Koninginnedag

Ze is niet onaardig, onze koningin. Maar van mij mag ze wel plaatsmaken voor Willem en Maxima, ik ben van mening dat het koningshuis een enorme sprong hiermee zal gaan maken .
Want vond je ook niet dat het vandaag al meteen merkbaar minder leuk en spontaan was zonder Maxima ? Ook Willem-Alexander is aangestoken door de spontaniteit en hartelijkheid van zijn vrouw. Heel duidelijk is hij dadelijk de koning die wij allen wensen na jarenlang hoedjes, buigingen, hooghartigheid, wat daaraan ontbrak het toch niet bij Beatrix. Maxima zal het weinig kunnen schelen of haar haren windvast zitten die dag, ook verdenk ik haar ervan NIET op gepaste afstand het koek happen te bekijken...ze neemt een hap...let maar op, ook als koningin. Ik vind er niets aan, de zoons en schoondochters van Margriet en Pieter, en zeg nou zelf, het klinkt toch ook voor geen meter........prinses Annet, Anita, Aimee. Marilene is de enige van de vier die bijna dezelfde spontaniteit heeft als onze Maxima. Echtgenoot Maurits, de knapste Oranje prins vinden velen. Lelijk is inderdaad anders, maar ik vind de invloed die Maxima op Willem Alexander heeft een heel groot pluspunt voor onze toekomstige koning. Ik persoonlijk vind hem zeer charmant, goed werk verricht Maima, je hebt een mens van W.A gemaakt. Hij lijkt mij een warm en betrokken mens, beperkt in zijn functioneren, maar achter de schermen verwacht ik van Koning Willem veel meer betrokkenheid en daadwerkelijke actie voor mensen die zijn steun kunnen gebruiken dan zijn moeder in haar regeerperiode heeft gegeven. Nee, ik weet het niet zeker natuurlijk, het is mijn gevoel, en mijn gevoel klopt heel erg vaak als het om mensenkennis gaat. Aangespoord door zijn vrouw......want dat is zo mooi in dat huwelijk, samen.........Van deze toekomstige koning en koningin verwacht ik weer een regeerperiode van ' doe maar gewoon, dat doen wij ook.'
Vandaag had ik zo mijn dag weer eens niet. Om de zoveel tijd steekt dat de kop weer op, en is er geen land met mij te bezeilen.
Dochter vroeg mij mee te gaan naar Intratuin, ze had graag nog wat plantjes voor in de tuin .
Zo gezegd, zo gedaan. Het was er druk én warm. Maar het is geheel aan mij voorbij gegaan. Lekker in een mooie stoel zitten wachten tot dochter uit gerommeld was met al dat groen.
Na een uurtje had dochter het ook wel weer gezien.
We voelden ons beiden moe. Dochter werkt de hele week, en heeft daarnaast haar huishouden nog om bij te houden. Soms is dat allemaal een beetje veel.
Koninginnedag 2007. Hoe lang nog met Beatrix aan het roer. Ik denk zelf nog twee jaar, maar je weet het niet, er kan van alles gebeuren, hier bij ons, maar ook in ons koningshuis.
We wachten het maar af. Maar dat we er met Alex en Maxi op vooruit zullen gaan is een ding dat zeker is.

Reclame

Waar heb je het over met je dochter. Als je elkaar zo vaak ziet en spreekt als wij dan komt er een moment dat je even geen gespreksstof hebt. Over het weer zijn we nu ook wel uitgepraat, veel te warm, al veel te lang droog, en het is ook niet lekker meer. Is het één of twee dagen prachtig weer met uitzonderlijke temperaturen, want dat is het voor april, echt te warm, dan roept iedereen nog ' lekker hé, dat mag zo nog wel een poosje duren', maar na twee weken neemt het drastisch af. Waar gaan de gesprekken dan over. Nou, mijn dochter en ik hadden het vanmiddag zo eens over reclame. Best wel een leuk onderwerp, we zijn er beiden heel gevoelig voor. Niet voor het voordeel waarvoor reclame bedoeld is, maar over de uitvoerders van de reclame's. Toch knap als je goed bent in het bedenken van reclame, verzin het maar eens, telkens weer. En dan de typetjes die er voor uitgekozen worden. Alsof ze er voor gemaakt zijn, om zo voor joker te staan, want dat is soms echt zo. Neem die reclame van enige tijd terug, de Campina reclame.
' Nee géén bommetje ', weet je nog. Echt, ik kon die vent op een gegeven moment niet meer zien, de koe bleef leuk, maar die kerel ! En wat te denken van Jaap en Freek-Willem, die twee van de Gamma. Dat vond ik nou werkelijk topreclame. die saaie drol van een Freek-Willem, en die doe het zelvert....Jaap. Kon ik keer op keer met plezier naar kijken. Stond ik in de keuken en was daar opeens de Gamma reclame. Als een speer naar binnen, zo leuk vond ik dat. En die teksten op het shirt van Jaap........
Nu heb ik weer andere favorieten . Ik leg alles weg als ik de reclame van Albert Heijn op de tv zie. Ja, ik kom ook wel bij Albert Heijn, niet dagelijks, maar toch regelmatig. En ik zou hem zo graag eens een keertje willen aantreffen. Die bedrijfsleider met die lieve blik.....die daar zo vreselijk onhandig staat te zijn.....en waarop ik opslag verliefd ben geworden. Ik vertel het mijn dochter en die schiet onbedaarlijk in de lach. ' Meen je dat nou, is dat jou type ? ' en ik zeg haar onomwonden ' ja, dat is nou je moeders type man.' We schateren het uit samen. Wie weet wat die man voor de kost doet, zegt mijn dochter, want bedrijfsleider bij Albert Heijn zal hij wel niet zijn. Misschien is hij wel een softy met zeven kinderen. Of misschien wel een homo, of een gigolo, wie zal het zeggen. Het kan mij niet schelen. Ik vind het leuke reclame, én een leuke man. Smaken verschillen vertel ik mijn dochter, en haar antwoord, ' ja gelukkig maar' verbaast mij niets. Gek dat we helemaal niet praten over reclame die door vrouwen wordt gedaan......er schiet mij zelfs geen leuke reclame gedaan door een vrouw te binnen. ( !!! ??) Vreemd, of toch niet zo vreemd ? Nee, niet zo vreemd, want er schiet mij ineens een reclame te binnen die zó man onvriendelijk is........het nieuwe telefoonnummer......die kerel die daar bij een pompstation staat en omringd wordt door blote benen, strakke kontjes, en over zijn motorkap heen buigende borsten. Heb je 'm ? Het nummer schiet mij even niet te binnen ( had ik vast wel geweten als de reclame gedaan was door mannen ) en dan komt vrouwlief ineens in beeld. Haar blik maakt dat ik spontaan te doen krijg met alle zachtaardige mannen van Nederland. Ik maak me kwaad als ik er aan denk dat mijn bedrijfsleider dit misschien ook overkomt in zijn ' echte ' leven.
Ik grinnik......en mijn dochter lacht nog steeds oorverdovend.
Dan de reclame van Mc Donals ineens op de radio. We kijken elkaar aan. ' Nee he, roept dochterlief.....en ik zeg ja he...........wat een sexy stem......die daar hamburgers aanprijst voor maar één euro per stuk !!! Had 'm thuis al verschillende keren gehoord........bedenkend wat voor soort man dáár nou weer bij hoort......
Een softy........een gigolo......een opa met vier kleinkinderen ?
Het maakt mij niks uit........reclame is gewoon leuk........

