donderdag 11 september 2008

Mijn moeder..


Maandag wordt ze tachtig. Mijn moeder. Een behoorlijke leeftijd. Ze is de op één na jongste uit een gezin met elf kinderen. Allemaal sterke vrouwen in dat gezin, zo ook mijn moeder. Ze mag zich nog in een goede gezondheid verheugen, was zelden ziek, in ieder geval geen ziekte van betekenis. Ze fietst nog, heeft zich niet verstopt achter de geraniums, en leeft in de veronderstelling dat ik nog steeds niet buiten haar zorgen kan. Ze wast voor me, kookt met enige regelmaat voor me want mijn moeder is van mening dat ik sinds ik alleen ben niet goed meer voor mezelf zorg. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ze even bij mij binnen loopt. Ik moest er even uit is steevast haar reactie als ze binnenkomt, en ik bijna merkbaar geirriteerd naar het senseo apparaat loop en met een hoorbare zucht op een stoel plof. Ik weet het, en zij weet het, dat ik mij soms erger aan haar dagelijkse bezoekjes. Haar gemoeder heb ik nooit kunnen ontlopen, ik was en bleef het kind dat haar zorgen nodig had, het kind dat haar advies nodig had, het kind dat niet zonder haar wijze raad kon en kan. Want ze moedert nog altijd en dat valt bij mij niet altijd in goede aarde. Dat laat ik dan ook merken en dat accepteert ze, misschien omdat ze weet dat het eigenlijk ook wel veel is, zo'n dagelijks bezoek. Dat haar dochter een vrouw is met een gebruiksaanwijzing weten de meeste mensen die haar kennen inmiddels ook. Ik ontken dat ook niet. Deels komt dat door mijn opvoeding, deels door de tegenslagen in mijn leven. Zij weet en erkent dat ook. Toen ik vanmiddag in de supermarkt liep en ineens mijn moeder zag binnen komen gaf mij dat een warm gevoel. Ze kwam met uitgestoken vinger op me af.........en zonder te groeten kreeg ik mijn opdracht, 'haal jij dadelijk even het kattenvoer bij mij op ', en neem dan ook meteen de was mee voor je zoon. Ook dat doet ze, mijn moeder, mee-zorgen voor het gezin van mijn zoon als ze ziet dat het teveel is voor mij. Want met de ziekte van mijn schoondochter kwamen ook de zorgen. Ik ben daardoor nóg meer veranderd, kan vaak helemaal niets hebben. Mijn moeder weet dat, en ik weet dat haar zorg voor mij voortkomt uit haar houden van mij. Tegen mij zeggen dat ze van mij houdt kan ze niet, en ik heb het daar jarenlang heel moeilijk mee gehad. Dat warme gevoel toen ik haar de supermarkt zag binnenkomen moet ze gevoeld hebben, ik ben trots op dat viefe mensje van bijna tachtig. Ik weet dat ze van mij houdt ook al zegt ze het nooit. Haar houden van is voelbaar...zichtbaar, maar ik waardeer dat niet altijd genoeg. Lieve moeder, ik kan het wél, zeggen dat ik van je hou, en ik weet ook dat jij van mij houdt. Je hoeft het niet te zeggen want ik weet het. Je zegt het met alles wat je voor mij bent en doet.
Hoop dat je nog heel lang bij me mag blijven.

