. Na een paar neusdruppels slaapt hij zo ook weer in . Afgelopen nacht niet. Ik werd wakker omdat ik voelde dat mijn kleinzoon ook wakker was, dat voel je gewoon. ' Jij maakt geluid babaanne, zegt hij tegen mij. Ik vraag dus of hij wakker is geworden van mijn gesnurk, want wat voor geluid zou een mens anders maken in zijn slaap. ' Nee, jij snurkt niet zoals papa, maar jij fluit '. 'Ohh, fluit ik , vraag ik hem, en ik ben allang blij dat ik niet snurk, want dat lijkt me vreselijk, allleen mannen snurken maar volgens mij. Nachten heb ik doorgebracht op de logeerkamer omdat ik de slaap niet kon vatten vanwege een oorverdovend en hoogst irritant geluid. Mensen die snurken....vreselijk, dat doet een huwelijk geen goed, en een ongebonden relatie ook niet volgens mij. Zie daarbij een half openstaande mond, ogen die draaien, en je zou direct echtscheiding gaan aanvragen, de verliefdheid is meteen over als je daar elke nacht voor op de vlucht moet. Maar zo erg is het blijkbaar niet met mij. 'Ja, jij fluit, niet met je mond maar met je neus '. Hij kijkt me in het halfdonker onderzoekend aan. 'Hoe doe jij dat babaanne vraagt hij. Nou weet ik absoluut niet wat voor fluitje hij bedoeld, want ik hoor mezelf niet 's nachts, en dat ik fluit is al helemaal nieuw voor mij, niemand die mij daarop wijst. ' Doe het eens voor, vraag ik hem, op wat voor geluid lijkt het ? Is het een leuk fluitje ? 'Nou, zegt hij, ik weet niet hoe ik dat moet voordoen, want ik kan alleen fluiten met mijn mond'. Daar zit wat in, dus ik vraag of het een leuk fluitgeluid is. Ik gebruik al jaren geen fluitketel meer, en zijn moeder ook niet, dus ik weet niet zo snel een voorbeeld te geven. Maar in mijn tijd vond ik het geluid van een fluitende ketel een gezellige fluit, ik had er zeker geen hekel aan. Dus ik hoop maar dat mijn nachtelijk gefluit hem ook gezellig in zijn oren heeft geklonken . We besluiten weer te gaan slapen, want vanmorgen was de eerste schooldag na zes weken vakantie, en een beetje uitgerust moet je dan wel zijn. Hij draait zich om, ik ook , maar ineens wist hij het blijkbaar.....want weer draait hij zich om, stapt het bed uit en komt weer terug met een papieren oprolfluitje, zo'n ding wat vaak in een verrassingssnoepzak ( wat een woord ) zit. Ik ben een oma die alles bewaart,en nog geen fluitje van een cent weggooit. Het is mij nu duidelijk. Zo irritant fluit ik dus als ik slaap. ' En babaanne, vraagt hij verder, fluit jij elke nacht zo ?' Ik weet het antwoord niet op zijn vraag. Maar als ik elke nacht zo fluitend slaap....dan is het nu misschien duidelijk waarom ik nog steeds het bed voor mij alleen heb.
Voor straks, welterusten, en morgen gezond weer op.