Love Story

Where do I begin

To tell the story of how great a love can be

The sweet love story that is older than the sea

The simple truth about the love she brings to me

Where do I start



With her first hello she gave a meaning to this empty world of mine

There will never be another love, another time

She came into my life and made the living fine

She fills my heart

She fills my heart

With very special things

with angle songs

with wild imaginings

she fills my soul

with so much love that anywhere I go

I am never lonely

with her along

who can be lonely?

I reach for her hand

It is always there



How long does it last

Can love be measured by the hours in a day

I have no answer now

but this much I can say

I know I will need her till the stars all burn away

And she will be there

Het is prachtige reclamepraat.

Met veel bravoure presenteerde Geert Wilders donderdag zijn buit:'ongekende 'maatregelen om de immigratiestroom in te dammen. Maar daarvoor moeten heel wat Europese richtlijnen worden aangepast. Geen schijn van kans, zegt emeritus hoogleraar strafrecht en vreemdelingenrecht Anton van Kalmthout.

door Marjolijn de Cocq. Brabants Dagblad 2 oktober
------------------------------------------------------------------------------------

Tilburg - Het antwoord op de vraag staat eigenlijk al in het regeerakkoord, zegt emeritus hoogleraar strafrecht en vreemdelingenrecht Anton van Kalmthout. Al die maatregelen waarmee het kabinet Rutte-Verhagen, met steun van de PVV van Geert Wilders, de immigratie wil inperken, mogen die zomaar? Kunnen die zomaar? " Bij elf van de voorstellen staat steeds dat het kabinet'inzet op een wijziging van de Europese regels", zegt van Kalmthout.Dat is dus niet realiseerbaar".
Bij de presentatie van het regeerakkoord sloeg Wilders krachtige taal uit, aldus van Kalmthout.Dat door zogenaamd 'ongekende' maatregelen de overigens niet bestaande massa-immigratie met 50 procent kan worden ingedamd.
Dat is een soort spierballentaal dat ook Rita Verdonk destijds een sterke uitstaling gaf. Maar u moet meneer Wilders hier over twee jaar nog maar eens aan herinneren, dan zien we wat ervan is terechtgekomen".
Het kabinet wil de mogelijkheden voor gezinsvorming en gezinshereniging fors beperken. Terugkeer en uitzetbeleid worden aangescherpt, asielprocedures worden strenger en sneller. Wie een misdaad begaatwaarop meer dan twaalf jaar cel staat wacht denaturalisatie. Maar voor al deze voorstellen moet Europese regelgeving op de schop. En Europa zal nooit meewerken aan aanscherping van het beleid".
Kijk naar recente Europese reactie op het Roma-beleid van Frankrijk, zegt van Kalmthout. Toen werd president Nicolas Sarkosy flink de oren gewassen. Europa is héél kritich, kriticher dan het ooit is geweest. Men ziet de rechts-populistische tendensen en zal daar zeker tegenspel aan bieden. Vanuit Europa wordt nu heel argwanend naar Nederland gekeken".
Aan de Europese immigratie-en asielrechten zijn heel veel onderhandelingen vooraf gegaan. En dan gaan ze echt niet zeggen; komaan, die zullen we even aanpassen. Die bereidheid zal er zeker niet zijn".
Het is ook merkwaardig, vindt van Kalmthout.Nederland heeft altijd gezegd dat het asielbeleid in Europees verband moet worden aangepakt. Nu ineens de bordjes zijn verhangen gaat dat knellen. Maar de Europeese Unie kan zich echt niet iedere keer aanpassen aan de knellende banden van lidstaten. Dus ik voorspel u: ze krijgen nul op het rekest."
Het Europeese hof heeft Nederland recentelijk nog op de vingers getikt vanwege de inkomenstoets die werd gesteld voor gezinshereniging, brengt van Kalmthout in herinnering. Het is niet voor niks dat het voor Nederland knellend werkt. Met name de PVV heeft niet zoveel boodschap aan verdragen of mensenrechten of de Europeese Unie. Daar willen ze vanaf. Maar dat zal niet gaan lukken."
Van Kalmthout heeft sterke vermoedens dat de onderhandelaars van CDA en VVD dat bij het opstellen van het regeerakkoord ook donders goed wisten. De immigratieparagraaf is alleen maar zo hard gesteld omdat de PVV dat wilde. Als je de nota's ziet over immigratie van de afgelopen tien jaar, is daar maar weinig van terechtgekomen. De werkelijkheid is veel weerbarstiger."
Zelfs de term ' streng maar rechtvaardig' uit het regeerakkoord dateert van tien jaar geleden, zegt van Kalmthout. Dan zit je toch wel met je hoofd te schudden. Het is prachtige reclamepraat. Maar ik heb het idee dat die paragrafen zijn geschreven met een aanzienlijk gebrek aan kennis van de realiteit."