Vooruitgang.....of niet ?

Heel jammer, maar ik doe het niet, mijn muziek zachter zetten. Een geïrriteerde benedenbuurman druipt af. Meestal groet hij nog...nu niet. Met een knal gooi ik de deur dicht. Weet je hoe laat het is.....net tien uur geweest in de ochtend.' Het dreunt zo aan mijn hoofd, ik kan er soms niet tegen' .......nou jammer dan , ik draai muziek en ben niet van plan die zacht te zetten.
Zo hard kan mijn muziek ook niet eens, als je weet hoeveel watt mijn boxjes zijn dan lig je dubbel. Het is weer zo'n rotsmoesje om aan mijn deur te komen zeuren. Klaag ik ook, als ik hem 's morgens om acht uur al zwaar beneveld in de lift tegenkom ......klaag ik ook elke keer als hij die smerige BBQ van hem weer eens aansteekt recht onder mijn balkon, waardoor ik alle ramen en deuren kan gaan sluiten........klaag ik als hij op de vreemdste momenten komt vragen of hij even mijn fiets mag lenen en ik dan helemaal naar beneden moet, zijn naar drank stinkende adem op kan snuiven omdat hij blijkbaar denkt dat ik doof ben, en daardoor zo ongeveer met zijn gezicht in mijn oor praat ?? Sommige mensen kunnen je hele dag bederven alleen maar door hun hun gezicht te laten zien. Mijn moerder.......ook net de deur uit. Ik ben geïrriteert, want ik zie haar al minimaal twee keer op een dag, plus de nodige telefoontjes die ze met me pleegt, over zaken die ook nergens op slaan. Ach, het is een mens van bijna tachtig. Gedoog het maar, want misschien is ze er niet lang meer.....zeggen mensen die zelf geen moeder hebben die twee keer per dag bij je naar binnen loopt, en minimaal anderhalf uur per keer aan tafel zwijgend haar senseo drinkt. Verkeerde moment, verkeerde tijd, ik zeg dus dat ik nu koffie zet of niet meer, want ze geeft aan zometeen nog een keer terug te komen.
' Nou nou, je hebt praatjes tegenwoordig ,' is haar reactie op mijn mededeling...........
Ook zo kan je dag beginnen blijkbaar. Mijn dag wel te verstaan. Jammer voor de buurman naar wiens salsa-muziek ik tot drie uur 's nachts lig te luisteren, wiens stank van de BBQ ik mag opsnuiven tot laat in de avond. Ik weet ineens niet meer zo zeker of ik vorderingen maak........of ik met sprongen vooruit ga...........of het moet zijn dat dit soort reactie's ook behoren tot mijn vooruitgang. Daar ga ik maar vanuit........niemand is immers volmaakt........ik ook niet !

Stilstaan....

