The Orgasmic Diet

Lekker liggen lezen vanmiddag, en aardig door mijn stapel leesvoer heen geworsteld. Genoten zelfs van de lectuur. Grazia. Een vrij nieuw blad, mijn dochter dacht dat ik het wel zou willen lezen. Gelezen en genoten. Ik val dan ook maar meteen met de deur in huis. Het seksdieet............menu erotica, blz 84. Weinig tot geen zin : de klacht is niet uniek, de oplossing wel. Ik citeer een gedeelte uit het artikel. In 1998 werd Viagra gelanceerd: dat kleine blauwe pilletje zorgde ervoor dat ' falende ' mannen weer controle kregen over hun piemel. Het werd een geweldig succes en is inmiddels zo gewoon dat geen huisarts z'n wenkbrauwen nog optrekt als je erom vraagt. Nu zijn vrouwen aan de beurt om hun seksleven een boost te geven: sinds kort is er Intrinsa op de markt, een pleister die ervoor zorgt dat je veel en vaak zin hebt om te vrijen. Het wordt nu al de Vrouwen-Viagra genoemd. Tja.....het lijkt erop dat het 'nu niet , ik heb hoofdpijn ' tijdperk zijn beste tijd gehad heeft. Een heerlijk vooruitzicht voor de echte liefhebbers, maar ren nu niet meteen enthousiast naar de huisarts, of naar je computer om op internet naar Intrinsa te zoeken, de pleister heeft namelijk ook onaangename bijwerkingen zoals haaruitval, een bromstem of baardgroei. Willen we dat? Is dat sexy....een baard of een bromstem ? Dat ik met een bromstem Jaap roep dat ik er klaar voor ben ? Hij draait wellicht meteen om of draait door.
Gelukkig zijn er makkelijker manieren om je seksleven op te krikken. Marrena Lindberg verdiepte zich in lustopwekkende voedingsmiddelen en schreef er het boek The Orgasmic Diet over. Deze mevrouw beweert dat je door een paar simpele aanpassingen in je voedingspatroon weer zoveel zin in seks krijgt dat het lijkt alsof je je partner pas vier weken geleden ontmoet hebt. Twee weken dieten moet genoeg zijn om je libido naar ongekende hoogten te doen schieten. Niks geen dure parfums, bossen bloemen of sensuele massages die je moeten verleiden tot een vrijpartij, enkel een paar simpele aanpassingen van je eetgewoontes toepassen. Uitgangspunt is de inname van een hoge dosis visolie, deze olie zorgt ervoor dat je lichaam meer dopamine aanmaakt. Dopamine is een stofje in de hersenen dat een grote rol speelt bij gevoelens als blijdschap, genot en seksuele opwinding. Wel innemen in een grote hoeveelheid, met gewoon twee capsules per dag kom je er niet. In visolie zit de werkzame stof EPA waarvan je dagelijks 1700mg moet binnen krijgen. Van de andere werkzame stof, DHA, heb je iedere dag 1300mg nodig. Marrena Lindberg beveelt de produkten Minami aan die je via internet kunt bestellen. Naast die capsules beveelt Lindberg je aan om elke dag een paar stukjes pure chocola te eten. Daardoor komt er endorfine in je lichaam vrij, een neurotransmitter die je een blij en gelukkig gevoel geeft en een soort roeseffect heeft. Verliefde mensen maken veel endorfine aan, en daarom past chocolade prima in Lindbergs seksdieet. Affijn, drie capsules visolie per dag, chocolade, en ook nog naar de boekhandel om het boek The Orgasmic Diet door Marrena Lindberg, uitgeverij Crown Publishers a 23,95 euro te kopen, het is wel zaak dat je het advies van Mevrouw Lindberg opvolgt en serieus neemt.
Grazia heeft de proef op de som genomen en een proefkonijn aan de visolie gezet. O ja, koffie is onder andere verboden,roken liefst ook, maar van andere lekkernijen mag je weer volop genieten, zoals kip, broccoli, en salades. Doet me aan een ander dieet denken , waar ik ook niet aan begin omdat ik toch steeds weer in mijn oude gewoontes verval, en er niemand in de slaapkamer ligt te wachten op mijn vieze geboer, want dat is een minpuntje volgens het proefkonijn. Er worden zeven dagen kort beschreven door het proefkonijn, en echt waar, al voor het ontbijt schieten haar hormonen naar ongekende hoogtes. Rustig ergens op visite gaan is er ook niet meer bij. Het konijn zat na een half uur al te popelen om naar huis te kunnen . Wat kan lezen heerlijk zijn, ik heb gelachen , genoten en mij afgevraagd...........Wat ik mij heb afgevraagd vertel ik lekker niet, maar ook zonder visolie kom ik een heel eind, chocolade is genoeg voor mij. Lekker lezen......Grazia......deze week voor maar weer 1 euro !!!!

Pink Ribbon

Ook dit jaar wil ik er niet aan voorbij gaan. Aandacht voor oktober borstkanker maand. Aandacht voor de ziekte die één op de vier vrouwen in de wereld treft. 24 januari 2003. Een dag om nooit te vergeten. Mijn oudste werd 35 die dag, dat jaar. Een dag die ik nooit meer vergeet. 24 januari 2003. Samen met mijn schoondochter naar het ziekenhuis voor de uitslag van haar borstonderzoek. Nog geen week daarvoor vroeg mijn zoon om toch eens met mijn schoondochter te praten. Hij maakte zich zorgen. Mijn schoondochter had al enige tijd een ' deuk ' in haar borst. Ze vond het wel vreemd, maar maakte zich niet echt ongerust. Mijn zoon wel. Zijn vrouw naar de huisarts sturen wilde niet lukken, het was niets...vast verkeerd gelegen in bed, geen goede bh gedragen . En ze is pas 34.......
Nog dezelfde dag ging ik naar haar toe. Hoe te beginnen tegen je schoondochter, en zeker over zoiets intiems als je borsten. Mijn zoon die ook thuis was hakte de knoop door. Ze liet mij haar borst zien. Volgens mij verschoot ik van kleur want ik had mij wel ergens op voorbereid, maar niet hierop. Ik heb geslikt...mijn zoon aangekeken, mijn schoondochter in mijn armen genomen. En toen de huisarts gebeld. De volgende morgen was ze zijn eerste patient. Alles ging vanaf toen in sneltreinvaart. Nog dezelfde dag naar het ziekenhuis. Onderzoek, meteen een punctie, de volgende dag een echo. Bloedonderzoek. Geen tijd om na te denken . Kanker. Dat overkomt alleen anderen. Niet ons, niet mijn schoondochter. Wél mijn schoondochter. 24 januari 2003. De chirurg roept ons binnen. Hij zet zich voor ons en ik zag al aan zijn gezicht dat het mis was vóórdat hij ook maar een woord gesproken had. Als u accoord gaat wil ik u volgende week opereren........amputeren van de borst.......
Mijn schoondochter kijkt me aan. Ze is Turkse. Amputatie van uw borst. Wat heeft ze gedacht op dat moment. Ik luister naar de uitleg van de chirurg. Volgende week...... We lopen samen terug naar de wachtkamer waar mijn zoon met holle ogen zit te wachten. Tranen, bij haar, bij hem, bij mij. Toch wil ik sterk zijn terwijl er van alles door me heen gaat. Drie en vijf zijn ze, de zoons van mijn zoon en schoondochter. Niet denken nu maar doen. Ons erbij neerleggen dat de borst geamputeerd wordt, of een second opinion. Ik geloof zonder meer de uitslag die de chirurg ons heeft gegeven. Ik overleg met mijn zoon en schoondochter. Ze zijn beiden wat gelaten in hun antwoord. Thuisgekomen hak ik de knoop door. Pak de telefoon en draai het nummer . Met de Daniel den Hoedkliniek, kan ik u helpen? Ja, u kunt mij helpen. De borst van mijn schoondochter wordt over een week geamputeerd en ik wil dat niet.......' U wilt dat niet ? Nee, ik wil dat niet en zou graag een afspraak willen met een oncoloog. Maar mevrouw, zonder verwijzing kunt u hier niet terecht, het is de bedoeling dat u in uw eigen regio naar een kliniek gaat voor behandeling. Met verwijzing kan ik hier wel terecht vraag ik haar. Met verwijzing wordt dat hier onderling besproken en hoort u dat van uw behandelend arts.
Een week later zitten we tegenover de oncoloog in de Daniel den Hoedkliniek. Een uitvoerig dossier ligt voor hem op zijn bureau. Enkele aanvullende onderzoekjes volgen. ' Nee, ik ga u niet opereren'. Ik verschiet weer heel duidelijk van kleur en bijt op mijn lip. Het zwaard van Damocles......niets meer aan te doen gaat het door mij heen. ' Volgende week beginnen we met de chemokuur, want de tumor is te groot om borstbesparend te kunnen opereren '. Ik hoef niets te vragen . Er wordt aan ons uitgelegd dat het standaard is in deze kliniek om bij een grote tumor éérst chemo toe te passen om te kijken of de tumor slinkt. Hij is een man van weinig woorden, deze oncoloog. Maar dan is het juni. We zitten weer in zijn kamertje. Hij vertelt mijn schoondochter dat de tumor zover geslonken is dat hij nu kan en wil opereren. Borstbesparend. Kort daarna is het zover. Vlak voor de operatie wordt de schildwachtklierprocedure toegepast. Daaraan kan de chirurg zien of er lymfeklieren zijn aangetast en of deze tijdens de operatie moeten worden verwijderd.
38 bestralingen. Een kaal hoofd. Ziek, misselijk. Door het oog van een naald kun je haar duwen zo mager is ze. Bijna oktober. 2007. Het gaat goed met mijn schoondochter. Natuurlijk, de halfjaarlijkse controle's. De angst bij ieder pijntje, ieder kuchje. Niet bij mijn schoondochter, wel bij mij. Komende maand gaan we weer op controle, samen. Want het is sinds 24 januari 2004 standaard dat wij alles samen doen. Aandacht voor borstkanker. 4.95 kost het glossy Pink Ribbon blad dat jaarlijks in oktober uitkomt en waarvan de opbrengst geheel bestemd is voor borstkanker onderzoek. Koop het blad.....zoveel informatie voor zo weinig geld. Zie het als preventie........koop 'm ...de Pink Ribbon.