Een les van de ganzen

Alles op zijn tijd. En vaak is dat ook zo bij mij. In mijn mailbox een heel bijzonder bericht van Petra, mijn allereerste space vriendin en maatje. Qua gevoelens, qua denken. Er is een verbondenheid tussen Petra en mij die ik niet verwoorden kan . Voor mij uniek. Een beeldbericht, een les van de ganzen. En wat ik niet altijd direct doe, doe ik nu wel. Ik bekijk de slideshow en de tranen rollen over mijn wangen. Alles op zijn tijd, inderdaad. Ik stond vanmorgen op met het ultieme pluk de dag gevoel, maar dat veranderde vrij snel. Berichten in mijn gastenboek......berichten in mijn mailbox. Ik ben van slag, behoorlijk van slag, begrijp het allemaal niet meer en ik vertel aan Petra hoe ik mij voel. Waarom ik me zo voel. Het gevoel te bevriezen van binnen omdat mensen niet meer op de juiste manier weten om te gaan met elkaar....met mij. Natuurlijk begrijpt ze mij, want dat gevecht met het leven heeft zij ook doorlopen, ik heb een deel daarvan via haar space mogen mee beleven, ik heb van haar geleerd. Een vrouw die in zichzelf is blijven geloven ondanks kritiek, tegenspraak. Eerlijk en oprecht. Ik zat hier te snikken achter mijn pc, zoveel gevoelens waarmee ik geen raad weet, boosheid ook omdat ik niet veranderen kan, niet veranderen wil, en dan is daar haar reactie waarvan ik het volgende aanhaal . ' Ga gewoon door met wie je bent, de anderen hebben meer een probleem met jou omdat jij juist zo'n open hart hebt, sommigen kunnen dat gewoon niet velen , zijn jaloers of wat dan ook. Laat ze zien hoe mooi het is met een open hart door het leven te gaan, laat ze zien dat je kwetsbaar bent maar laat je niet kwetsen .....' En dan die zin erachter die zo helemaal Petra is en die mij weer moed geeft om deze dag verder te plukken. Ze zegt ' ....alleen hoe doe je dat, ja daar worstel ik ook wel mee, maar ik ga mooi niet opgeven, want dan is er niks meer om voor te leven .........'
Alles op zijn tijd, en dit antwoord is wat ik juist nu nodig had. Gewoon doorgaan met mezelf te zijn, ik mag kwetsbaar zijn......verdrietig zijn.....boos zijn.......maar wat ik niet moet doen is innerlijk bevriezen omdat anderen hun mening over mij klaar hebben. Bevriezen omdat anderen het niet met mij eens zijn, anders denken ....anders doen. Ik ga door met houden van mensen, niemand die mij dat verbieden kan, niemand die dat veranderen kan . Ik ben niet anders dan dat ik mij toon, wat ik zeg, wat ik denk. En wat ik denk wil ik ook heel vaak delen, gebruiken om iets te zeggen, iets duidelijk te maken . Er is nog heel veel wat ik zou willen zeggen, zal gaan zeggen....maar alles op zijn tijd.

Marlon Brando en zo......