Heerlijk...de balkondeur open, een wijde blik over de mij o zo vertrouwde duinen, én muziek ! Probeer daar maar eens niet vrolijk van te worden. Dat is natuurlijk een beetje overdreven, het valt mij vaak niet eens meer op. Dan drink ik mijn senseo op mijn balkonnetje, en kan mij ineens een gevoel van dankbaarheid overvallen. Als ik in de verte de Pagode zijn proefvlucht weer zie maken, de bomen nóg groener zijn dan gisteren, het toch wel apparte geluid van de meeuwen die hier hun ontbijt komen halen.......ik heb weer een cadeautje gekregen, en het ook opengemaakt. Er zijn zoveel mensen die nooit een cadeautje krijgen, die elke dag moeten leven op een vuinisbelt, maar af moeten wachten of ze nog iets te eten zullen vinden vandaag. Zoveel mensen die moeten leven tussen het oorlogsgeweld, niet weten wat het is om in vrede te leven. Er zijn mensen voor wie vandaag de laatste dag van hun leven gaat worden, die de strijd tegen een ziekte op moeten geven, afscheid moeten nemen van het liefste wat zij bezitten.Er zijn mensen die vandaag een nieuw leven in hun armen gedrukt krijgen, op welke manier dan ook. Mensen die doordat er ergens een medemens sterft weer een toekomst hebben. Maar er zijn ook mensen die niet tevreden zijn.....die nóóit tevreden zijn. Die elke dag meer willen en dat ook voorzichzelf willen houden. Mensen die het niets kan schelen of er aan de andere kant van de wereld een kind sterft door gebrek aan voedsel. Ik weet het, ' kan ik het helpen ? ' kan ik er wat aan doen ? ' Ís het soms mijn schuld ? ........ Ik weet dat dat niet altijd gaat en dat onze mogelijkheden beperkt zijn. Wat ik wél weet is dat het geluk in jezelf begint bij de ander. De ander, je medemens. Als je daar begint doe je voor vandaag genoeg. Deel je glimlach, maak eens een praatje, informeer eens écht naar de ander, en niet zomaar oppervlakkig omdat je vraag een vorm van beleefdheid is.
Accepteer dat anderen je wijzen op eventuele fouten die je misschien onbewust maakt, want niemand is volmaakt.
Weet niet altijd alles beter, respecteer de mening van anderen, ook al is dat niet de jouwe. Neem eens even de tijd om verder te denken dan je eigen straatje,denk af en toe ook eens ' wereldwijd ' en besef dat je een gelukkig mens bent. Dat heb ik ook gedaan vanmorgen, zonder daarbij mijn medemens uit het oog te verliezen. Besef dat het morgen ineens anders kan zijn, dat jij het kunt zijn die afscheid moet nemen, dat er afscheid genomen kan worden van jou. Je hoeft er ook niet continu bij stil te staan.......een momentje per dag is genoeg.

Topsport

Spiegelbeeld.....vertel eens even, ben ik echt zo oud als jij ........Nou, ik ben ouder vandaag, dat weet ik wel. Wat een nacht !
Na het overigens gezellige msn-en met een vriendin moest ik nog het een en ander doen. Toch wel laat geworden ja. Maar om nou bij het opstaan meteen weer oog in oog te staan met mijn eigen rommel, nee. Dus zeker half drie voor ik eindelijk lag. Om half vier was ik er weer uit. Wist me geen raad van de pijn in mijn rug die ook nog zo lekker doortrok naar mijn rechterbeen. Ik weet dat er ook weer een periode komt dat ik zonder pijn kan slapen, zonder pijn op sta, maar wanneer dat zal zijn is nog niet bekend. ' In die tijd rustig aan doen, zijn de woorden van mijn huisarts. Twaalf jaar heb ik dit gedonder nu al, het is begonnen in een periode waarin ik totaal geen zin meer had in het voortzetten van mijn leven. Zoals je ziet heb ik toch doorgezet, toch door die periode heen gekomen, ondanks de strijd die heel erg zwaar was. Hieraan zat ik vannacht weer eens te denken. Je denkt als er niemand is waar tegen je kan praten. Kan geen kwaad hoor, je krijgt in zo'n nacht ook weer meer inzicht in jezelf. Hoe heb ik het gedaan de laatste jaren, hoe sterk kun je zijn als er in jezelf nog maar heel erg weinig vertrouwen is. Hoeveel verdriet zou ik anderen aangedaan hebben als ik er een punt achter had gezet. Maar ik heb het goed gedaan. Ik ben er sterker door geworden, ondanks de tegenslagen die daarna toch weer voor mijn voeten rolden. Als een volleerd voetballer hou je de bal een poosje in beweging op de punt van je schoen om hem na een poosje weer eens van je af te schoppen. Nu schop ik de bal steeds verder, steeds harder. Natuurlijk krijg ik de bal terug gespeeld, maar ik doe mijn best om hem niet in mijn doel terecht te laten komen. Ik ben keeper, verdediger, middenvelder en scheidsrechter van mijn eigen wedstrijd. En die wedstrijd ga ik winnen. Dat doel heb ik mezelf gesteld. En ik ben trots op mezelf......want willen winnen is topsport, ik ben niet iemand die graag op de reserve bank zit. De finale halen, dat doel hou ik voor ogen.

Grijnssssss.......