Lady-Boxer

Hij zit me niet lekker. En ik heb er nog vier van ook. Lady-boxer heet zo'n ding. Twee zwarte, een rode en een lichtblauwe. Gekocht in een moment van onnadenkendheid, een opwelling, een gevolg van kooplust. Daar heb ik mijn kast vol mee, met resultaten van kooplust. Met de kaartjes er nog aan hangt mijn emotie-kleding daar mooi te hangen. Mijn voornemens zijn goed maar daar blijft het dan ook bij. Dat ik nu in deze dikmakende boxer rondloop is ook een gevolg van. Van niet opletten hoe het met de was gesteld is. Natuurlijk zie ik de wasmand wel voller worden maar er is altijd wel een voorraadje nog ergens. Een voorraadje emotie-kleding, want een machine laten draaien die nog niet eens halfvol is doe ik niet. Toch ga ik het zo meteen maar eens doen, het is tenslotte maandag, baaldag-wasdag. Want de lady-boxer zit niet lekker en staat ook niet echt charmant. Niet dat iemand het ziet behalve ik zelf, maar de laatste weken staan nogal in het teken van ' voor jezelf zorgen en opkomen ' in mijn space vriendenkring. Er liggen ook emotie frivoliteiten.....want ook dat komt voor, dat ik val voor een mooie vlinder met twee strikjes aan de zijkant, of een droom van kant, en sta ik daarmee in mijn handen bij Hünkemöller te dromen , hopend op betere tijden. Thuisgekomen gooi ik het bij de rest van de emotionele miskopen want dromen zijn bedrog, dat weet ik maar al te goed. Ik vertik het om in een frivool ding te gaan lopen als ik de ramen lap, of de kattenbak verschoon, dus gekozen voor de lady-boxer. Ik voel het kreng zitten bij elke zucht die ik slaak..... en ik hoor Sonja Bakker meezuchten. Maar ik volg al enige tijd het SAS dieet, en dat bevalt me goed. Als ik dadelijk de was in de machine heb zitten en ik luister naar het gezellige geluid van mijn ronddraaiende tobbe ga ik er even lekker voor zitten. Want ik heb 'm weer meegekregen, de spiksplinter nieuwe B is B . A Magazine Where Size Does Matter. Boordevol mooie volle Rubensvrouwen gehuld in de mooiste dingen. Ook het intervieuw met Inez de Beaufort ga ik lezen. " Dikkers zijn de zondebokken van nu." De wereld wordt bevolkt door ' fattists ': mensen die dikkerds niet aan kunnen zien en hen veroordelen om hun overgewicht. Natuurlijk, alles waar té voor staat kan invloed hebben op onze gezondheid, zoals ook té mager zijn, té veel drinken en over roken al helemaal gezwegen. Nu doe ik mezelf misschien overkomen als een vrouw die van alles téveel heeft en gedeeltelijk klopt dat ook. Maar er zijn ook genoeg dingen waarvan ik té weinig bezit. Zelfrespect, zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid. Laat ik mij daarop richten vandaag en proberen daar weer een stapje in te groeien. Stapje voor stapje, dan ga ik snel genoeg. Want bijna alles waar té voorstaat...............is niet goed , ook niet voor mij.

Leopold Katerberg

Een hele aardige mail in mijn postbox. Van Leopold. Leopold schildert en doet dat op zeer unieke wijze. Ik maakte kennis met zijn werk via Cootje's space, een Amsterdamse kunstenares en bevriend met Leopold, en ik mag haar mijn space vriendin noemen. Een eer, evenals de alleraardigste mail die ik kreeg van Leopold. Kunst begint bij kijken zijn woorden die in de mail staan. Inderdaad, hij heeft gelijk. Verstand van kunst heb ik absoluut niet, maar het kijken naar kunst is iets wat ik zeker de laatste jaren regelmatig doe. Kom ik nog even terug op het verstand van kunst hebben. Wanneer heb je verstand van kunst. Ik heb er op een andere site al eens eerder iets over gezegd en dat kwam recht uit mijn hart. Dat was toen ik een tentoonstelling had bezocht waarbij ik blijkbaar totaal uit de toon viel. Kunst hoort schijnbaar nog steeds bij een bepaalde groep mensen, mannen met een flodder corduroy broek aan en een sjaaltje om de hals geknoopt. Dames a la Liesbeth List, een veel te grote bril op hun neus en waggelend op naaldhakken óf het andere uiterste, schoenen met enorme plateau zolen. Doet er niet toe, ik heb me vermaakt en daar gaat het om. Ik zag er ook zeker niet uit als een kunstkenner, en die indruk heb ik ook niet willen maken. Ik kwam binnen en kon er niet omheen, een levensgroot doek met de beeltenis van Marilyn Monroe. De schilder, Jörg Düring. Geweldig mooi. De hoek omlopend nóg een schilderij van zijn hand. Ik heb er weken over gepraat, zo onder de indruk was ik. En dat ben ik nu weer. Leopold Katerberg airbrushpainting. Dat was het waarom ik zijn werk wilde zien. En wat deze man kan is bijzonder. Kunst en emotie. Kunst is emotie. Voor mij dan, want Leopold zegt in zijn mail dat hij niet schildert met het doel om een kijker in een bepaalde stemming te brengen. Toch heeft juist dat mij geraakt. Zijn site is om te beginnen al heel speciaal, je komt direct in een stemming van 'he, lekker even kijken en genieten van wat hier allemaal te zien is '. En ik heb genoten, mooie en bijzondere kunstwerken. Maar waarom kom ik nu terecht bij Leopold. Ik citeer een paar regels uit zijn email '
Leuk om te lezen dat u juist die ene expo, met al die religieuze beelden, zo apart vond. Ikzelf vond dat de meest aparte expositie die we gedaan hebben, kwam vooral door die mooie beelden. De beelden horen bij die expo-ruimte, was dus niet ons idee....maar het geheel gaf af en toe zo'n geweldig contrast zonder dat er iets vloekte. Die expo daar gaf alle doeken zo een andere "look ".....en dat vond ik toen zo geweldig. Ik vond dat die doeken zo mooi hingen daar, in die religieuze sfeer....dat had iets. "
En dat was de reden waarom ik zo'n leuke reactie terug kreeg van Leopold, want dat was mijn bericht in zijn gastenboek. dat juist die tentoonstelling ook ik zo heel bijzonder vond door de beelden. Het geheel, zo bijzonder, niet gepland maar zo goed en perfect op elkaar afgestemd.
'Nu, drieeneenhalf jaar later, ....is er iemand die heel goed gekeken heeft op de web-site, en die de expo in ' De Oude Veiling " te Aalsmeer goed bekeken heeft en misschien wel hetzelfde " ziet ". Het doet me goed als iemand de tijd neemt om te ' kijken ' en te observeren. Complimenten aan uw adres.....kijken is kunst !!!!
Dank je wel Leopold, voor je hartelijke mail en je welgemeende woorden . Wat ik zag was en is heel bijzonder. Ik kijk nog heel regelmatig, soms alleen maar naar juist die ene bijzonder expo, omdat het iets met me doet. Je schildert niet bewust om mensen in een bepaalde emotionele sfeer te brengen....maar je kunt het wel. Het is je ook gelukt, bij mij. Ik heb hier space vrienden die ik wil wijzen op jou bijzondere werk, medespacers met gevoel voor kunst, religie én emotie......IK DEEL !!!!

http://planetleopold.nl ( foto geplaatst met toestemming van Leopold Katerberg )

http://simplycootje.spaces.live.com/

Dochters....