Een les van de ganzen


Alles op zijn tijd. En vaak is dat ook zo bij mij. In mijn mailbox een heel bijzonder bericht van Petra, mijn allereerste space vriendin en maatje. Qua gevoelens, qua denken. Er is een verbondenheid tussen Petra en mij die ik niet verwoorden kan . Voor mij uniek. Een beeldbericht, een les van de ganzen. En wat ik niet altijd direct doe, doe ik nu wel. Ik bekijk de slideshow en de tranen rollen over mijn wangen. Alles op zijn tijd, inderdaad. Ik stond vanmorgen op met het ultieme pluk de dag gevoel, maar dat veranderde vrij snel. Berichten in mijn gastenboek......berichten in mijn mailbox. Ik ben van slag, behoorlijk van slag, begrijp het allemaal niet meer en ik vertel aan Petra hoe ik mij voel. Waarom ik me zo voel. Het gevoel te bevriezen van binnen omdat mensen niet meer op de juiste manier weten om te gaan met elkaar....met mij. Natuurlijk begrijpt ze mij, want dat gevecht met het leven heeft zij ook doorlopen, ik heb een deel daarvan via haar space mogen mee beleven, ik heb van haar geleerd. Een vrouw die in zichzelf is blijven geloven ondanks kritiek, tegenspraak. Eerlijk en oprecht. Ik zat hier te snikken achter mijn pc, zoveel gevoelens waarmee ik geen raad weet, boosheid ook omdat ik niet veranderen kan, niet veranderen wil, en dan is daar haar reactie waarvan ik het volgende aanhaal . ' Ga gewoon door met wie je bent, de anderen hebben meer een probleem met jou omdat jij juist zo'n open hart hebt, sommigen kunnen dat gewoon niet velen , zijn jaloers of wat dan ook. Laat ze zien hoe mooi het is met een open hart door het leven te gaan, laat ze zien dat je kwetsbaar bent maar laat je niet kwetsen .....' En dan die zin erachter die zo helemaal Petra is en die mij weer moed geeft om deze dag verder te plukken. Ze zegt ' ....alleen hoe doe je dat, ja daar worstel ik ook wel mee, maar ik ga mooi niet opgeven, want dan is er niks meer om voor te leven .........'
Alles op zijn tijd, en dit antwoord is wat ik juist nu nodig had. Gewoon doorgaan met mezelf te zijn, ik mag kwetsbaar zijn......verdrietig zijn.....boos zijn.......maar wat ik niet moet doen is innerlijk bevriezen omdat anderen hun mening over mij klaar hebben. Bevriezen omdat anderen het niet met mij eens zijn, anders denken ....anders doen. Ik ga door met houden van mensen, niemand die mij dat verbieden kan, niemand die dat veranderen kan . Ik ben niet anders dan dat ik mij toon, wat ik zeg, wat ik denk. En wat ik denk wil ik ook heel vaak delen, gebruiken om iets te zeggen, iets duidelijk te maken . Er is nog heel veel wat ik zou willen zeggen, zal gaan zeggen....maar alles op zijn tijd.

Marlon Brando en zo......