Kom het regelmatig tegen....... dit ' grijnsssss....' en ik begrijp het ineens. Ik ben meer van de smileys........maar inderdaad, hoe druk je uit dat je grijnst. Gewoon door het neer te zetten dus ' gewoon grijnssss. Bedankt schoonzoon, het was weer als van ouds, ik op de kast, jij er naast.' Maak er maar een logje van was het antwoord aan de andere kant van de lijn, en gegrinnik.
Ik grijns dus , en dat moet je ook maar van me aannemen. Zoals ik onlangs vertelde kreeg ik van mijn dochter een digi. Als je wilt weten wat een digi is zoek je dat maar een paar logs terug op ( ? ) Afijn, het lukt me aardig, foto's maken met mijn digi, dat heb ik ook laten zien door hier één van mijn eerste shots neer te plakken, die vogeltjes, weet je nog ? Beetje wazig, maar ja, alle begin is moeilijk, en ik geef toe dat ik niet met alles even handig ben. Grijnssssss'. Nou heb ik inmiddels al aardig wat plaatjes geschoten, maar er was nog niet veel bij wat nou mijn goedkeuring kon wegdragen . Dus ook de hele handel weer gewist. Nou had mijn schoonzoon mij wel gewaarschuwd, ' zo'n ding vreet batterijen, en zeker als je pas aan de slag gaat met zo'n digi.' Je wil niet weten waar ik allemaal shots van heb genomen ( pc taal....) ....van een nestje met jonge vogeltjes tot een en met de buren. Maar niets was zoals ik het ook graag zou vertonen. Tegen de zon in.... te donker....te veraf.......Is ook instelbaar, maar niet aan gedacht, gewoon vergeten, slordigheid dus. Ik zit nu dus op de kast, en mijn schoonzoon ziet dat blijkbaar graag , grijnssss. De reden dat ik daar zit is mijn vraag aan hem waar het stekkertje is om de digi op te laden....... Je weet wel, dat doe ik zo ook met mijn mobiele telefoon. Ook mijn dochter ziet mij blijkbaar heel graag op de kast zitten, want normaal gesproken is zij het die de telefoon daar opneemt, en mijn vraag over brengt. Zo ook een uurtje geleden. Grijnssssss.....
' Wacht even, dan geef ik je Peter even ', en ik dacht nog ' neeee......want als mijn schoonzoon mij iets uit gaat leggen kan je daar wel een uur voor uittrekken, en krijg je uitleg waar zelfs Bill Gates nog moeite mee zou hebben.
Inmiddels ben ik aardig op de hoogte van allerlei zaken. Van computers tot en met race-auto's, mij maak je niet veel meer wijs dank zij de optimale uitleg van mijn schoonzoon. Hoe simpel kunnen dingen zijn. ' Gewoon de batterijen vervangen, want ik had toch tegen je gezegd dat vooral in het begin zo'n hobby batterijen vreet.' Ja, ik weet het weer. En ik maar zoeken waar dat stekkertje nou toch in zou moeten........' Heb je er een stekkertje bij gekregen dan, is zijn vraag ?' Grijnssssss. Jammer hoor, dat er geen grijns smileys zijn, niet op mijn pc in ieder geval. Of zal ik het dadelijk even aan mijn schoonzoon vragen.... waar bij mij de grijnsssss smileys staan..........
Ik ga maar eens proberen om weer van de kast af te komen, lijkt me beter........grijnssssssss.

De rekening

Soms weet ik ineens hoe ik mijn dag moet beginnen. Ik weet het eigenlijk elke dag wel, maar doen hé, dat is weer iets anders. Na een toch wel rottige avond, weer een nieuwe dag. Ik kreeg een mail van een lieve vriendin met een stukje uit haar leven. Een kort stukje, maar zó ingrijpend, zó emotioneel dat ik na het lezen daarvan niet meer vooruit of achteruit kon. Ik bleef haar mail maar lezen en lezen, en nóg een keer lezen. Normaal zit ik niet om woorden verlegen, maar na het lezen van haar mail wel. Sprakeloos was ik, dat een mens in zo'n korte periode zoveel mee kan maken.

Ik besef dus weer eens dat ik het nog niet zo rottig heb getroffen, het kan blijkbaar altijd erger, anders, nóg ingrijpender. Al is het door het lezen van haar mail nou ook weer niet zo dat mijn ervaringen hierbij in het niet vallen. Het was zwaar om te dragen mijn last, maar blijkbaar was en ben ik sterk genoeg om die last ook te dragen. Je wordt nooit boven je krachten beproeft staat er in de bijbel, en dat is waar. Misschien heb ik door het dragen van mijn last de hernia overgehouden, want niets komt van niets. Kijk maar naar mensen om je heen, ik kom maar zelden iemand tegen zonder bagage in zijn rugzak, iedereen heeft wel wat te dragen, of dat nou zwaar is of minder zwaar, je raakt gewend aan je eigen last. Het dragen wordt ondanks het gewicht steeds draaglijker.

Wat ik wel moet leren is mijn rugzak zo nu en dan even af te doen, neerzetten en denken ' bekijk jij nu maar even, ik heb vandaag genoeg met je rongelopen.' Accepteren wat je krijgt, blij zijn met wat je hebt. Het is niet zo moeilijk maar het vraagt wel enige oefening en doorzettingsvermogen. Je moet de kunstenaar in jezelf ontdekken om straks toch een goed werk achter te kunnen laten. Want niemand van ons wordt jonger, de tijd gaat verder, en elke verloren dag is er één te veel. Dankbaar zijn voor al het mooie wat wij vaak niet zien, niet willen zien.

Want eens wordt ons de rekening aangeboden, voor de zonneschijn en het ruisen der bladeren, al de zachte lelietjes van dalen en de donkere zilversparren, voor de lucht die wij ingeademd hebben, en de blik op de sterren en voor alle dagen, de avonden en de nachten.

Eens wordt het tijd dat wij vertrekken en betalen. " De rekening, alstublieft," doch wij hebben buiten de waard gerekend: " Ik heb jullie uitgenodigd" zegt Hij en lacht.' Zover de aarde reikt, het was mij een genoegen!"

Deze kaart met tekst van Lothar Zenetti had ik gisteren op tafel gelegd, klaar om te versturen. En ik weet het, dankbaar zijn, want we krijgen het allemaal gratis. Ik moet er vaker bij stil staan.........dagelijks !