Vanavond gegeten bij mijn jongste dochter. De oudste dochter was er ook. Gezellig met z'n drietjes. Schoonzoon A is dit weekend racen in Santa Pod, en schoonzoon B heeft zichzelf nog steeds niet gevonden. Er valt weinig over te zeggen, en wat er over te zeggen valt hou ik dit keer voor mezelf. Ik kom als laatste binnen, en merk op dat beide dochters elkaar met een bijzondere blik aan kijken. Alsof ze iets in hun schild voeren, maar dat wordt bij navraag hevig ontkend. Toch voel ik iets, en de aap komt dan ook uit de mouw na de koffie. Mijn haar zit leuk, zegt dochter A. Ja en je make-up zit ook goed vandaag zegt dochter B . Alsof mijn haar niet altijd leuk zit...nee dus, en alsof mijn make-up niet altijd goed zit... ook nee dus, en ik beken. Ik beken dat ik vandaag met goede voornemens uit mijn bed ben gestapt. Dat ik me vrolijk en blij voelde bij het beginnen van deze dag. Ze kijken elkaar aan. Dat geloven ze wel, maar waarom vandaag dat lieve, dat zachte in mijn uitstraling. Is er iets bijzonders, of misschien op komst ? Ik begrijp mijn dochters, voel aan welke kant ze op willen. Het kwam er niet zo van de laatste tijd, de aandacht voor het uiterlijk. Geen zin, en ach, voor wie ? Ik hoor sommige space vriendinnen ineens door de stilte heen roepen ' voor jezelf natuurlijk '...... voor wie anders ? Daar hebben we vaak gesprekken over op onze space's de laatste tijd. Van jezelf houden. Vandaag heb ik het weer eens geprobeerd, maar geloof me, het kost me zo vreselijk veel moeite. Toegegeven, de aanblik in de spiegel van de lift liet zien dat het ook anders kan dan gisteren...eergisteren...... Maar maakt je uiterlijk je ook mooier van binnen ? Nee, mij niet . Het verdriet is hetzelfde, de eenzaamheid is er ook niet minder door, ik ben nog steeds de vrouw die ik ook was zonder make-up, en zonder dat mijn haar glanst in de zon die vanmiddag heel even scheen. Ze hebben het allebei niet makkelijk de laatste weken, mijn dochters. Het zijn beiden sterke meiden, die duidelijk de rechte rug en het doorzettingsvermogen van hun moeder hebben geërfd. Daar ben ik trots op, en dat zeg ik ze ook. Het zijn beide geen vrouwen die bij de pakken gaan neerzitten als ook zij tegenslagen meemaken in het leven. Ik stel ze dan ook niet teleur en maak bij thuiskomst een foto met de webcam die ik bij mijn msn profiel plaats. Meteen bingo, dochter B bliept meteen op msn dat ik er prachtig op sta.....en dat ze het leuk vindt om mij zo te zien. Niet voor niets gedaan dan , deze dag positief begonnen. Of er echt niet iets is wat zij zou willen, zou moeten weten. ......" Jawel, maar dat vertel ik haar nu nog niet. Er zijn dingen die je eerst moet uitvechten met jezelf. Dingen overdenken, in je hart beslissingen nemen, goed of slecht. Tenslotte ben ik een volwassen vrouw die wel naar adviezen wil luisteren,ook van mijn dochters, maar uiteindelijk toch zelf beslis wat ik ermee doe. Ergens in de verte schijnt een lichtje.....het flikkert......zal het blijven branden, of dooft het uit. Licht is hoop. En het was de hoop die mij vandaag deed besluiten mezelf te presenteren zoals ik ook wil zijn. Vol verwachting, hoop, een vrouw die nog een toekomst voor zich heeft en wil genieten van het belangrijkste in het leven .....liefde. Het muurtje breek ik niet af, ik wil wel proberen het een beetje toegankelijker te maken , doorzichtiger ook. Maar om zo dicht bij mij te kunnen komen dat je mij kunt aanraken ........misschien gebeurt er een wonder, een heel klein wonder. Hopelijk blijft het lichtje in de verte branden....ik hoop het echt

Mijn dag niet...

Vandaag had ik héél erg mijn dag niet. Een groot gevoel van waardeloosheid, snel geïrriteerd, huilen om niks. Nou niks, dat is ook niet helemaal waar. Je huilt nooit om niks. Maar het is toch een beetje onverklaarbaar. Ik merk het ook aan de reactie's die ik krijg. Beter gezegd, die ik níet krijg. Het kan me vandaag ook niet zoveel schelen. Een vriendin zou zeggen, ' het moet zo zijn, maar zo ervaar ik het niet, want wat van je uitgaat komt ook altijd weer bij je terug. Maar altijd maar geven .........het houdt een keer op. Niet voor lang, maar zeker wel voor vandaag. Bij mij dan. En dan , een wonder, Een heel klein wonder. Zomaar een berichtje van iemand die mij schrijft vanaf de andere kant van de aardbol. Een mens die ik niet ken, waarmee ik nog nooit een woord heb gewisseld. Snoop. Kijk maar, het staat hier naast in mijn gastenboek. Ik ga er nog harder door huilen. We mailen een paar korte berichtjes, en ik besef het belang van vriendschap, de juiste woorden op de juiste tijd. Die berichtjes zijn prive, die koester ik, want ze geven mij net dat steuntje dat ik nodig heb. Daarna nog drie korte berichtjes.......ook van mensen die ik niet ken, nog nooit gezien of gesproken heb. 'Je bent een kanjer '. een sterke vrouw, je durft open te zijn, je kwetsbaar op te stellen ...........Ik bloos, maar het zijn wel ware woorden. Veel deel ik via mijn pc met anderen. Vaak ben ik blij dat ik een onbekende ben achter de pc en dat ik juist door het anoniem zijn zo open durf te zijn. Je hoeft niet veel te zeggen om begrepen te worden. Door open en oprecht te zijn kom ik mensen tegen die ik durf te vertrouwen, die mij het gevoel geven dat er meer is dan een virtuele knuf en een groet. De warmte en de oprechtheid van een medemens. Ik voel de liefde die in de getypte woorden zit, ik voel ook dat het oprecht en gemeend is. En juist dat maakt dat ik weer lach, mijn tranen droog, want samen met deze mensen kan ik moeilijke periode's in mijn leven aan. Geloven in mensen.....ik durf het....ik doé het..........!