In tegenstelling tot gisteren en nog wat dagen langer geleden mag ik vandaag niet zeuren over mijn humeur. Dat ga ik dan ook niet doen . De gebruikelijke dingen heb ik wel gewoon gedaan, zoals mijn kat zeer ernstig toespreken, de buren gek gemaakt met Barry White, de telefoon niet opgenomen toen ik een nummer zag staan van iemand waarmee ik zeker tot kerstmis niet wil praten......ik heb de persoon maar direct geblokkeerd, da's net zo handig. De dochters hebben vakantie en met de oudste ben ik even de beest gaan uithangen. Ik onderneem zowiezo met mijn oudste veel meer omdat die de 'I am in love ' tijd al ver voorbij is. De jongste heeft geen tijd voor me, die is ' in love, en niet zo'n beetje ook. Laat gaan laat gaan, niets mooier dan de liefde. Gierend van het lachen zijn we in de auto gestapt richting tuincentrum, jawel, vakantie is geen vakantie voor mijn dochter als er geen bezoek aan het tuincentrum aan vastzit, en ik heb zoiets van , ' dan maar meteen, hebben we dat vast gehad, want ik heb niks met al dat groen en de vraag of het winterhard of zomerzacht is. Dat lachen duurde zeker een kilometer of vijftien, want zover is het rijden naar het tuincentrum. Daar scheiden onze wegen voor enige tijd, want ik vermaak me met andere dingen dan mijn dochter. Ik hield de slappe lach, en zij blijkbaar ook, want mijn mobieltje ging af en ik hoorde alleen maar gelach. Zij ook trouwens. Haal me maar op als je klaar bent bij de Koi's zeg ik haar. Daarna heerlijk samen op het tuinterras iets gedronken en gesproken over de liefde. Maar vooral ook weer gelachen. Ze zet haar tas op schoot en haalt Linda eruit. Nu we het toch steeds over de liefde hebben , zegt ze, sla eens open op bladzijde 69. Toeval bestaat niet zei ik eerder ook al en ik denk direct aan standje 69 , vertel dat aan mijn dochter en het gieren is weer niet van de lucht. Ik zie in grote witte letters staan ' en Eva verslikte zich in haar appel '. Ik verslik me ook , in mijn drankje. Daar staan ze dan, Martijn, Jasper, Coen, Ernst, Bas , Brandon , Guy en Pal. In hun mooie blote lijf, gespierd, knap, nou ja, voor de jongere dames zal het wel iets wezen, maar ik val meer op types a la Marlon Brandon maar die is er ook al niet meer en ik besef dan ook dat mij ook geen eeuwigheid meer rest. Ondertussen praat en lach en lees ik, en zie daar de uitspraak van Pal staan. ' Ik zie vaak mooie vrouwen, de vraag is of ik er ook iets mee doe '. ( wat een verbeelding denk ik zo bij mezelf, alsof vrouwen niet zelf bepalen of je iets met ze mag doen ) Maar zegt hij verder, ik ga ook in op de avances van oudere dames, want het is toch grappig wanneer een oma je probeert te verleiden met haar ogen".
Ja Pal, soms doen oma's dat, en dat is ook best wel grappig, ook voor deze oma, en dat kan ik weten. Maar in het tuincentrum ontmoet je niet snel knappe, gespierde, van de olie glimmende jongemannen die het wel leuk vinden om met een oma te flirten. En zeker niet met een oma die bij zichzelf dacht, ach, naar het tuincentrum, laat ik mijn elastische kous dan maar aanhouden, dat scheelt na het lopen stukken met de pijn in mijn rechterbeen , en die vlek op mijn t-shirt, ach, wie let daar op. Geen oogschaduw, want die drupt er onder dat tuincentrumdak toch zo weer af. En wat te denken van de tranen van het lachen ?? Dochter kijkt me aan, zullen we ? Onderweg naar huis zijn we een beetje tot rust gekomen, maar ik kan het niet laten om toch nog even naar de adonissen te kijken . Dochter wil nog snel even naar The Readshop, daar ja, waar ik ook zo graag kom, want het maandblad voor haar man moet nog worden opgehaald. Blijf jij even zitten vraagt ze mij, want jij wil zo vast niet mee naar de winkel. Alsof ik nog nooit geen pijn in mijn been heb gehad zwier ik uit de auto. ' Nee, ik ga even mee, ik heb nog een bon die op moet voor het jaar om is'. Inmiddels ben ik weer op mijn eigen stekkie. Met een boek ja, getiteld ' voor de bruid'. Een cadeauboek voor de bruid maar ik geef het cadeau aan mezelf. Net zo mooi en net zo zacht als het rode boek, een zeker zo mooie omslag en prachtig geillustreerd. Het is lang geleden dat ik ook de bruid was, en het zal ook wel nooit meer voorkomen . Maar het romantische zit er toch nog altijd in, evenals de hoop, de verwachting, de dromen, wit satijn en rode rozen ......