Kleine dingen

Spreekwoorden en gezegde's.........mijn pc loopt er van over. Elk spreekwoord dat ik nog niet ken en wat het bewaren waard is bewaar ik en sla ik op. Het is grappig om te ervaren dat lang niet iedereen bekend is met spreekwoorden en uitdrukkingen. Zelf gebruik ik ze regelmatig, niet met voorbedachte rade, maar wat in je zit dat zit er geweoon in, ook bij mij.

Toen hier onlangs een vriend op bezoek was en deze iets zei of deed wat niet bij het moment paste vroeg ik hem dan ook ' kom jij altijd met je eieren na pasen ?' Stilte, en een blik van ' waar heb jij het over...........'

Toen ik de uitdrukking vertaalde zei hij nog nooit van de uitdrukking gehoord te hebben.

Mijn dochter kwam begin deze week ook met eieren na pasen, maar dan letterlijk. Nou bederft chocola niet zo snel, het slaat soms eerst nog wit uit, maar zelfs dan smaakt het nog hoor, niks mis mee. Rond de paasdagen waren we samen ook weer eens in mijn favoriete warenhuis, en daar kijk ik mijn ogen uit naar al die mooie vormen en figuren, paashazen, chocolade eieren met bloemen....allemaal prachtig. Maar ik koop ze niet, een haas ja, voor de kleinzoons, maar echt geen spectaculair exemplaar, want voor ze hem goed en wel in hun handen hebben is de haas al een kopje kleiner. Gisteren kwam mijn dochter een zak kattebakkorrels boven brengen, dat lukt mij nu even niet omdat ik al jaren een hernia heb die soms hevig de kop opsteekt, en mij dan belet ook maar iets te doen. Kleinzoon is er ook bij en geeft mij een tasje. ' Voor jou babaanne, want dat vind jij mooi en lekker.' In het tasje zitten twee paaseieren, geen spectaculaire exemplaren zoals ik die altijd bewonder in mijn warenhuis, maar toch twee leuke en lekkere eieren, gevuld met bonbons. ' Kon het niet laten zegt mijn dochter, ze waren nu bijna voor niks en ik vond het zo sneu dat je erbij was toen je die mooie exemplaren stond te bewonderen in de stad.' Dat ik toen niet de kans kreeg zo'n mooi exemplaar voor je te kopen.' Dat weet ik, ik ken mijn dochter, en zo gaat het niet alleen met paaseieren. Ze kwam dus letterlijk en figuurlijk met de eieren ná pasen, en ik vind het lief van haar, heel lief. Omdat het vaak de kleine dingen zijn die je dag een gouden randje geven. Want nog iets, ' wie blij is met kleine dingen zal nooit de behoefte ontwikkelen om het grote te begeren,' en zo is het !!!

Toeval ?

Leuk kleurtje......of toch niet zo ? De letters waren eerst rose, maar pastelkleuren passen niet zo goed bij mij. Ik hou van uitersten, zwart...wit...en enkele felle schreeuwerige kleuren daar tussen in. Ik laat dit staan, is niet onaardig. Ergens in deze week kreeg van mijn zoon zo'n doorstuur mailtje, je kent ze wel, als je zoiets niet doorstuurt dan kan het zijn dat je iets overkomt. Dat kan, het hoeft dus niet, maar het kan wel. Ik denk daar zo het mijne van. Er zijn hele leuke bij, ook hele flauwe, maar deze is wel grappig. Doorsturen, ik doe het vaker niet dan wel, en er is me tot nu toe niets ergs overkomen. Wél vrienden kwijtgeraakt, maar ik ben er van overtuigd dat die vrienden toch wel uit mijn leven waren verdwenen vroeg of laat. Het is een Slowaaks gedichtje, wel grappig, niet zo lang, want geduld om zo'n filmpje af te kijken heb ik eigenlijk niet. Ik stuur het door naar ' alle gebruikers '. Ook dát doe ik normaal gesproken nooit. Ik selecteer altijd, want wat moet bijvoorbeeld Essent of de Stichting Wakker Dier met mijn doorstuurmailtje. Zij zien liever dat ik de rekening betaal, of een donatie schenk.

Nog dezelfde avond krijg ik het gedicht weer terug in mijn mailbox. Mijn broer denkt in ieder geval aan me, en later mijn nichtje ook nog. Verder blijft het rustig, ik ben blijkbaar niet zo geliefd als ik dacht. Ik denk er niet meer aan totdat ik afgelopen donderdag het Slowaaks gedicht weer tegenkom in mijn mailbox. Terug gestuurd door Carin, de vrouw bij wie ik twee jaar op Turkse les heb gezeten. Omdat ik geen adressen had geselecteerd heb ik ook niet stilgestaan bij de mensen die mijn gedicht in hun mailbox zouden vinden.

Ze schrijft me dat ze het zo leuk vindt dat ik aan haar gedacht heb. Ze schrijft ook dat ze de laatste tijd vaak aan mij heeft gedacht, en mij had willen mailen, maar ze was op een of andere manier mijn emailadres kwijtgeraakt. Door omstandigheden van persoonlijke aard ben ik na twee jaar gestopt met mijn lessen. Maar Carin was ik niet vergeten, ik dacht nog zeer regelmatig aan haar.