In tegenstelling tot gisteren en nog wat dagen langer geleden mag ik vandaag niet zeuren over mijn humeur. Dat ga ik dan ook niet doen . De gebruikelijke dingen heb ik wel gewoon gedaan, zoals mijn kat zeer ernstig toespreken, de buren gek gemaakt met Barry White, de telefoon niet opgenomen toen ik een nummer zag staan van iemand waarmee ik zeker tot kerstmis niet wil praten......ik heb de persoon maar direct geblokkeerd, da's net zo handig. De dochters hebben vakantie en met de oudste ben ik even de beest gaan uithangen. Ik onderneem zowiezo met mijn oudste veel meer omdat die de 'I am in love ' tijd al ver voorbij is. De jongste heeft geen tijd voor me, die is ' in love, en niet zo'n beetje ook. Laat gaan laat gaan, niets mooier dan de liefde. Gierend van het lachen zijn we in de auto gestapt richting tuincentrum, jawel, vakantie is geen vakantie voor mijn dochter als er geen bezoek aan het tuincentrum aan vastzit, en ik heb zoiets van , ' dan maar meteen, hebben we dat vast gehad, want ik heb niks met al dat groen en de vraag of het winterhard of zomerzacht is. Dat lachen duurde zeker een kilometer of vijftien, want zover is het rijden naar het tuincentrum. Daar scheiden onze wegen voor enige tijd, want ik vermaak me met andere dingen dan mijn dochter. Ik hield de slappe lach, en zij blijkbaar ook, want mijn mobieltje ging af en ik hoorde alleen maar gelach. Zij ook trouwens. Haal me maar op als je klaar bent bij de Koi's zeg ik haar. Daarna heerlijk samen op het tuinterras iets gedronken en gesproken over de liefde. Maar vooral ook weer gelachen. Ze zet haar tas op schoot en haalt Linda eruit. Nu we het toch steeds over de liefde hebben , zegt ze, sla eens open op bladzijde 69. Toeval bestaat niet zei ik eerder ook al en ik denk direct aan standje 69 , vertel dat aan mijn dochter en het gieren is weer niet van de lucht. Ik zie in grote witte letters staan ' en Eva verslikte zich in haar appel '. Ik verslik me ook , in mijn drankje. Daar staan ze dan, Martijn, Jasper, Coen, Ernst, Bas , Brandon , Guy en Pal. In hun mooie blote lijf, gespierd, knap, nou ja, voor de jongere dames zal het wel iets wezen, maar ik val meer op types a la Marlon Brandon maar die is er ook al niet meer en ik besef dan ook dat mij ook geen eeuwigheid meer rest. Ondertussen praat en lach en lees ik, en zie daar de uitspraak van Pal staan. ' Ik zie vaak mooie vrouwen, de vraag is of ik er ook iets mee doe '. ( wat een verbeelding denk ik zo bij mezelf, alsof vrouwen niet zelf bepalen of je iets met ze mag doen ) Maar zegt hij verder, ik ga ook in op de avances van oudere dames, want het is toch grappig wanneer een oma je probeert te verleiden met haar ogen".
Ja Pal, soms doen oma's dat, en dat is ook best wel grappig, ook voor deze oma, en dat kan ik weten. Maar in het tuincentrum ontmoet je niet snel knappe, gespierde, van de olie glimmende jongemannen die het wel leuk vinden om met een oma te flirten. En zeker niet met een oma die bij zichzelf dacht, ach, naar het tuincentrum, laat ik mijn elastische kous dan maar aanhouden, dat scheelt na het lopen stukken met de pijn in mijn rechterbeen , en die vlek op mijn t-shirt, ach, wie let daar op. Geen oogschaduw, want die drupt er onder dat tuincentrumdak toch zo weer af. En wat te denken van de tranen van het lachen ?? Dochter kijkt me aan, zullen we ? Onderweg naar huis zijn we een beetje tot rust gekomen, maar ik kan het niet laten om toch nog even naar de adonissen te kijken . Dochter wil nog snel even naar The Readshop, daar ja, waar ik ook zo graag kom, want het maandblad voor haar man moet nog worden opgehaald. Blijf jij even zitten vraagt ze mij, want jij wil zo vast niet mee naar de winkel. Alsof ik nog nooit geen pijn in mijn been heb gehad zwier ik uit de auto. ' Nee, ik ga even mee, ik heb nog een bon die op moet voor het jaar om is'. Inmiddels ben ik weer op mijn eigen stekkie. Met een boek ja, getiteld ' voor de bruid'. Een cadeauboek voor de bruid maar ik geef het cadeau aan mezelf. Net zo mooi en net zo zacht als het rode boek, een zeker zo mooie omslag en prachtig geillustreerd. Het is lang geleden dat ik ook de bruid was, en het zal ook wel nooit meer voorkomen . Maar het romantische zit er toch nog altijd in, evenals de hoop, de verwachting, de dromen, wit satijn en rode rozen ......

Zomaar een paar regetjes uit dat mooie boekje als afsluiting,
IK ZOU GRAAG AAN JOUW ZIJ DOOR HET LEVEN WILLEN GAAN.
JE STEEDS MEER VERTELLEND TOTDAT WE SAMEN ÉÉN ZIJN GEWORDEN
TOTDAT HET UUR VOOR ONS AANBREEKT OM TE STERVEN
( James Joyce 1882 - 1941 )