Zomaar een paar regetjes uit dat mooie boekje als afsluiting,
IK ZOU GRAAG AAN JOUW ZIJ DOOR HET LEVEN WILLEN GAAN.
JE STEEDS MEER VERTELLEND TOTDAT WE SAMEN ÉÉN ZIJN GEWORDEN
TOTDAT HET UUR VOOR ONS AANBREEKT OM TE STERVEN
( James Joyce 1882 - 1941 )

The Orgasmic Diet

Lekker liggen lezen vanmiddag, en aardig door mijn stapel leesvoer heen geworsteld. Genoten zelfs van de lectuur. Grazia. Een vrij nieuw blad, mijn dochter dacht dat ik het wel zou willen lezen. Gelezen en genoten. Ik val dan ook maar meteen met de deur in huis. Het seksdieet............menu erotica, blz 84. Weinig tot geen zin : de klacht is niet uniek, de oplossing wel. Ik citeer een gedeelte uit het artikel. In 1998 werd Viagra gelanceerd: dat kleine blauwe pilletje zorgde ervoor dat ' falende ' mannen weer controle kregen over hun piemel. Het werd een geweldig succes en is inmiddels zo gewoon dat geen huisarts z'n wenkbrauwen nog optrekt als je erom vraagt. Nu zijn vrouwen aan de beurt om hun seksleven een boost te geven: sinds kort is er Intrinsa op de markt, een pleister die ervoor zorgt dat je veel en vaak zin hebt om te vrijen. Het wordt nu al de Vrouwen-Viagra genoemd. Tja.....het lijkt erop dat het 'nu niet , ik heb hoofdpijn ' tijdperk zijn beste tijd gehad heeft. Een heerlijk vooruitzicht voor de echte liefhebbers, maar ren nu niet meteen enthousiast naar de huisarts, of naar je computer om op internet naar Intrinsa te zoeken, de pleister heeft namelijk ook onaangename bijwerkingen zoals haaruitval, een bromstem of baardgroei. Willen we dat? Is dat sexy....een baard of een bromstem ? Dat ik met een bromstem Jaap roep dat ik er klaar voor ben ? Hij draait wellicht meteen om of draait door.
Gelukkig zijn er makkelijker manieren om je seksleven op te krikken. Marrena Lindberg verdiepte zich in lustopwekkende voedingsmiddelen en schreef er het boek The Orgasmic Diet over. Deze mevrouw beweert dat je door een paar simpele aanpassingen in je voedingspatroon weer zoveel zin in seks krijgt dat het lijkt alsof je je partner pas vier weken geleden ontmoet hebt. Twee weken dieten moet genoeg zijn om je libido naar ongekende hoogten te doen schieten. Niks geen dure parfums, bossen bloemen of sensuele massages die je moeten verleiden tot een vrijpartij, enkel een paar simpele aanpassingen van je eetgewoontes toepassen. Uitgangspunt is de inname van een hoge dosis visolie, deze olie zorgt ervoor dat je lichaam meer dopamine aanmaakt. Dopamine is een stofje in de hersenen dat een grote rol speelt bij gevoelens als blijdschap, genot en seksuele opwinding. Wel innemen in een grote hoeveelheid, met gewoon twee capsules per dag kom je er niet. In visolie zit de werkzame stof EPA waarvan je dagelijks 1700mg moet binnen krijgen. Van de andere werkzame stof, DHA, heb je iedere dag 1300mg nodig. Marrena Lindberg beveelt de produkten Minami aan die je via internet kunt bestellen. Naast die capsules beveelt Lindberg je aan om elke dag een paar stukjes pure chocola te eten. Daardoor komt er endorfine in je lichaam vrij, een neurotransmitter die je een blij en gelukkig gevoel geeft en een soort roeseffect heeft. Verliefde mensen maken veel endorfine aan, en daarom past chocolade prima in Lindbergs seksdieet. Affijn, drie capsules visolie per dag, chocolade, en ook nog naar de boekhandel om het boek The Orgasmic Diet door Marrena Lindberg, uitgeverij Crown Publishers a 23,95 euro te kopen, het is wel zaak dat je het advies van Mevrouw Lindberg opvolgt en serieus neemt.
Grazia heeft de proef op de som genomen en een proefkonijn aan de visolie gezet. O ja, koffie is onder andere verboden,roken liefst ook, maar van andere lekkernijen mag je weer volop genieten, zoals kip, broccoli, en salades. Doet me aan een ander dieet denken , waar ik ook niet aan begin omdat ik toch steeds weer in mijn oude gewoontes verval, en er niemand in de slaapkamer ligt te wachten op mijn vieze geboer, want dat is een minpuntje volgens het proefkonijn. Er worden zeven dagen kort beschreven door het proefkonijn, en echt waar, al voor het ontbijt schieten haar hormonen naar ongekende hoogtes. Rustig ergens op visite gaan is er ook niet meer bij. Het konijn zat na een half uur al te popelen om naar huis te kunnen . Wat kan lezen heerlijk zijn, ik heb gelachen , genoten en mij afgevraagd...........Wat ik mij heb afgevraagd vertel ik lekker niet, maar ook zonder visolie kom ik een heel eind, chocolade is genoeg voor mij. Lekker lezen......Grazia......deze week voor maar weer 1 euro !!!!