Ik heb een Turkse schoondochter, zij een Turkse man. Ik heb twee kleinzoons, zij twee zoons. Een van haar zoontjes is overleden aan de gevolgen van de ziekte die mijn schoondochter ook heeft. Er was vanaf dag één een klik tussen ons. Zoveel gelijkenis tussen de kinderen, half Nederlands, half Turks. De naam van haar overleden zoontje verschilde één letter met de naam van mijn jongste kleinzoon. Ik keek er wekelijks naar uit, naar de lessen, maar ook naar Carin. Samen hebben we regelmatig nagepraat, tussen twee lessen in, want na mijn groepje kwam al snel het volgende groepje. Maar de tijd was lang genoeg om een band met elkaar te krijgen. We hebben samen gelachen, samen gehuild. Gelachen om de leerlingen , we konden vaak niet naar elkaar kijken want dan viel het op dat we samenspanden. Gehuild om de ziekte die zowel in haar gezin als in het mijne zoveel verdriet bracht.

Ik ben in een jubelstemming. Het voelt goed om Carin weer terug te hebben. Ik heb haar inmiddels gemail, en daar gaan we samen mee door. Het voelt alsof ik weer een stukje aan mijn puzzel heb kunnen leggen. Hoe blij kun je zijn als iemand die even uit het zicht was weer bij je terug is.........héél erg blij........neem dat maar van mij aan !!!!!!

Ingreep

Prachtig......mijn cadeautje. Zag het na een erg korte nacht vanmorgen weer naast mijn bed staan en ik dacht jaaaaaa, als ik het nu niet doe dan doe ik het nooit meer. Raam opengezet en al mijn negatieve gevoelens en gedachten het raam uitgedonderd. In de spiegel gekeken en ja, herstel is nog mogelijk. Het kost niet zoveel om die lach weer in de oude staat terug te brengen. Ook de tinteling in mijn ogen geef ik een kans om weer present te zijn. Héél belangrijk, mijn humor. Als die aanwezig is volgt de rest vanzelf. Waarom een duur consult en een nóg duurdere ingreep als ik het ook allemaal zelf kan? Ik laat 'm binnen, de zon. In mijn kart en in mijn huis. Geniet van de warmte die hij geeft, al denk ik dat de zon een zij is......alleen een vrouw geeft je zoveel warmte om je in te koesteren.

Verbeelding ? Humor ? Noem het zoals je wilt. Fijne dag nog verder.

Verslaafd.

Hellupp.......ik raak verslaafd. Dat hoor ik voor de derde keer vandaag, en ja, ik moet daar zelf ook eens over na gaan denken. Het is natuurlijk leuk, alles kun je doen achter je pc, het wordt ons telkens leuker én makkelijker gemaakt. Jaren heb ik het tegen gehouden. Nee, ik geen pc. Zag het overal om mij heen. Nergens geen tijd, want o jee de pc. Er werd gechat, ge-msn'd , mailen, spelletjes doen........gek wer ik ervan. Kwam je ergens op bezoek en stelde je een onderwerp ter discussie, was het antwoord, ' hee, daar heb ik pas nog iets over gelezenop de pc, " ik kijk ff voor je."

Nee, ik wist zeker dat ik zo'n ding niet in mijn huis wilde hebben. En nu zit ik hier......een beetje verslaafd te raken aan een medium wat mij overal ter wereld met iedereen in contact brengt. Wil ik naar China, dan ga ik naar China, wil ik naar Rusland dan ga ik naar Rusland, de wereld in een notedop. Mijn broet kwam ermee aan......met een pc. ' Leuk joh, probeer het nou maar, vind je het niks dan heb je 'm nog zo de deur uitgewerkt ! ' Soms denk ik ' ja, hád ik 'm maar de deur uitgewerkt. In december was ik het nog van plan, omdat ik toen zo'n gedoe had met KPN. Niet gedaan nee. Want het heeft ook veel voordelen. Iedereen die ik liefheb is a la minuut bereikbaar....... thuisbankieren......een berichtje doorgeven....noem het maar op en het is mogelijk. Stond je eerst uren te wachten bij een reisbureau, nou boek je online waarheen je maar wilt. Afgezien van de voordelen blijft het ook nadelen houden , een pc in huis. voor mij wel tenminste. Ik word een beetje openbaar bezit. Het kan te ver gaan als ik niet zelf mijn grenzen aan geef. ' Waarom ben jij niet online ? , waar was je, ik heb je al drie keer een buzzer gestuurd.........oh, jij bent zo handig, wil je even voor mij wat opzoeken.......en dan deze; ' ik heb je een uur geleden gemaild, waarom reageer jij niet ?????

' Kijk, en dát wil ik wel in de hand houden, het is tenslotte mijn tijd, mijn leven. Er is ook nog zoiets als sociaal contact met 'echte ' mensen......en je weet wat ik hiermee bedoel. Een praatje bij de bakker, een gesprekje met een visser als ik aan de Maas lekker in het gras neerplof.......

Als ik dat niet meer kan, niet meer doe, dan weet ik dat het tijd wordt om mijn pc écht de deur uit te werken. Want als je daar niet voor waakt word je binnen no time heel erg eenzaam......en ik kan niet, en wil ook niet zonder tastbare mensen om mij heen.

fijne dag voor iedereen.....die ik liefheb...en die mij liefhebben.......