Maandag

Toen ik vanmorgen mijn ogen opensloeg was mijn eerste gedachte ' getver....maandag !! Als ik ergens vreselijk van baal is het wel van de maandag. Als kind had ik al een hekel aan deze dag. Op zondagavond werd de wasketel al op het gaspitje in de bijkeuken gezet en langzaam maar zeker vulde het hele huis zich met een geur die ik nóg kan ruiken als ik daar moeite voor doe. Maar ik wil die moeite niet doen, ik kijk wel uit. Druk in de weer met soda, houten lepels van groot formaat, haar eeuwige gebloemde schortje voor haar buik was maandag wasdag bij mijn opoe. Er viel niks buiten te spelen als het mooi weer was, want dan moest de was op de bleek. Zoiets vreemds, ons hele grasveldje lag vol met uitgespreide was....de zon erop zei mijn opoe, dat is goed voor de was, wordt ie zo mooi helder van . In de wintermaanden werd de was gedroogd op een houten rekje wat rondom de kolenkachel werd geplaatst. Wat had ik het vaak koud omdat die rotwas de warmte tegenhield. Misschien haat ik daarom wel de maandag. Het zou goed kunnen. Ook de woensdag was niet favoriet bij mij in mijn jeugd. Dat is later wel veranderd, maar ik heb er toch ook weer iets aan overgehouden. Mijn antipathie tegen gehaktballen. Alleen het woord al. Woensdag gehaktdag. Ik maak ze nooit, ik eet ze nooit, en met tegenzin maak ik ze weleens voor de kleinzoons die het een traktatie vinden. Maar die tegenzin is wel vermengd met liefde, een snufje Hollandse traditie, de geur van vroeger, en de herinnering aan mijn opoe. Maar eigenlijk wilde ik het hier allemaal niet over hebben. Ik weet niet hoe dit nu op papier komt. Ik wilde namelijk iets heel anders mededelen, namelijk dat ik val in type 4. Deze maandag heb ik namelijk gebruikt om eens wat leesvoer door te nemen zodat het zaterdag met het oud papier mee kan. De stapel werd te groot om te laten liggen tot de donkere dagen.
Type 4. De individualist. Tja.... Je bent gevoelig, emotioneel en creatief, je hebt gevoel voor schoonheid en kunst en bent op zoek naar het ongewone en het afwijkende. Helemaal raak. Een waarheid als een koe. Dan volgt er nog wat, maar dat herhaal ik niet, maar het klopt wel. Dan mijn valkuil : je voelt je onvervuld en ontevreden en vindt het moeilijk genoegen te nemen met de realiteit. Het lijkt wel of je altijd verlangt naar iets of iemand die er niet is . ( Ik ben perplex, óók heel erg waar , en ik denk dat diegene ook nooit meer komt...) Wat je niet ziet, is dat je je eigen valkuil creëert: door te verlangen naar het onbereikbare, blijf je je onvervuld voelen . ( hoe is het mogelijk....)
Mijn uitdaging: met beide benen op de grond gaan en blijven staan. Probeer te leven in het ' nu '. Kun je met je volle aandacht zijn bij wat je nú voelt en wat er nú om je heen gebeurt dan verdiept dat de ervaring van gewone dagelijkse bezigheden en zul je een stuk innerlijke vervulling vinden. Tot zover. Ik krijg nog een tip voor een bepaald boek, maar dat leg ik even naast me neer. Er ligt hier nog genoeg te lezen. Ik weet zeker dat er mensen zijn die weten uit welk blad ik deze test heb gedaan. Mensen die het hierboven geschrevene ook al mondeling aan mij hebben overgebracht. Maar soms is het toch anders om het te lezen. Realistischer. Treffender. Dringerder. Tja..... Tot dusver vond ik het vandaag een aangename maandag. Hopelijk jullie ook.

Levenskunst

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wat is er met Magnolia aan de hand..........spiegelbeeld vertel eens even.........en zo weet ik nog wel wat zinnen uit liedjes en sprookjes te bedenken . Dingen doen uit gewoonte, zonder erbij na te denken . Nou is dat niet alleen hier zo, ik weet dat velen de dagelijkse dingen doen zonder daar bij na te denken . Maar er is iets gaande . Een verandering in het mijn zijn.
Een verandering innerlijk , maar óók uiterlijk. De vouwen blijven langer aanwezig na het opstaan, de koffie maakt me niet aktiever, ook niet na twee, soms drie kopjes. Het bed opmaken gaat moeizamer, waarom zou ik het opmaken, ik duik er zo vanavond wel weer in, niemand die zich er aan stoort. Een algehele malaise heeft bezit van mij genomen. Nee, niet voor het eerst, dat klopt, maar wel weer in een mate waarvan ik denk ' nee hé.....niet wéér . Ik weet ook niet goed meer hoe ik moet lachen, want mijn lachspieren zijn verkrampt. Gelukkig is er ook niet veel te lachen , hoef ik ook niet krampachtig een lach te maken , wat heel vermoeiend is momenteel.
Het kwam al eerder voor...veel eerder. Goedgemutst op weg bijvoorbeeld, gezellig ergens heen en onderweg breekt ineens de paniek uit, omdraaien, direct, het liefst op de snelweg maar dat mag niet, dat gaat ook niet. Dan maar stoppen langs de kant en even tot bedaren komen. Om daarna toch om te draaien en huiswaarts te gaan. Mijn dochter kent het, en ik hoef mij niet te schamen, niet mijn tranen te verbergen, ze zegt op zo'n moment dat ik de liefste moeder van de wereld ben, met alle gevolgen van dien .
De wereld draait door. Ik ook. Het gaat mij te snel, er gebeurt te veel. Kan mij niet aanpassen aan het tempo waarin geweld bezit van de wereld neemt. Gebrek aan liefde en medemenselijkheid. Kleine dingen kunnen mij lamslaan. Gebeurtenissen binnen mijn familie die voor mij onbegrijpelijk zijn, waar ik niks mee kan, waarover praten niet mogelijk is. Het put mij uit, het ' moeder Theresa zijn ', maar toch doe ik het, omdat het nodig is en ik wél hou van mijn medemens, mijn dierbaren in het bijzonder. En dat laat de spiegel mij zien, dat laat mijn lichaam mij voelen. Natuurlijk, ik weet dat ik ook aan mezelf moet denken, maar dat zit niet in mij, dat kan ik niet, hoe ik daar ook mijn best voor doe.
Het alleen zijn doet mij ook geen goed. Samen . Altijd samen, dat zeiden we tegen elkaar. Nooit meer alleen. Ik voel mij triest, erg eenzaam, want samen met jou zou het leven net dat beetje meer kleur hebben. Je bent niet vervangbaar, door geen enkel ander mens, door geen enkele andere vriendschap. Ik weet dat je aan mij denkt, ik weet alleen niet wát je denkt, wat er door jou heengaat. Misschien haat je mij wel, want dat is ook een manier van aan mij denken.
Morgen kan ik weer even vanuit mijn hart en mijn gevoel lachen, want dan ik haal mijn kleinzoons en mijn zoon van Schiphol. Na vier weken kan ik ze weer tegen me aandrukken, mijn liefde geven, van ze genieten. Zijn ze twee weken bijna voor mij alleen. Moeder blijft nog twee weken in haar vaderland, en mijn zoon moet weer aan het werk. Kan ik twee weken lang genieten van heel veel liefde, want dat geven deze kleine mannen mij........onvoorwaardelijk !

Desiderata

Wees kalm te midden van het lawaai, en de haast, bedenk welk een vrede er in stilte kan heersen. Sta op goede voet met alle mensen zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk; luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je jezelf met anderen vergelijkt zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, Want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijft belangstelling houden voor je eigen werk hoe nederig dat ook moge zijn.Het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen want de wereld is vol bedrog, Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd. Vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, Want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet jezelf niet met spookbeeld, vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren.Je hebt het recht om hier te zijn en ook al is het wel of niet duidelijkToch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat hij moge zijn en wat je werk en aspiraties ook moge zijn, houd vrede met jezelf in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog Steeds een prachtige wereld. Wees voorzichtig. Streef naar geluk.
Max Ehrmann

Geluk

Geluk. Geluk is wakker worden naast een kind dat breed tegen je lacht. Een kind dat nog onbezorgd is over het leven. We ontbijten samen, en hij praat honderd uit. Onbezorgd en onwetend over zaken waarmee zijn babaanne zich dagelijks bezig houdt. Jij doet altijd meteen de radio aan he, als jij uit bed gaat ? Dat weet hij, van eerdere logeerpartijen , hij weet dat stilte om mij heen me gek maakt. Er moet wat zijn, een geluid op de achtergrond, geen stilte. Zijn zelfstandigheid valt mij ineens op. Ook praat hij anders, wijzer. Hij denkt na, zegt dingen heel bewust. Is bezig met dingen die mij toch verbazen, ook al herken ik het .......ik zie mijn zoon terug in mijn kleinzoon. Volgende maand wordt hij tien. Tien jaar waarin een heel leven aan mij voorbij lijkt te zijn gegaan. Geluk is iets anders geworden dan het geluk van tien jaar terug. Geluk is iets wat af en toe nog op mijn pad komt, maar zeker geen vanzelfsprekendheid meer is. Onzekerheden hangen als een donkere wolk boven mijn hoofd.
Ik denk dat het zo moet zijn. Dat er twee jongens zijn die af en toe dat zilveren randje om mijn wolk laten schijnen. Inmiddel zit het ontbijt erin en is hij weer weg. ' Ik ga babanne, ik wil naar papa, even een spelletje doen op mijn computer '. Zo gaat dat, zo hoort het ook te gaan. En ik val terug in mijn eenzaamheid, hopend op een teken van leven van iemand die mij heel dierbaar is, maar de weg naar mij kwijt is. Ik pas mijn muziek aan, ik spaar ze niet meer, mijn tranen. Laat het gaan, het is de enige manier om de steen op mijn maag te laten verdwijnen. Dolly Parton......Jolene...........honder keer en nog niet genoeg.
Geluk. Een momentopname, een foto. Geen realiteit. Ik heb het uitgelegd, het waarom weg gaan van een site waar ik ook leuke dingen meemaakte. Kom terug, en verander je naam en foto. Nee, dat ligt mij niet, past ook niet bij mij. Ik ben ik, en ik wil blijven wie ik ben. Geen halve waarheden. Zodra ik me hier niet meer kan vertonen zoals ik werkelijk ben dan verdwijn ik ook hier. Ik hou niet van zweverigheid, van me anders voordoen dan ik ben.
Geluk. Gezond zijn, ook al is gezondheid zeker niet van iemands gezicht af te lezen. Verdriet is niet altijd zichtbaar, en gelukkig is hij/zij die het verbergen kan. Gelukkig is zij die voor anderen kan verbergen dat geluk geen klavertje vier is wat je op ieder grasveld kunt plukken . Geluk is accepteren, volhouden, niet de moed opgeven, doorstrijden ook al valt het nog zo zwaar. Geluk is zorgzaam mogen zijn voor mensen die je dierbaar zijn, mensen die je het beste gunt wat er is. Geluk is mee mogen helpen om anderen gelukkig te laten zijn, gelukkig, in ieder opzicht. Geluk is je naaste...mijn naaste..... JIJ.