Pink Ribbon

Ook dit jaar wil ik er niet aan voorbij gaan. Aandacht voor oktober borstkanker maand. Aandacht voor de ziekte die één op de vier vrouwen in de wereld treft. 24 januari 2003. Een dag om nooit te vergeten. Mijn oudste werd 35 die dag, dat jaar. Een dag die ik nooit meer vergeet. 24 januari 2003. Samen met mijn schoondochter naar het ziekenhuis voor de uitslag van haar borstonderzoek. Nog geen week daarvoor vroeg mijn zoon om toch eens met mijn schoondochter te praten. Hij maakte zich zorgen. Mijn schoondochter had al enige tijd een ' deuk ' in haar borst. Ze vond het wel vreemd, maar maakte zich niet echt ongerust. Mijn zoon wel. Zijn vrouw naar de huisarts sturen wilde niet lukken, het was niets...vast verkeerd gelegen in bed, geen goede bh gedragen . En ze is pas 34.......
Nog dezelfde dag ging ik naar haar toe. Hoe te beginnen tegen je schoondochter, en zeker over zoiets intiems als je borsten. Mijn zoon die ook thuis was hakte de knoop door. Ze liet mij haar borst zien. Volgens mij verschoot ik van kleur want ik had mij wel ergens op voorbereid, maar niet hierop. Ik heb geslikt...mijn zoon aangekeken, mijn schoondochter in mijn armen genomen. En toen de huisarts gebeld. De volgende morgen was ze zijn eerste patient. Alles ging vanaf toen in sneltreinvaart. Nog dezelfde dag naar het ziekenhuis. Onderzoek, meteen een punctie, de volgende dag een echo. Bloedonderzoek. Geen tijd om na te denken . Kanker. Dat overkomt alleen anderen. Niet ons, niet mijn schoondochter. Wél mijn schoondochter. 24 januari 2003. De chirurg roept ons binnen. Hij zet zich voor ons en ik zag al aan zijn gezicht dat het mis was vóórdat hij ook maar een woord gesproken had. Als u accoord gaat wil ik u volgende week opereren........amputeren van de borst.......
Mijn schoondochter kijkt me aan. Ze is Turkse. Amputatie van uw borst. Wat heeft ze gedacht op dat moment. Ik luister naar de uitleg van de chirurg. Volgende week...... We lopen samen terug naar de wachtkamer waar mijn zoon met holle ogen zit te wachten. Tranen, bij haar, bij hem, bij mij. Toch wil ik sterk zijn terwijl er van alles door me heen gaat. Drie en vijf zijn ze, de zoons van mijn zoon en schoondochter. Niet denken nu maar doen. Ons erbij neerleggen dat de borst geamputeerd wordt, of een second opinion. Ik geloof zonder meer de uitslag die de chirurg ons heeft gegeven. Ik overleg met mijn zoon en schoondochter. Ze zijn beiden wat gelaten in hun antwoord. Thuisgekomen hak ik de knoop door. Pak de telefoon en draai het nummer . Met de Daniel den Hoedkliniek, kan ik u helpen? Ja, u kunt mij helpen. De borst van mijn schoondochter wordt over een week geamputeerd en ik wil dat niet.......' U wilt dat niet ? Nee, ik wil dat niet en zou graag een afspraak willen met een oncoloog. Maar mevrouw, zonder verwijzing kunt u hier niet terecht, het is de bedoeling dat u in uw eigen regio naar een kliniek gaat voor behandeling. Met verwijzing kan ik hier wel terecht vraag ik haar. Met verwijzing wordt dat hier onderling besproken en hoort u dat van uw behandelend arts.
Een week later zitten we tegenover de oncoloog in de Daniel den Hoedkliniek. Een uitvoerig dossier ligt voor hem op zijn bureau. Enkele aanvullende onderzoekjes volgen. ' Nee, ik ga u niet opereren'. Ik verschiet weer heel duidelijk van kleur en bijt op mijn lip. Het zwaard van Damocles......niets meer aan te doen gaat het door mij heen. ' Volgende week beginnen we met de chemokuur, want de tumor is te groot om borstbesparend te kunnen opereren '. Ik hoef niets te vragen . Er wordt aan ons uitgelegd dat het standaard is in deze kliniek om bij een grote tumor éérst chemo toe te passen om te kijken of de tumor slinkt. Hij is een man van weinig woorden, deze oncoloog. Maar dan is het juni. We zitten weer in zijn kamertje. Hij vertelt mijn schoondochter dat de tumor zover geslonken is dat hij nu kan en wil opereren. Borstbesparend. Kort daarna is het zover. Vlak voor de operatie wordt de schildwachtklierprocedure toegepast. Daaraan kan de chirurg zien of er lymfeklieren zijn aangetast en of deze tijdens de operatie moeten worden verwijderd.
38 bestralingen. Een kaal hoofd. Ziek, misselijk. Door het oog van een naald kun je haar duwen zo mager is ze. Bijna oktober. 2007. Het gaat goed met mijn schoondochter. Natuurlijk, de halfjaarlijkse controle's. De angst bij ieder pijntje, ieder kuchje. Niet bij mijn schoondochter, wel bij mij. Komende maand gaan we weer op controle, samen. Want het is sinds 24 januari 2004 standaard dat wij alles samen doen. Aandacht voor borstkanker. 4.95 kost het glossy Pink Ribbon blad dat jaarlijks in oktober uitkomt en waarvan de opbrengst geheel bestemd is voor borstkanker onderzoek. Koop het blad.....zoveel informatie voor zo weinig geld. Zie het als preventie........koop 'm ...de Pink Ribbon.