Illusie

Uit bed ben ik , maar of ik ook wakker ben is iets anders. Het is nog vroeg , ik had best nog even willen slapen maar dat gaat niet zo best met een kat die al vanaf vijf uur aan het ouwehoeren is. Het wordt een mooie dag vandaag , soms vind ik het weleens erg dat ik geen zonaanbidster ben . En iets willen worden wat je niet echt bent ...... draait uit op een mislukking.
Dat is ook zo met de invulling van je leven, je wordt geen Hans Klok als je geen illusie 's hebt, je wordt ook geen Tineke Schouten als je geen humor hebt. Zo is het met bijna alles. Je kunt die dingen wel willen, maar als er niet een klein beetje humor of illusie ergens in je verborgen zit , vergeet het dan maar. Dan zit er niets anders op dan gewoon jezelf te zijn en te blijven. En zelfs dat kan een hele toer zijn. Ik heb het geprobeerd , om over dingen heen te stappen, om niet meer achterom te kijken, om leuker te willen zijn dan ik ben. Om spontaan verliefd te worden op iemand die het op mij wel was. Maar geloof mij maar, dat lukt nooit. Probeer het maar eens , probeer eens iets te doen waar je niet echt achter staat, dat mislukt, absoluut ! Het moet gewoon zo zijn dat je bent wie je bent, en lang niet voor iedereen is het leven een sprookje . Probeer je dan ook geen illusies te maken , beeld je niet in dat het gras bij buren groener is dan bij jou. Aanvaard wat op je pad komt, je komt het tegen omdat het voor jou is, en niet voor je buurvrouw. Denk aan de woorden van Arthur Miller, het leven is een mongooltje, en hoe meer je het van je afduwt hoe meer je het naar je toetrekt. Pak het vast, geef het een stevige klapzoen en het mongooltje zal huppelend naast je door het leven gaan. Aanvaarden heet dat, accepteren. Toen ik hier vanmorgen ging zitten met een senseo en de krant voelde ik niet eens de behoefte om 'm ook te lezen. Mijn gedachten gingen naar andere dingen, naar mensen , mensen waar ik van hou en die ook van mij houden. Ook al zijn dat er maar weinig, het is genoeg, genoeg om deze dag weer door te komen. De hele wereld hoeft niet van mij te houden, een paar mensen is genoeg, want ik maak mij geen illusies meer.

Gooise vrouwen........

Mag ik nog even .......uitkuren ? Op stel en sprong naar de Efteling vanmiddag. Meestal weet ik dat ruim van te voren, maar deze keer niet.' Nou, dan ga ik wel alleen met de jongens, is ook niet erg , ik dacht je vindt het vast fijn om even buiten te zijn. ' Dochter beneden aan de bel. Jaaaa ik kom er meteen aan, ff w8ten. ( pc taal hahahaaa ) Natuurlijk vind ik het fijn om ff buiten te zijn.............
Geen tijd om nog om te kleden, dus gegaan in wat ik aan had. Toen ik beneden kwam zag ik de kleinzoons wel kijken, en grinneken, maar dat doen ze zo vaak, oma's zijn nu eenmaal af en toe lachwekkend in de ogen van kinderen. Aan gekomen in de Efteling waande ik mij in het Gooi. Blote borsten, hoge hakken, véél te veel zonnebank, opgespoten lippen, kerels in rose polo's...
en dat taaltje......ooohhhhh. Echt erg, en hoe dat allemaal heet daar in het Gooi. Die namen......Ga nou niet weer zeggen ' waar let jij al niet op, ' nou, ik zal je zeggen , daar kan je niet omheen. Volgens mij was het een uitje van een of andere Gooise buurt, overal werd gezoend, met van die lippen die ergens in het luchtledige hangen, kreten als ' ohh, dat staat je beeldig, en kinderen met college kleertjes aan en halflang haar. Dat is kak, halflang haar is kak, of je nou een jongen bent of niet, want je zou denken dat ze dat doen om geld uit te sparen, nee, dat staat kak. Was het warm vandaag of niet, ik vond van wel, maar toch truitjes losjes over de schouder....rose en ruiten dasjes nonchalant om de hals geknoopt. Ik had bijna gezegd om de nek, maar dat kan ik dus niet maken. Mijn kleinzoons wilden in de Python. Goed, babaanne wacht wel op het terras vlak bij de Python. Geloof me, ik draag zelden een zonnebril, maar nu was ik blij dat ik dat ding bij me had. Aan het tafeltje naast ons streken , ja, streken, want een Gooise ploft niet gewoon neer, twee dames in de rotan stoelen neer . Toen ze neergestreken waren stonden ze ook snel weer op om korte tijd later met vier buggie's aan te komen. De kids, vergeten, die stonden nog bij de walvis, Jonas heet dat ding geloof ik, zo'n supersaaie attractie volgens mijn kleinzoons, echt voor ukkies volgens de jongens. Ik zeg nog tegen mijn dochter, die twee Gooise zijn zeker onderweg ook ergens de nanny's vergeten , want je vergeet toch zomaar niet je kids ???? Als het spul zit , en echt, wat was ik blij met mijn zonnebril, komt de tupperware op tafel. Superdeluxe bekers, merk ja, gevuld met ranja van de Aldi. Hoe ik dat weet? Nou, ik heb net zo'n goede neus als Petra had gisteren, zij rook ook iets....hahahaaaaa
Het w8en was op de pappies, die gezamenlijk als een stel uitgelaten kinderen ook in de Python zaten . De tranen rolden onder mijn zonnebril uit. Weten jullie wat een pampie is ? En een grote boef doen ? Dat was de klus voor de pappies, even ophouden nog kinderen, kids bedoel ik , pappie komt er zo aan. Ik dacht nog, dadelijk halen de dames plastic handschoenen uit de tassen voordat ze met de kids naar het toilet gaan, maar dat was een meevaller, waarschijnlijk de billen gewoon schoongeveegd met de handen. Een dagje uit is voor kinderen een feest, denk ik, maar niet als je uit het Gooi komt. Eerst de fruithapjes uit de tassen, en na heel lang zeuren, ook op z'n Goois...' mammie, ik wil graag patatjes, gaan de pappies richting het buffet om terug te komen met twee kale frietjes en een gezinsbeker cola. Met voor ieder kind een anders gekleurd rietje. Dat geloof je toch niet als ik er verdorie niet zelf naast had gezeten. Na ruim anderhalf uur stond het gezelschap op. Kinderen verlost van hun ' grote boef ' en voorzien van een schone pampie. We hebben ze nagekeken tot ze bij de schiettent de hoek om gingen. Toen heb ik mijn zonnebril afgedaan en het uitgegierd van het lachen. Ik geloof dat ik voortaan toch maar eens wat dankbaarder ga zijn. Want als ik het zo bekijk kun je ondanks je ' kak status ' heel erg arm, en heel erg eenzaam zijn, vooral als kind. Je wordt zelfs vergeten als je een rondje Jonas hebt gedaan. En die ' grote boef ' ......daar hou je als kind toch een trauma aan over ? Een Goois trauma. Ik heb te doen met Wouter....en met Wingerd en al die andere kids.......en ik meen het nog ook !!
Nog nieuwsgierig waarom mijn kleinzoons zo'n lol hadden toen ik beneden aan kwam ?? Vertel ik een volgende keer.