vrijdag 5 oktober 2007

The Orgasmic Diet




Lekker liggen lezen vanmiddag, en aardig door mijn stapel leesvoer heen geworsteld. Genoten zelfs van de lectuur. Grazia. Een vrij nieuw blad, mijn dochter dacht dat ik het wel zou willen lezen. Gelezen en genoten. Ik val dan ook maar meteen met de deur in huis. Het seksdieet............menu erotica, blz 84. Weinig tot geen zin : de klacht is niet uniek, de oplossing wel. Ik citeer een gedeelte uit het artikel. In 1998 werd Viagra gelanceerd: dat kleine blauwe pilletje zorgde ervoor dat ' falende ' mannen weer controle kregen over hun piemel. Het werd een geweldig succes en is inmiddels zo gewoon dat geen huisarts z'n wenkbrauwen nog optrekt als je erom vraagt. Nu zijn vrouwen aan de beurt om hun seksleven een boost te geven: sinds kort is er Intrinsa op de markt, een pleister die ervoor zorgt dat je veel en vaak zin hebt om te vrijen. Het wordt nu al de Vrouwen-Viagra genoemd. Tja.....het lijkt erop dat het 'nu niet , ik heb hoofdpijn ' tijdperk zijn beste tijd gehad heeft. Een heerlijk vooruitzicht voor de echte liefhebbers, maar ren nu niet meteen enthousiast naar de huisarts, of naar je computer om op internet naar Intrinsa te zoeken, de pleister heeft namelijk ook onaangename bijwerkingen zoals haaruitval, een bromstem of baardgroei. Willen we dat? Is dat sexy....een baard of een bromstem ? Dat ik met een bromstem Jaap roep dat ik er klaar voor ben ? Hij draait wellicht meteen om of draait door.
Gelukkig zijn er makkelijker manieren om je seksleven op te krikken. Marrena Lindberg verdiepte zich in lustopwekkende voedingsmiddelen en schreef er het boek The Orgasmic Diet over. Deze mevrouw beweert dat je door een paar simpele aanpassingen in je voedingspatroon weer zoveel zin in seks krijgt dat het lijkt alsof je je partner pas vier weken geleden ontmoet hebt. Twee weken dieten moet genoeg zijn om je libido naar ongekende hoogten te doen schieten. Niks geen dure parfums, bossen bloemen of sensuele massages die je moeten verleiden tot een vrijpartij, enkel een paar simpele aanpassingen van je eetgewoontes toepassen. Uitgangspunt is de inname van een hoge dosis visolie, deze olie zorgt ervoor dat je lichaam meer dopamine aanmaakt. Dopamine is een stofje in de hersenen dat een grote rol speelt bij gevoelens als blijdschap, genot en seksuele opwinding. Wel innemen in een grote hoeveelheid, met gewoon twee capsules per dag kom je er niet. In visolie zit de werkzame stof EPA waarvan je dagelijks 1700mg moet binnen krijgen. Van de andere werkzame stof, DHA, heb je iedere dag 1300mg nodig. Marrena Lindberg beveelt de produkten Minami aan die je via internet kunt bestellen. Naast die capsules beveelt Lindberg je aan om elke dag een paar stukjes pure chocola te eten. Daardoor komt er endorfine in je lichaam vrij, een neurotransmitter die je een blij en gelukkig gevoel geeft en een soort roeseffect heeft. Verliefde mensen maken veel endorfine aan, en daarom past chocolade prima in Lindbergs seksdieet. Affijn, drie capsules visolie per dag, chocolade, en ook nog naar de boekhandel om het boek The Orgasmic Diet door Marrena Lindberg, uitgeverij Crown Publishers a 23,95 euro te kopen, het is wel zaak dat je het advies van Mevrouw Lindberg opvolgt en serieus neemt.
Grazia heeft de proef op de som genomen en een proefkonijn aan de visolie gezet. O ja, koffie is onder andere verboden,roken liefst ook, maar van andere lekkernijen mag je weer volop genieten, zoals kip, broccoli, en salades. Doet me aan een ander dieet denken , waar ik ook niet aan begin omdat ik toch steeds weer in mijn oude gewoontes verval, en er niemand in de slaapkamer ligt te wachten op mijn vieze geboer, want dat is een minpuntje volgens het proefkonijn. Er worden zeven dagen kort beschreven door het proefkonijn, en echt waar, al voor het ontbijt schieten haar hormonen naar ongekende hoogtes. Rustig ergens op visite gaan is er ook niet meer bij. Het konijn zat na een half uur al te popelen om naar huis te kunnen . Wat kan lezen heerlijk zijn, ik heb gelachen , genoten en mij afgevraagd...........Wat ik mij heb afgevraagd vertel ik lekker niet, maar ook zonder visolie kom ik een heel eind, chocolade is genoeg voor mij. Lekker lezen......Grazia......deze week voor maar weer 1 euro !!!!