Lady-Boxer

Hij zit me niet lekker. En ik heb er nog vier van ook. Lady-boxer heet zo'n ding. Twee zwarte, een rode en een lichtblauwe. Gekocht in een moment van onnadenkendheid, een opwelling, een gevolg van kooplust. Daar heb ik mijn kast vol mee, met resultaten van kooplust. Met de kaartjes er nog aan hangt mijn emotie-kleding daar mooi te hangen. Mijn voornemens zijn goed maar daar blijft het dan ook bij. Dat ik nu in deze dikmakende boxer rondloop is ook een gevolg van. Van niet opletten hoe het met de was gesteld is. Natuurlijk zie ik de wasmand wel voller worden maar er is altijd wel een voorraadje nog ergens. Een voorraadje emotie-kleding, want een machine laten draaien die nog niet eens halfvol is doe ik niet. Toch ga ik het zo meteen maar eens doen, het is tenslotte maandag, baaldag-wasdag. Want de lady-boxer zit niet lekker en staat ook niet echt charmant. Niet dat iemand het ziet behalve ik zelf, maar de laatste weken staan nogal in het teken van ' voor jezelf zorgen en opkomen ' in mijn space vriendenkring. Er liggen ook emotie frivoliteiten.....want ook dat komt voor, dat ik val voor een mooie vlinder met twee strikjes aan de zijkant, of een droom van kant, en sta ik daarmee in mijn handen bij Hünkemöller te dromen , hopend op betere tijden. Thuisgekomen gooi ik het bij de rest van de emotionele miskopen want dromen zijn bedrog, dat weet ik maar al te goed. Ik vertik het om in een frivool ding te gaan lopen als ik de ramen lap, of de kattenbak verschoon, dus gekozen voor de lady-boxer. Ik voel het kreng zitten bij elke zucht die ik slaak..... en ik hoor Sonja Bakker meezuchten. Maar ik volg al enige tijd het SAS dieet, en dat bevalt me goed. Als ik dadelijk de was in de machine heb zitten en ik luister naar het gezellige geluid van mijn ronddraaiende tobbe ga ik er even lekker voor zitten. Want ik heb 'm weer meegekregen, de spiksplinter nieuwe B is B . A Magazine Where Size Does Matter. Boordevol mooie volle Rubensvrouwen gehuld in de mooiste dingen. Ook het intervieuw met Inez de Beaufort ga ik lezen. " Dikkers zijn de zondebokken van nu." De wereld wordt bevolkt door ' fattists ': mensen die dikkerds niet aan kunnen zien en hen veroordelen om hun overgewicht. Natuurlijk, alles waar té voor staat kan invloed hebben op onze gezondheid, zoals ook té mager zijn, té veel drinken en over roken al helemaal gezwegen. Nu doe ik mezelf misschien overkomen als een vrouw die van alles téveel heeft en gedeeltelijk klopt dat ook. Maar er zijn ook genoeg dingen waarvan ik té weinig bezit. Zelfrespect, zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid. Laat ik mij daarop richten vandaag en proberen daar weer een stapje in te groeien. Stapje voor stapje, dan ga ik snel genoeg. Want bijna alles waar té voorstaat...............is niet goed , ook niet voor mij.