Mensen

Het is nogal eens onderwerp van gesprek, eenzaamheid. De buurvrouw van mijn dochter begon er ook weer over. Haar zesendertigjarige zoon kan maar niet aan de vrouw komen, en hij wil zo erg graag nog vader worden, maar ja, zesendertig...... Ze bracht het op een manier dat ik bijna medelijden kreeg met haar zoon. Ze sprak over hem alsof zijn leven af hing van een vrouw en nageslacht. Want ja, alles heeft hij, een mooi huis, een goede baan, maar geen vrouw en kinderen, en dat was al heel vroeg in zijn leven een wens, een kind. Maar hoe kom je nog aan een vrouw op die leeftijd. Ik schiet bijna in de lach. Ik denk ineens terug aan het artikel dat ik deze week heb zitten lezen in Vrouw, de bijlage van de Telegraaf op zaterdag. Een vrouw vertelt, en ik citeer ' Even beginnen bij het begin. Veel ingrijpende dingen kruisten tegelijk mijn pad. Moeder ziek, broer ziek, hun overlijden twee maanden na elkaar. En dan een echtgenoot die zich steeds onmogelijker begon te gedragen. Een ander, zo bleek. Al jaren. Toen ik erachter kwam om wie het ging, ben ik naar haar huis gereden. Daar zat ie. Aan tafel met haar gezin. De geur van een nieuwe vloer. ' Dus toen ik mijn moeder pap voerde, lag jij te clicklaminaten bij je minnares ?' kwam er gek genoeg bij me naar boven. Zijn verklaring daarvoor bleek simpel: ' ik moet toch ergens eten?' Veertig plus. Afgedankt. Wankelend op je niet meer zulke mooie, jonge benen.
Echt, ik schiet weer in de lach. Bedenk me dat het voor een man toch niet zo'n probleem hoeft te zijn om opnieuw aan de vrouw te komen dan omgekeerd. Er zijn kroegen, sportscholen, en er is internet. Bovendien komt hij zonder er veel bijzonders voor te hoeven doen nog eens ergens, want als internationaal chauffeur reist hij heel Europa door. Net zoals de dame in Vrouw had hij zich ingeschreven bij een datingbureau. O ja, mails genoeg, want onze Ronald is wel ' ne schone vent om te zien ' . Dat ontken ik ook niet, want ik ken Ronald. Hij komt wat verlegen over, maar ik denk dat dat snel over is zodra zijn moeder uit zicht is. Maar ja, hij wil niet iedereen war, zegt ze op z'n Brabants. En ik begrijp haar. Zo had Ronald een tijdje gechat met een meiske uit Venlo, een schoon ding hoor om te zien. Het leek echt wat te worden na verloop van tijd. Ze waren echt van elkaar gaan houden, ' gek he, dat dat kan via chatten ' zei de moeder, onze Ronald voelde zich zo tot het meiske aangetrokken, ze werd in zijn ogen alsmaar mooier en liever, en haar stem, als ze elkaar weleens spraken via de telefoon, gelijk een harp. Omdat Ronald niet over één nacht ijs wilde gaan had hij besloten haar eerst goed te leren kennen via gesprekken met elkaar, gezellig samen chatten, elkaar zien op de webcam. Maar ja, zegt moeder, op een gegeven moment ga je toch wat voelen, en ook dat begrijp ik. Hij was er zeker van dat het meisje uit Venlo de vrouw voor hem zou zijn. Nee, niet meteen bij hem of bij haar thuis afspreken, het was Ronalds idee om het meiske een week mee te nemen op een van zijn trips naar het mooie Oostenrijk. Zij stemde onmiddelijk hiermee in.
'Maar nou zal ik jou eens vertellen, zegt moeder, en haar blik richt zich op mij'. Toen hij daar aankwam stond ze al bijna buiten , vier koffers vol had ze bij zich. Onze Ron hoefde ze alleen nog maar in te laden. Maar toen ze ' heure mond opendee leek het alsof hij de heks uit Paulus de Boskabouter hoorde in plaats van het zachte harpgeluid dat hij gehoord had tijdens het chatten. Ze waren Limburg nog niet uit of ze vroeg of ze alles naar haar smaak mocht inrichten bij hun thuiskomst, want de trouwplannen zouden ze ook wel tijdens die ene week samen bespreken. ' Onze Ron heeft de zwaarste week van zijn leven gehad zegt moeder, en kijkt mij heel verontwaardigd aan. Ik geloof haar direct. En ik geloof ook dat onze Ron het niet meer zo heeft op datingsite's, want er zal best eens wat vreemds tussen zitten. Ik citeer nog een stukje uit Vrouw, over de dame die ook een afspraakje had gemaakt met een heer waarmee ze maandenlang zeer erotisch getint e-mailverkeer had gehad. ' Straalverliefd was ze geworden op zijn woordkeuze. Eindelijk zou ze hem in levenden lijve zien. Had ze het maar nooit gedaan. Het eten in het restaurant was fantastisch. Hij niet. Als toetje droomt ze nog weleens van dat enge weke mondje en die rare worstvingertjes '. Ik schiet weer in de lach, zie het helemaal voor me, herken ook dingen uit beide verhalen . Ik grijnsssssssss.....heel breed........... en echt, van de dame kan ik het nog begrijpen dat ze op jacht is gegaan via een datingsite, want waar kom je als moeder van opgroeiende kinderen, in geen kroeg, en een sportschool is ook niet ideaal als relatieplanet. Maar Ronald had ik wijzer ingeschat, juist omdat ik hem ken, en weet dat het voor hem niet zo'n probleem hoeft te zijn om een vrouw voor het leven te vinden . ' En gij.......vinde gij het een probleem om alleen te zijn', vraagt moeder plots aan mij.........want gij zijt ook nog niet zo oud toch ? ' Ik zie jou ook altijd maar alleen'.............
Ik kreeg ineens haast, moest mijn kleinzoon nog douchen, de hond uitlaten, mijn moeder ophalen...........
Fijne avond nog allemaal.