zondag 30 september 2007

Pink Ribbon


Ook dit jaar wil ik er niet aan voorbij gaan. Aandacht voor oktober borstkanker maand. Aandacht voor de ziekte die één op de vier vrouwen in de wereld treft. 24 januari 2003. Een dag om nooit te vergeten. Mijn oudste werd 35 die dag, dat jaar. Een dag die ik nooit meer vergeet. 24 januari 2003. Samen met mijn schoondochter naar het ziekenhuis voor de uitslag van haar borstonderzoek. Nog geen week daarvoor vroeg mijn zoon om toch eens met mijn schoondochter te praten. Hij maakte zich zorgen. Mijn schoondochter had al enige tijd een ' deuk ' in haar borst. Ze vond het wel vreemd, maar maakte zich niet echt ongerust. Mijn zoon wel. Zijn vrouw naar de huisarts sturen wilde niet lukken, het was niets...vast verkeerd gelegen in bed, geen goede bh gedragen . En ze is pas 34.......
Nog dezelfde dag ging ik naar haar toe. Hoe te beginnen tegen je schoondochter, en zeker over zoiets intiems als je borsten. Mijn zoon die ook thuis was hakte de knoop door. Ze liet mij haar borst zien. Volgens mij verschoot ik van kleur want ik had mij wel ergens op voorbereid, maar niet hierop. Ik heb geslikt...mijn zoon aangekeken, mijn schoondochter in mijn armen genomen. En toen de huisarts gebeld. De volgende morgen was ze zijn eerste patient. Alles ging vanaf toen in sneltreinvaart. Nog dezelfde dag naar het ziekenhuis. Onderzoek, meteen een punctie, de volgende dag een echo. Bloedonderzoek. Geen tijd om na te denken . Kanker. Dat overkomt alleen anderen. Niet ons, niet mijn schoondochter. Wél mijn schoondochter. 24 januari 2003. De chirurg roept ons binnen. Hij zet zich voor ons en ik zag al aan zijn gezicht dat het mis was vóórdat hij ook maar een woord gesproken had. Als u accoord gaat wil ik u volgende week opereren........amputeren van de borst.......
Mijn schoondochter kijkt me aan. Ze is Turkse. Amputatie van uw borst. Wat heeft ze gedacht op dat moment. Ik luister naar de uitleg van de chirurg. Volgende week...... We lopen samen terug naar de wachtkamer waar mijn zoon met holle ogen zit te wachten. Tranen, bij haar, bij hem, bij mij. Toch wil ik sterk zijn terwijl er van alles door me heen gaat. Drie en vijf zijn ze, de zoons van mijn zoon en schoondochter. Niet denken nu maar doen. Ons erbij neerleggen dat de borst geamputeerd wordt, of een second opinion. Ik geloof zonder meer de uitslag die de chirurg ons heeft gegeven. Ik overleg met mijn zoon en schoondochter. Ze zijn beiden wat gelaten in hun antwoord. Thuisgekomen hak ik de knoop door. Pak de telefoon en draai het nummer . Met de Daniel den Hoedkliniek, kan ik u helpen? Ja, u kunt mij helpen. De borst van mijn schoondochter wordt over een week geamputeerd en ik wil dat niet.......' U wilt dat niet ? Nee, ik wil dat niet en zou graag een afspraak willen met een oncoloog. Maar mevrouw, zonder verwijzing kunt u hier niet terecht, het is de bedoeling dat u in uw eigen regio naar een kliniek gaat voor behandeling. Met verwijzing kan ik hier wel terecht vraag ik haar. Met verwijzing wordt dat hier onderling besproken en hoort u dat van uw behandelend arts.
Een week later zitten we tegenover de oncoloog in de Daniel den Hoedkliniek. Een uitvoerig dossier ligt voor hem op zijn bureau. Enkele aanvullende onderzoekjes volgen. ' Nee, ik ga u niet opereren'. Ik verschiet weer heel duidelijk van kleur en bijt op mijn lip. Het zwaard van Damocles......niets meer aan te doen gaat het door mij heen. ' Volgende week beginnen we met de chemokuur, want de tumor is te groot om borstbesparend te kunnen opereren '. Ik hoef niets te vragen . Er wordt aan ons uitgelegd dat het standaard is in deze kliniek om bij een grote tumor éérst chemo toe te passen om te kijken of de tumor slinkt. Hij is een man van weinig woorden, deze oncoloog. Maar dan is het juni. We zitten weer in zijn kamertje. Hij vertelt mijn schoondochter dat de tumor zover geslonken is dat hij nu kan en wil opereren. Borstbesparend. Kort daarna is het zover. Vlak voor de operatie wordt de schildwachtklierprocedure toegepast. Daaraan kan de chirurg zien of er lymfeklieren zijn aangetast en of deze tijdens de operatie moeten worden verwijderd.
38 bestralingen. Een kaal hoofd. Ziek, misselijk. Door het oog van een naald kun je haar duwen zo mager is ze. Bijna oktober. 2007. Het gaat goed met mijn schoondochter. Natuurlijk, de halfjaarlijkse controle's. De angst bij ieder pijntje, ieder kuchje. Niet bij mijn schoondochter, wel bij mij. Komende maand gaan we weer op controle, samen. Want het is sinds 24 januari 2004 standaard dat wij alles samen doen. Aandacht voor borstkanker. 4.95 kost het glossy Pink Ribbon blad dat jaarlijks in oktober uitkomt en waarvan de opbrengst geheel bestemd is voor borstkanker onderzoek. Koop het blad.....zoveel informatie voor zo weinig geld. Zie het als preventie........koop 'm ...de Pink Ribbon.