Leopold Katerberg

Een hele aardige mail in mijn postbox. Van Leopold. Leopold schildert en doet dat op zeer unieke wijze. Ik maakte kennis met zijn werk via Cootje's space, een Amsterdamse kunstenares en bevriend met Leopold, en ik mag haar mijn space vriendin noemen. Een eer, evenals de alleraardigste mail die ik kreeg van Leopold. Kunst begint bij kijken zijn woorden die in de mail staan. Inderdaad, hij heeft gelijk. Verstand van kunst heb ik absoluut niet, maar het kijken naar kunst is iets wat ik zeker de laatste jaren regelmatig doe. Kom ik nog even terug op het verstand van kunst hebben. Wanneer heb je verstand van kunst. Ik heb er op een andere site al eens eerder iets over gezegd en dat kwam recht uit mijn hart. Dat was toen ik een tentoonstelling had bezocht waarbij ik blijkbaar totaal uit de toon viel. Kunst hoort schijnbaar nog steeds bij een bepaalde groep mensen, mannen met een flodder corduroy broek aan en een sjaaltje om de hals geknoopt. Dames a la Liesbeth List, een veel te grote bril op hun neus en waggelend op naaldhakken óf het andere uiterste, schoenen met enorme plateau zolen. Doet er niet toe, ik heb me vermaakt en daar gaat het om. Ik zag er ook zeker niet uit als een kunstkenner, en die indruk heb ik ook niet willen maken. Ik kwam binnen en kon er niet omheen, een levensgroot doek met de beeltenis van Marilyn Monroe. De schilder, Jörg Düring. Geweldig mooi. De hoek omlopend nóg een schilderij van zijn hand. Ik heb er weken over gepraat, zo onder de indruk was ik. En dat ben ik nu weer. Leopold Katerberg airbrushpainting. Dat was het waarom ik zijn werk wilde zien. En wat deze man kan is bijzonder. Kunst en emotie. Kunst is emotie. Voor mij dan, want Leopold zegt in zijn mail dat hij niet schildert met het doel om een kijker in een bepaalde stemming te brengen. Toch heeft juist dat mij geraakt. Zijn site is om te beginnen al heel speciaal, je komt direct in een stemming van 'he, lekker even kijken en genieten van wat hier allemaal te zien is '. En ik heb genoten, mooie en bijzondere kunstwerken. Maar waarom kom ik nu terecht bij Leopold. Ik citeer een paar regels uit zijn email '
Leuk om te lezen dat u juist die ene expo, met al die religieuze beelden, zo apart vond. Ikzelf vond dat de meest aparte expositie die we gedaan hebben, kwam vooral door die mooie beelden. De beelden horen bij die expo-ruimte, was dus niet ons idee....maar het geheel gaf af en toe zo'n geweldig contrast zonder dat er iets vloekte. Die expo daar gaf alle doeken zo een andere "look ".....en dat vond ik toen zo geweldig. Ik vond dat die doeken zo mooi hingen daar, in die religieuze sfeer....dat had iets. "
En dat was de reden waarom ik zo'n leuke reactie terug kreeg van Leopold, want dat was mijn bericht in zijn gastenboek. dat juist die tentoonstelling ook ik zo heel bijzonder vond door de beelden. Het geheel, zo bijzonder, niet gepland maar zo goed en perfect op elkaar afgestemd.
'Nu, drieeneenhalf jaar later, ....is er iemand die heel goed gekeken heeft op de web-site, en die de expo in ' De Oude Veiling " te Aalsmeer goed bekeken heeft en misschien wel hetzelfde " ziet ". Het doet me goed als iemand de tijd neemt om te ' kijken ' en te observeren. Complimenten aan uw adres.....kijken is kunst !!!!
Dank je wel Leopold, voor je hartelijke mail en je welgemeende woorden . Wat ik zag was en is heel bijzonder. Ik kijk nog heel regelmatig, soms alleen maar naar juist die ene bijzonder expo, omdat het iets met me doet. Je schildert niet bewust om mensen in een bepaalde emotionele sfeer te brengen....maar je kunt het wel. Het is je ook gelukt, bij mij. Ik heb hier space vrienden die ik wil wijzen op jou bijzondere werk, medespacers met gevoel voor kunst, religie én emotie......IK DEEL !!!!

http://planetleopold.nl ( foto geplaatst met toestemming van Leopold Katerberg )

http://simplycootje.spaces.live.com/

Dochters....