Home Alone

De kleinzoons slapen weer thuis. Ik ben dus weer home alone, en ook dat is weer even wennen. Gezellig hoor, samen in bed, kleinzoon en ik . Nu kan het nog, negen is nog een leeftijd waarop je het geen probleem vindt om naast je babaanne te slapen, alleen de nachtzoen was al even afgeschaft, maar dat maken andere dingen ruimschoots goed. ' Ik vind het gezellig bij jou ', en de volgende keer kom ik weer bij jou slapen '. De volgende keer is over vier weken, en ik verheug me er ook weer op, ook al is de rust nu wel even welkom, al is het alleen maar voor mijn hernia, even het bed voor mij alleen. Want het draait wat in zijn slaap, zo'n kleinzoon. Zeker als hij ook nog regelmatig even wakker wordt omdat hij zo verkouden is en zijn neus regelmatig verstopt zit. Dan moet je als oma ook niet vragen of zijn neus verstopt zit, want dan krijg je als antwoord ' nee, die zit nog gewoon op zijn plek '. Na een paar neusdruppels slaapt hij zo ook weer in . Afgelopen nacht niet. Ik werd wakker omdat ik voelde dat mijn kleinzoon ook wakker was, dat voel je gewoon. ' Jij maakt geluid babaanne, zegt hij tegen mij. Ik vraag dus of hij wakker is geworden van mijn gesnurk, want wat voor geluid zou een mens anders maken in zijn slaap. ' Nee, jij snurkt niet zoals papa, maar jij fluit '. 'Ohh, fluit ik , vraag ik hem, en ik ben allang blij dat ik niet snurk, want dat lijkt me vreselijk, allleen mannen snurken maar volgens mij. Nachten heb ik doorgebracht op de logeerkamer omdat ik de slaap niet kon vatten vanwege een oorverdovend en hoogst irritant geluid. Mensen die snurken....vreselijk, dat doet een huwelijk geen goed, en een ongebonden relatie ook niet volgens mij. Zie daarbij een half openstaande mond, ogen die draaien, en je zou direct echtscheiding gaan aanvragen, de verliefdheid is meteen over als je daar elke nacht voor op de vlucht moet. Maar zo erg is het blijkbaar niet met mij. 'Ja, jij fluit, niet met je mond maar met je neus '. Hij kijkt me in het halfdonker onderzoekend aan. 'Hoe doe jij dat babaanne vraagt hij. Nou weet ik absoluut niet wat voor fluitje hij bedoeld, want ik hoor mezelf niet 's nachts, en dat ik fluit is al helemaal nieuw voor mij, niemand die mij daarop wijst. ' Doe het eens voor, vraag ik hem, op wat voor geluid lijkt het ? Is het een leuk fluitje ? 'Nou, zegt hij, ik weet niet hoe ik dat moet voordoen, want ik kan alleen fluiten met mijn mond'. Daar zit wat in, dus ik vraag of het een leuk fluitgeluid is. Ik gebruik al jaren geen fluitketel meer, en zijn moeder ook niet, dus ik weet niet zo snel een voorbeeld te geven. Maar in mijn tijd vond ik het geluid van een fluitende ketel een gezellige fluit, ik had er zeker geen hekel aan. Dus ik hoop maar dat mijn nachtelijk gefluit hem ook gezellig in zijn oren heeft geklonken . We besluiten weer te gaan slapen, want vanmorgen was de eerste schooldag na zes weken vakantie, en een beetje uitgerust moet je dan wel zijn. Hij draait zich om, ik ook , maar ineens wist hij het blijkbaar.....want weer draait hij zich om, stapt het bed uit en komt weer terug met een papieren oprolfluitje, zo'n ding wat vaak in een verrassingssnoepzak ( wat een woord ) zit. Ik ben een oma die alles bewaart,en nog geen fluitje van een cent weggooit. Het is mij nu duidelijk. Zo irritant fluit ik dus als ik slaap. ' En babaanne, vraagt hij verder, fluit jij elke nacht zo ?' Ik weet het antwoord niet op zijn vraag. Maar als ik elke nacht zo fluitend slaap....dan is het nu misschien duidelijk waarom ik nog steeds het bed voor mij alleen heb.
Voor straks, welterusten, en morgen gezond weer op.

Vakantie

Goed aangekomen in Turkije. Maar wel met een koffer minder. Wel ingescheept...of heet dat ingevlogen ....maar niet uit het vliegtuig gerold. Om twaalf uur vertrokken van huis en rond twaalf uur middernacht gearriveerd in Kusadasi waar ze een huis hebben . Zoveel oponthoud op de luchthaven, papieren invullen,wachten, Schiphol bellen........ook daar weet men nergens van.........Maar goed dat ze naar Turkije zijn en niet naar een land waar de druppels aan je neus vast vriezen, want in die koffer zaten de kleren van mijn kleinzoons. Alles spiksplinternieuw gekocht. Wie weet wat een beetje kinderkleding kost weet hoeveel geld er in die koffer zat. Want in het vaderland van moeder, waar je maar één keer per jaar goed voor de dag wil komen doe je geen hemdje aan van twee euro, en ook geen kort broekje van Zeeman, al is daar op zich helemaal niks mis mee. Maar ik begrijp moeder wel. Die vier weken per jaar wil je blitz maken met je twee knappe zoons. Want dat ze knap zijn is een feit, ik word ook heel graag in het gezelschap van mijn kleinzoons gezien . Afijn, mijn trouwe lezers weten hoe mooi mijn kleinzoons zijn, ik toon ze maar wat graag in mijn slide shows. Geen broek aan hun kont, geen hemd aan hun lijf. En ondertussen zie ik het helemaal voor me. Mijn schoondochter die nu noodgedwongen naar de Turkse bazaar moet om kleding te gaan kopen die ze helemaal niet mooi vindt. Druk redenerend met de verkopers en haar ware Turkse aard laten zien . Geen cent te veel betalen en blijven onderhandelen tot ze aan haar prijs zit. Ik ken het, ben dan ook heel blij dat ik er niet bij ben . Eens maar nooit meer, dat is niks voor mij. Met het schaamrood op mijn kaken doe ik alsof ik niet bij het gezelschap hoor, maar wat lijken die twee ventjes op die oma die door de jongens ook nog met babaanne wordt aangesproken , niet te missen en over duidelijk de oma. Een glimlach kan ik niet onderdrukken als ik denk aan het gezicht van de marktlui......worden ze nou in de maling genomen of hoe zit dat ? Een lange ( nu kale ) Hollandse man, met een Turksprekende vrouw......twee oer Hollands uitziende jongens die accentloos Turks en Nederlands door elkaar praten ....... Ik voel mij ineens heel vrolijk.....en schiet dan ook vreselijk in de lach bij de gedachte aan mijn zoon zijn gezicht als hij mee mag naar de bazaar. Helemaal in de stemming haal ik mijn cd met Turkse muziek te voorschijn, voor mij opgenomen door mijn schoondochter omdat ik daar zo'n' lekker humeur ' van krijg. Heerlijk voel ik mij als de muziek door de boxen galmt........ik sluit mijn ogen en waan mij even een paar uurtjes vliegen hier vandaan . Heerlijk, echt heerlijk dat ik als ik mijn ogen weer open niet op een Turkse bazaar loop naast mijn hevig discussierende en afpingelende schoondochter, maar uitkijk op mijn o zo vertrouwde Loonse duinen . Wat is vakantie heerlijk.......wens jullie het zeker allemaal toe, een hele fijne vakantie.

International Farmer

U heeft 1 nieuw bericht in uw postbox op Waalwijk-web. De butler die ik ingesteld heb als postbode op mijn emailadres geeft dit bericht aan. Ik ben verbaasd, het is niet voor niets dat ik de butler een contract heb gegeven. Op mijn ' oude ' emailadres wordt nauwelijks meer post bezorgd, vandaar dat ik de butler heb ingesteld, die mij netjes komt berichten dat er post is voor madam.........
Er is een bericht van Walt.
Walt ken ik van Waalwijk-web. Ik heb daar een hele leuke tijd meegemaakt, veel vrienden en contacten, en ook heel erg veel plezier. Als een kaars is het uitgedoofd, mede door de andere opzet van Web2Go, waar Waalwijk-web onder valt. Walt was daar ook regelmatig te vinden, en we stuurden elkaar af en toe een berichtje. Ik ben dan ook heel verbaasd om van hem te horen. Al zeker anderhalf jaar heb ik niets meer van hem vernomen.
Een kort bericht.

Hallo Kato, ((( Katootje was mijn web naam )))Ik ben weer eens op Nederland web geland en vond zo je e-mail. Ik heb nu mijn boek ook op het volgende address gezet: Je kunt nu mijn boek lezen op http://www.getjealous.com/tlaw Ik schrijf je later wat meer sorry nog steeds erg druk. Groetjes Walt

Die Walt, nog altijd aan het schrijven over zijn leven als international farmer. Ik herinner me nog zijn colmn's, ik kon niet wachten tot hij weer een stukje geschreven had. En nog altijd heeft de farmer het razend druk, want zo heel erg veel hoofdstukken heeft hij er niet aan toegevoegd het afgelopen anderhalf jaar. Niet zo verwonderlijk als je de halve wereld afreist als international farmer. Ineens was ik Walt uit het oog verloren, en zoals dat gaat, ik dacht ook niet meer aan hem en aan zijn mooie verhalen . Tot vandaag. Blijkbaar heeft Walt een oud mailtje van mij boven water gehaald waarin ik naar zijn verhalen informeer. Heeft hij ook weer even terug gedacht aan de leuke tijd op Nederland-web en zo mijn mailtje gevonden .
Het was even zoeken, maar ik heb de farmer met zijn bijzondere verhalen weer gevonden.
Ik lees de zeventien hoofdstukken in een keer uit..........en ik wacht in spanning op deel achttien.
Nu hoop ik maar dat Walt niet weer uit mijn gezichtsveld vertrekt, want dan zal ik zijn boek nooit helemaal uit kunnen lezen, en zal ik nooit weten hoe het verder gaat met Walt.
Africa was zijn werkterrein toen ik hem voor het laatst tegenkwam........ik weet niet waar Walt nu woont en werkt, maar als hij blijft werken aan zijn boek , kom ik dat zeker ook te weten .