Cadeautje

Al jaren vind ik iedere morgen als ik mijn ogen open een cadeautje naast mijn bed. Steeds weer verpakt in een mooi papiertje met een kleurige strik eromheen. Op het kaartje staat steevast ' Maak er ook vandaag iets van , en als het niet lukt , morgen weer een nieuwe kans. ' Een nieuwe dag ! Elke morgen vind ik een nieuwe dag naast mijn bed, en ik mag ermee doen wat ik wil. Er zijn dagen bij dat ik het pakje niet openmaak omdat ik al van tevoren al weet dat ik er niet vrolijker van word. Dan geef ik het terug aan de lieve gever,
misschien kan iemand anders het die dag beter gebruiken dan ik . Het wordt mij niet kwalijk genomen. Dat weet ik, want elke dag krijg ik weer een nieuw cadeautje waarmee ik mag doen wat ik wil. Ik ben ondankbaar geweest de laatste tijd. Verschillende malen heb ik het pakje terug gegeven, of gewoon laten staan zonder het open te maken. Terwijl de gever zoveel moeite doet om het pakje elke morgen op tijd naast mijn bed te bezorgen, kijk ik er vaak niet eens naar om. Dan zie ik het mooie niet wat in het pakje zit. Dan zie ik de zon niet....dan zie ik het nieuwe groen van de lente niet, dan hoor ik het fluiten van de vogels niet. Dan ben ik ziende blind en horende doof. Vanmorgen heb ik het pakje vastgepakt en mee naar binnen genomen. Op tafel gezet, nog niet wetende of ik het wel open wil maken vandaag. Het komt niet zo vaak voor dat de tranen er al zijn voordat ik nog maar één voet naast mijn bed gezet heb. Vandaag wel. Een gevoel van onbestemdheid overviel mij, leegte in mijn hoofd en in mijn bed. Neergeploft in een stoel , mijn tranen laten gaan en door mijn natte wimpers zie ik het pakje op tafel staan. Nee, ik heb het nog niet opengemaakt. Maar ook nog niet terug gegeven, iets waar ik meestal toch vrij resoluut in ben. Misschien lukt het mij om later op de dag het pakje alsnog open te maken, en blij te zijn met de inhoud. Ik ga het in ieder geval proberen.

Soms...

Soms moet je opnieuw beginnen. Dat kan met iets kleins zijn, maar in veel gevallen ook met iets groots. Ik heb mij nogal eens vergist de afgelopen maanden. Voornamelijk in mensen. Vrienden kan ik beter zeggen. Blijken het achteraf toch geen echte vrienden te zijn. Je geeft ze al je vertrouwen en dat misbruiken ze. Dat merk je niet meteen, daarvoor ben je veel te goed van vertrouwen. Het zijn vaak kleine dingen, een opmerking, een reactie, en je merkt wel iets maar wil het toch niet tot je laten doordringen.

Je geeft ze één vinger, en voor je het weet is je hele hand weg. Daar sta je dan, gehandicapt en wel. Jaloezie is één van de oorzaken van een breuk tussen ' vrienden.' Vooral tussen vrouwen gaat vriendschap nogal eens verloren door jaloezie. Dat is heel jammer, vooral als je van elkaar weet dat er eigenlijk helemaal geen reden is tot jaloersheid. We sjouwen ieder onze rugzak met lief en leed dagelijks mee. De een kan nog rennen met zijn tas op de rug, terwijl de ander letterlijk en figuurlijk gebukt gaat onder het gewicht van zijn tas. Maar dat wordt niet gezien, alleen de buitenkant van de tas wordt beoordeeld. Heb je meer ' talenten ' op welk gebied dan ook, dan steekt afgunst de kop op en krijg je langs onsympathieke weg deze kennisgeving gepresenteert.

Ik heb daarom besloten een ' vriendenstop ' in te lassen. Ik ga een poosje alleen verder, zonder vrienden want ik heb genoeg aan mijn eigen vracht. Voorlopig !