Meesteres .........?



Ja, hoe begin ik dit log....ik heb er even over nagedacht. Kennen jullie Mrs. Windsor ? Of Mrs. Hamilton ? Even denken wie ik nog meer ken......Mrs.Steward ? Nou, ik wel. De eerste is de koningin van Engeland, de tweede is de vrouw van een bevriend echtpaar in Londen, en de derde is heel toevallig een stewardes die in Aalsmeer woont, maar van origine een Engelse is. Ja, haar echtgenoot is inderdaad Mr.Steward. Want nu breekt toch wel mijn klomp. Ik ben geen vrouw die slapende honden wakker maakt, maar nu gooi ik toch de knuppel in het hondenhok. ( jaaa...hoenderhok...I know..)Hoe lang verblijf ik inmiddels hier met mijn space, ik kan het nakijken, maar ik doe een gooi op bijna twee jaar. En twee jaar lang ondervind ik met tussen pozen ongemak van deze space. Met enige regelmaat vallen in mijn mailbox verzoeken. Het verzoek van vandaag zal ik hierbij kopieeren ;

Meesteres ik ben beschikbaar
nederige groet

Ja, wat kan ik daarmee. Ik kan er natuurlijk over zwijgen en gewoon doen alsof ik gek ben. Maar dat is het 'm nu juist. Ik ben niet gek. En zeker ook geen meesteres. Vertelde net het verhaal aan mijn oudste dochter, nou, ik heb nog nooit zo lang niets hoeven zeggen in de hoorn...ze bleef maar lachen . Schateren kan ik het beter noemen. Ik vroeg haar hoe je de titel mevrouw afkort in het Engels. Mrs. Voor alle zekerheid vroeg ik het nogmaals, en dat bracht mijn dochter blijkbaar ook aan het twijfelen. ' Peter......hoe kort je mevrouw af , in het Engels '........een schreeuw naar boven, Peter moest er ook aan te pas komen . Grote onzekerheid in huize ** terwijl beiden de Engelse taal goed beheersen. Mrs, heel overtuigend ! Dus ik kom naar buiten met mijn verhaal. Dat ik regelmatig verzoeken krijg om onderdanige minnaars te temmen,of ik sleuteltjes van handboeien in verzekering wil nemen, of ik ook met zweepjes werk ........ Nu plaats ik hierbij een bescheiden verzoekje, en dat ik niet overdrijf kan een space-vriendin beamen als dat nodig mocht zijn, maar ik ga ervan uit dat jullie mij ook deze keer op mijn woord geloven. Kan er zelfs mijn gastenboek nog op na slaan. Maar goed, als mijn dochter is uitgelachen vertelt ze mij dat in Nederland Mrs ook vaak verbonden wordt aan een dame met zweep en leren veters om de kuiten, ijzeren kettingen om de heupen en nog meer van dat soort speelgoed. Verander je titel, zegt ze, nog heel duidelijk in de mood om mijn verhaal. Daar denk ik niet over. Ik ga geen R van mijn aanspreektitel afhalen omdat Nederlanders het verschil niet weten tussen een dame en een meesteres. De film is mooi.....de bloem is mooi......Steel Magnolia's........daar komt mijn pseudo vandaan, en nergens anders van . Wilde dit gewoon even met jullie delen. Omdat ik er eigenlijk ook de humor wel van inzie.