Virus

Het zat er niet in de laatste dagen.......niks te bloggen, en geen nieuws is goed nieuws, toch?
Gaat vast niet voor iedereen op, en ook niet voor mij. Beetje rondgekeken bij anderen, maar daar is het niet veel anders.
Ondertussen een nieuwe pc gekocht, want ik was het hardstikke zat met dat geklooi....doet ie het wel of doet ie het niet.......en daar moet je bij mij niet mee aankomen, als ik ergens de pest over in kan krijgen is het wel dat ik halverwege weer opnieuw kan beginnen om dat mijn pc er spontaan mee stopt. Want ik mail nogal vaak, en niet van die korte mailtjes, nee, daar gaat tijd en energie inzitten , ik ben geen vrouw van weinig woorden . Nu ik een nieuwe pc heb werkt hulp op afstand ook weer, dit tot groot genoegen van mijn helpende zoon...........grijnsssssss......
Een nieuwe pc betekent ook alles overzetten, en aangezien ik alleen maar de boel kan verzieken heb ik mijn zoon met grote regelmaat hier gezien. Een bijkomende verrassing, want zo vaak zie ik mijn zoon niet. Niet bij mij thuis in ieder geval. Hij ziet mij wel als ik bij hém thuiskom........en dat is wel met enige regelmaat, hij is namelijk de vader van mijn twee zeer ondernemende kleinzoons die ik graag en vaak even wil zien. Nu zeker, want maandag gaan ze voor vier weken naar Turkijke, het vaderland van hun moeder.
Ik ben blij met mijn nieuwe pc .............er zit van alles op en aan, alleen ik kan er nog niks mee. Misschien kan ik er wel nóóit iets mee, ik ben namelijk altijd alles zo weer beu. Maar het besef dat ik het wel op mijn pc heb, en het eventueel ook kan gebruiken , geeft me een goed gevoel .
Ook in andere zaken ben ik een vrij ongeduldig typje. Geduld is een schone zaak, maar ik heb het niet altijd, lang niet altijd.
Als mijn hotmail niet werk, m.a.w niet bij iedereen aankomt voor wie het bestemd is terwijl ik hier mijn vingers blauw zit te typen ...........dan kan het huis wel eens even te klein zijn, zelfs voor mij alleen . Dan rust ik niet voordat ik gevonden heb waar de kink in de kabel zit. Ik heb mij nog nooit af laten schepen........door niets of iets.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, de aard van het beestje zou mijn dochter zeggen.
Maar die aard is een deel van mij, en ik leg mij nu eenmaal niet overal zomaar bij neer.
En dat is maar een klein voorbeeld........ik heb ook grotere voorbeelden, maar die noem ik wijselijk niet deze keer.
Deze week ook nog wat bezoekje brengen aan het ziekenhuis..........een paar onderzoekjes laten doen, want er is iets wat niet werkt zoals het hoort. Gelukkig heb ik daar geen hekel aan, het is niet vreemd of nieuw voor me. Dan krijg ik dinsdag de uitslag.......
' Mevrouw Avondster.........u heeft een heel vervelend virus onder de leden........een computervirus, en het is zaak dat u zich zo snel mogelijk los maakt van uw blogger......'
Dat zou wat zijn....maar goed dat ik zeker weet dat dat niet de uitslag van het onderzoek gaat worden ...........waarschijnlijk was ik dan niet naar de dokter gegaan of had ik op een second opinion gevraagd..........bij een computerspcecialist ..............

Klimmen

Ze dringen een beetje achter mijn ogen. Ze willen eruit maar ik laat ze niet gaan, mijn tranen. Deze keer niet, en ik moet er heel wat voor doen om ze niet de vrije loop te laten.
Uit de brievenbus heb ik de post en een berg reclame mee naar boven genomen. Ik probeer te lezen, dus zitten blijven daar achter mijn ogen. Blauw blauw, de nieuwsbrief van de politie . Interessant. Al vaker in de brievenbus gekregen, maar nooit de behoefte gehad om het nieuws ook te lezen. Zag het als een waarschuwingsbrief voor nonchalante vakantiegangers. Dit keer lees ik de brief dus wel. Al is het alleen maar om mijn tranen geen toestemming te geven om naar buiten te komen.
Folders met aandacht voor vaderdag...........ik heb geen vader dus dat leg ik ook terzijde. Verder de gewoonlijke reclame van de plaatselijke supermarkts. Ook dat kan bij het oud papier. Bedenk me ineens ook dat de benaming oud papier ook nergens op slaat. Want ik heb geen oud papier, wat hier in dozen staat om a.s zaterdag meegenomen te worden is hooguit vier weken oud. Eens in de maand wordt het opgehaald. Telkens voor een andere vereniging die wel wat geld kan gebruiken .
De tranen blijven dringen. Het resultaat van een paar emotionele dagen . Mensen ontmoet. Leuke dingen gedaan, minder leuke dingen gedaan. Beslissingen moeten nemen en besluiten moeten accepteren. Nu sta ik even stil op de ladder. Weer beseffend dat er altijd onverwachte en onvoorziene omstandigheden kunnen voorvallen in je leven waar je geen rekening mee hebt gehouden.
Ik keer niet om, ga niet terug naar beneden. Ik sta liever even stil op de ladder dan dat ik terug naar benden ga.
Een mailtje in mijn box. Van iemand die veel van mij houdt en die zich zorgen maakt omdat het niet de bedoeling was mij weer verdriet te doen . Ik hou ook van de mailer. Maar het is nu eenmaal zo dat er omstandigheden kunnen zijn waardoor je niet aan verwachtingen kunt voldoen. Omstandigheden waardoor je een besluit moet nemen. Ik begrijp dat.
Mail dan ook terug dat er geen reden is voor een schuldgevoel, ook al is er even verdriet. Ik hou van mensen die oprecht zijn in hun gevoelens. Mensen die eerlijk zijn tegenover zichzelf, maar ook tegenover mij. Respect heb ik daar voor.
Een tweede mailtje. Kort maar oprecht, en uit het hart.
Ik laat ze los, mijn tranen......
Raap de stapel folders bijeen en maak er een mooi stapeltje van . Met betraande ogen kijk ik nog snel even in de folder van Blokker. Een steekwagen voor 14,95 euro. Da's nog niet zo gek. Want er moet hier maandelijks toch een stevig aantal kilo's aan oud papier naar beneden gesjouwd worden. En het is ook altijd handig om de zak met kattebakvulling naar boven te karren, wat ik anders met mijn rug moet doen .Zo kan ik nog wel het een en ander opsommen. Op naar de Blokker dus. Zonnebril op en wegwezen. Mijn gedachten blijven nog even hangen bij het begin van deze week. Goede tijden slechte tijden. Ik klim wel weer omhoog , alleen vandaag niet meer.

Comó usted hace ?