Vanavond gegeten bij mijn jongste dochter. De oudste dochter was er ook. Gezellig met z'n drietjes. Schoonzoon A is dit weekend racen in Santa Pod, en schoonzoon B heeft zichzelf nog steeds niet gevonden. Er valt weinig over te zeggen, en wat er over te zeggen valt hou ik dit keer voor mezelf. Ik kom als laatste binnen, en merk op dat beide dochters elkaar met een bijzondere blik aan kijken. Alsof ze iets in hun schild voeren, maar dat wordt bij navraag hevig ontkend. Toch voel ik iets, en de aap komt dan ook uit de mouw na de koffie. Mijn haar zit leuk, zegt dochter A. Ja en je make-up zit ook goed vandaag zegt dochter B . Alsof mijn haar niet altijd leuk zit...nee dus, en alsof mijn make-up niet altijd goed zit... ook nee dus, en ik beken. Ik beken dat ik vandaag met goede voornemens uit mijn bed ben gestapt. Dat ik me vrolijk en blij voelde bij het beginnen van deze dag. Ze kijken elkaar aan. Dat geloven ze wel, maar waarom vandaag dat lieve, dat zachte in mijn uitstraling. Is er iets bijzonders, of misschien op komst ? Ik begrijp mijn dochters, voel aan welke kant ze op willen. Het kwam er niet zo van de laatste tijd, de aandacht voor het uiterlijk. Geen zin, en ach, voor wie ? Ik hoor sommige space vriendinnen ineens door de stilte heen roepen ' voor jezelf natuurlijk '...... voor wie anders ? Daar hebben we vaak gesprekken over op onze space's de laatste tijd. Van jezelf houden. Vandaag heb ik het weer eens geprobeerd, maar geloof me, het kost me zo vreselijk veel moeite. Toegegeven, de aanblik in de spiegel van de lift liet zien dat het ook anders kan dan gisteren...eergisteren...... Maar maakt je uiterlijk je ook mooier van binnen ? Nee, mij niet . Het verdriet is hetzelfde, de eenzaamheid is er ook niet minder door, ik ben nog steeds de vrouw die ik ook was zonder make-up, en zonder dat mijn haar glanst in de zon die vanmiddag heel even scheen. Ze hebben het allebei niet makkelijk de laatste weken, mijn dochters. Het zijn beiden sterke meiden, die duidelijk de rechte rug en het doorzettingsvermogen van hun moeder hebben geërfd. Daar ben ik trots op, en dat zeg ik ze ook. Het zijn beide geen vrouwen die bij de pakken gaan neerzitten als ook zij tegenslagen meemaken in het leven. Ik stel ze dan ook niet teleur en maak bij thuiskomst een foto met de webcam die ik bij mijn msn profiel plaats. Meteen bingo, dochter B bliept meteen op msn dat ik er prachtig op sta.....en dat ze het leuk vindt om mij zo te zien. Niet voor niets gedaan dan , deze dag positief begonnen. Of er echt niet iets is wat zij zou willen, zou moeten weten. ......" Jawel, maar dat vertel ik haar nu nog niet. Er zijn dingen die je eerst moet uitvechten met jezelf. Dingen overdenken, in je hart beslissingen nemen, goed of slecht. Tenslotte ben ik een volwassen vrouw die wel naar adviezen wil luisteren,ook van mijn dochters, maar uiteindelijk toch zelf beslis wat ik ermee doe. Ergens in de verte schijnt een lichtje.....het flikkert......zal het blijven branden, of dooft het uit. Licht is hoop. En het was de hoop die mij vandaag deed besluiten mezelf te presenteren zoals ik ook wil zijn. Vol verwachting, hoop, een vrouw die nog een toekomst voor zich heeft en wil genieten van het belangrijkste in het leven .....liefde. Het muurtje breek ik niet af, ik wil wel proberen het een beetje toegankelijker te maken , doorzichtiger ook. Maar om zo dicht bij mij te kunnen komen dat je mij kunt aanraken ........misschien gebeurt er een wonder, een heel klein wonder. Hopelijk blijft het lichtje in de verte branden....ik hoop het echt