woensdag 19 september 2007

Lady-Boxer



Hij zit me niet lekker. En ik heb er nog vier van ook. Lady-boxer heet zo'n ding. Twee zwarte, een rode en een lichtblauwe. Gekocht in een moment van onnadenkendheid, een opwelling, een gevolg van kooplust. Daar heb ik mijn kast vol mee, met resultaten van kooplust. Met de kaartjes er nog aan hangt mijn emotie-kleding daar mooi te hangen. Mijn voornemens zijn goed maar daar blijft het dan ook bij. Dat ik nu in deze dikmakende boxer rondloop is ook een gevolg van. Van niet opletten hoe het met de was gesteld is. Natuurlijk zie ik de wasmand wel voller worden maar er is altijd wel een voorraadje nog ergens. Een voorraadje emotie-kleding, want een machine laten draaien die nog niet eens halfvol is doe ik niet. Toch ga ik het zo meteen maar eens doen, het is tenslotte maandag, baaldag-wasdag. Want de lady-boxer zit niet lekker en staat ook niet echt charmant. Niet dat iemand het ziet behalve ik zelf, maar de laatste weken staan nogal in het teken van ' voor jezelf zorgen en opkomen ' in mijn space vriendenkring. Er liggen ook emotie frivoliteiten.....want ook dat komt voor, dat ik val voor een mooie vlinder met twee strikjes aan de zijkant, of een droom van kant, en sta ik daarmee in mijn handen bij Hünkemöller te dromen , hopend op betere tijden. Thuisgekomen gooi ik het bij de rest van de emotionele miskopen want dromen zijn bedrog, dat weet ik maar al te goed. Ik vertik het om in een frivool ding te gaan lopen als ik geen leuke vooruitzichten heb, dus gekozen voor de lady-boxer. Ik voel het kreng zitten bij elke zucht die ik slaak..... en ik hoor Sonja Bakker meezuchten. Maar ik volg al enige tijd het SAS dieet, en dat bevalt me goed. Als ik dadelijk de was in de machine heb zitten en ik luister naar het gezellige geluid van mijn ronddraaiende tobbe ga ik er even lekker voor zitten. Want ik heb 'm weer meegekregen, de spiksplinter nieuwe B is B . A Magazine Where Size Does Matter. Boordevol mooie volle Rubensvrouwen gehuld in de mooiste dingen. Ook het intervieuw met Inez de Beaufort ga ik lezen. " Dikkers zijn de zondebokken van nu." De wereld wordt bevolkt door ' fattists ': mensen die dikkerds niet aan kunnen zien en hen veroordelen om hun overgewicht. Natuurlijk, alles waar té voor staat kan invloed hebben op onze gezondheid, zoals ook té mager zijn, té veel drinken en over roken al helemaal gezwegen. Nu doe ik mezelf misschien overkomen als een vrouw die van alles téveel heeft en gedeeltelijk klopt dat ook. Maar er zijn ook genoeg dingen waarvan ik té weinig bezit. Zelfrespect, zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid. Laat ik mij daarop richten vandaag en proberen daar weer een stapje in te groeien. Stapje voor stapje, dan ga ik snel genoeg. Want bijna alles waar té voorstaat...............is niet goed , ook niet voor mij.