De postvrouw beneden aan de interkom. Of ik voor mijn beide buren een pakketje aan wil nemen. Nou kan ik door de interkom niet vragen en ook niet zien voor welke twee buren zij pakjes heeft, dus ik zeg op mijn aardigst ' ja hoor, met plezier.
' Drukt u op de knop dan kom ik het bij u boven brengen. Heeft de post voor mij een pakje dan wordt er altijd gevraagd of ik het beneden wil komen halen....want dan hebben ze het nog druk, of ze vinden het eng in de lift..........ik vertik het dus om nu te roepen dat ik er wel even aankom. Vrolijk lachend komt ze aangelopen. Overhandigd mij een zak van H&M, en een doos uit Spanje. Het pakje uit Spanje weegt bijna niks, maar kan inderdaad niet door de brievenbus. Ik grijns...........heel breed. Het is voor mijn buurvrouw aan de linkerkant, die aardige mevrouw die niets met vreemden te maken wil hebben. Die mij aan de deur laat staan als ik vraag of ik even mag bellen omdat ik mij buitengesloten heb. Die voor mij géén pakje aanpakt als ik eens niet thuis ben, want dan moet ze aanbellen bij een vreemde, en dat is niet haar stijl. Ik gniffel........zal ik ??? Nee, dát is weer niet mijn stijl, maar mijn handen jeuken.
Begin van de avond loop ik met de twee pakjes naar de buren en bel bij beiden bijna gelijktijdig aan. De ene deur gaat al snel open en de buurvrouw bedankt me hartelijk. Wat kan daar nou inzitten, vraagt ze, terwijl er levensgroot H&M op de paarse zak staat. ( Lijk ik op Sinterklaas ?.....)
Na een hoop gevoel en geknijp kom ze tot de conclusie dat het weleens voor haar kleindochter zou kunnen zijn........en ja, dat had ik al gezien , mijn buurvrouw heet Willy en op de zak staat Sherley.
Terwijl ik aan haar deur sta kijk ik met één oog naar het keukenraam van mijn naaste buur......die vriendelijke buurvrouw die mij als een vreemde beschouwd al zolang ik naast haar woon. Het rolgordijn beweegt......en ik gniffel nog eens. Dat wist ik, ze maakt zowiezo niet open en al helemaal niet als ze hoort dat ik ook nog met haar buurvrouw sta te praten. Met het Spaanse pakje loop ik triomfantelijk zwaaiend weer naar huis. Wat zou er in zitten ? Spaanse pepers om haar flauwe Hollandse temperament wat op te krikken ? Een Spaanse vibrator, want een man heb ik nog nooit in haar buurt gezien, en ja, je weet het niet, wat je ver haalt is lekker hoor ik vaak zeggen.
Een kwartierje later gaat bij mij de bel. Zal ik roepen dat ik niet open doe voor vreemden ? .......... jeetje wat heb ik daar zin in, maar ik beheers me. Ik zwaai de deur open en met volle mond , want ik stak net een stuk loempia in mijn mond, vraag ik haar, ' Signora, qué puedo hacer para usted ? ' en ik stik bijna in mijn stuk loempia. Ik grijns zo breed als ik kan. Ze is van haar stuk gebracht, mijn buurvrouw. Snel opgezocht op AlaVista.....vertalingen, en dat ik de zin zonder te lachen uit kan spreken is puur mazzel.
' Zag ik het goed dat u net bij mij aan de deur stond, weet u, ik zat op het toilet........'
Vreemd, als ik op mij plee zit zie ik niet wie er aan de deur staat, maar de buurvrouw blijkbaar wel. Ik loop zo onverschillig mogelijk naar binnen en kom weer terug met het pakje. ' Por favor ', zeg ik haar en sluit de deur. Weer binnen doe ik het bijna in mijn broek van het lachen. Ik haal het briefje van de binnenkant van de deur............met daarop de vertaalde woorden .
Heerlijk, ook alleen kan ik dus enorm plezier hebben. En ja, ik wist dat ik maar weinig tijd had om die Spaanse woorden op te zoeken. Als ik meer tijd had gehad had ik vast en zeker opgezocht wat vibrator is in het Spaans.......
Maar ik gedraag mij. Ik ben tenslotte een oma.........een hele nette oma ............Olé..............

Taartetende Madammen

Heerlijk, ik heb weer wat te lezen erbij........gekocht op de rommelmark . Tijd om ook echt eens aan lezen toe te komen verkochten ze niet. Ik leg mijn aanwinsten maar even bij de stapel die met de dag lijkt te groeien.
Het was rommelmarkt op de school van mijn jongste kleinzoon. De opbrengst komt voor een deel ten goede aan evenementen waar door financiele omstandigheden thuis niet alle kinderen aan mee kunnen doen. Uitstapjes, theater, sportevenementen en meer van dat soort dingen. Wat ik gekocht heb, een boek over het menselijk lichaam, en een dikke pil over de wereldgeschiedenis. Daar kom ik de winter wel mee door.
Maar nu even wat anders. Ook om te lezen, én te bekijken, de nieuwe BisB is uit. Big is Beautiful. Ja, dat zeg ik hardop, en ik loop ook niet met het blad onder mijn shirt of jas naar huis, maar open en bloot. ' Koop jij dat blad ?
Nee, ik koop het niet maar ik lees het wel, ik mag het lenen van een mede Rubens vrouw. Hoe zeg ik dat....mooi toch ?
Jaren heb ik ge jo-jo'd......dik, dikker, dun, nog dunner........ik werd er compleet gestoord van. Noem het maar op en ik heb dat dieet gedaan. Ik ben zelfs een tijdje stiekem aan de sigaret geweest omdat ik had horen vertellen dat je van roken slank zou worden. Nou, ik niet. Toen ik het jaren later opbiechte aan mijn dochter lag ze in een deuk.
Ze zag het al helemaal voor zich.........ma met een sigaret in haar mondhoek, een glas sherry in de andere hand, want dat heb ik ook gedaan, de sherry-kuur, maar dat alles zonder resultaat.
De ommezwaai kwam na mijn vijfenveertigste. Ik had er schoon genoeg van. Hoe het precies gegaan is kan ik niet meer zeggen, maar ik vond van de ene op de andere dag dat ik een prachtig decolleté had én een paar stevige maar mooie kuiten ! Hoe blij kun je zijn met jezelf. Dat ben ik gaan uitbuiten, en hoe.
Niks geen verhullende kleding meer maar een decolleté wat gezien mag worden. Benen die in een mooie panty zijn gehuld en de aandacht trekken door versieringen. Een zwierige lange, of een strakke korte rok, het kan en mag allemaal want ik mag er zijn.
Ik heb mijn metamorfose gehaald uit BisB en daarvan heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt gehad. Ik durf, en dat straalt van mij af. Mijn onzekerheid zit ' m ook echt niet in mijn uiterlijk, mijn onzekerheden zijn van geheel andere aard, maar ook daar werk ik aan. Ik heb al een blik geworpen in mijn lijfblad.....ook die benaming is weer uit de kunst, en ik heb al genoten van het artikel kunst kijken.......taartetende madammen.....prachtige kunstwerken van mooie volle taartetende madammen..........
Lia Schapendonk werkt in haar atelier aan technieken om dikke dames goed op het doek te krijgen.
Dat moet geen kunst zijn........het lijkt mij veel moeilijker een dunne dame op het doek te krijgen.......want waarmee vul je het doek als je klaar bent met de dunne dame.......met een glaasje water ......een olijfje.......een wortel ?
Inmiddels durf ik steeds meer. Een legging onder een tuniek......pumps onder een stakke rok waarin mijn heupen zo mooi uitkomen............oorbellen die je al van veraf ziet glinsteren........kleding die ik zelf versier met Swarofski-steentjes...............
Echt, het komt wel goed met mij.........de binnenkant, die laat me nog te vaak en te veel in de steek, maar met de buitenkant zit het wel goed.

Biologische klok

Vreselijk gelachen vanmiddag .Om Harold. Harold werkt als parttimer in het bedrijf waar ook mijn dochter al achttien jaar werkt.
Nee, Harold werkt er nog niet zo lang, Harold werkt parttime om zijn studie te kunnen betalen. Harold is dus student.
En die jongen gaat een gouden toekomst tegemoet, dat voorspel ik je.
Koffietijd. Mijn dochter zit tegenover Harold die haar op zijn gemakje eens zit te bekijken. Met zijn vingers in elkaar verstrengeld en duimen draaiend op zijn buik vraagt hij plotseling aan mijn dochter, ' en, hoe werkt het biologische klokje tegenwoordig bij jou ?
Mijn dochter kijkt hem verbaasd aan. ' Wat bedoel je Harold, vraagt ze hem, zie je iets aan mij of zo wat je niet hoort te zien, wil je misschien iets duidelijker zijn ?'
' Nou, zegt Harold, ik heb thuis eens over jou nagedacht, want weet je nog dat we onlangs ook hier eens met elkaar spraken over vreemde dromen, en jij had er wel een paar. ' Je droomde over enge dingen die zouden kunnen gebeuren met kinderen, en ik heb daar thuis eens mijn gedachten over laten gaan.' En mijn vraag aan jou is of het allemaal wel wil lukken ..........'
Mijn dochter, niet snel uit het veld te slaan weet even geen woord uit te brengen. ' Of het wil lukken, vraagt Harold nog een keer met klem. Of het wil lukken met het uitvoeren van je kinderwens, want dat is de conclusie die ik heb getrokken uit jouw vreemde dromen.' Je hebt een onvervulde kinderwens.........
Zit je daar met een aantal collega's, je bent bijna achttien jaar getrouwd, iedereen op het werk weet inmiddels dat je bewust kinderloos bent, komt zo'n aankomend student met de meest bizarre vraag aanzetten...........een wel hele intieme vraag.
Er valt een stilte en alle ogen zijn gericht op mijn dochter. Die is razendsnel hersteld van haar black-out, en geeft Harold als antwoord, ' nou Harold, ik zal het speciaal voor jou nog een keer vertellen, want je werkt hier nog niet zo lang, en een en ander kan je ontgaan zijn.'
Gegniffel rond de tafel, want de andere collega's hebben een vermoeden van wat er komen gaat, mijn dochter kennende.
' Je moet alleen wel beloven er met niemand over te praten, dat hebben de collega's die hier zitten ook moeten beloven.'
Harold gaat er eens goed voor zitten, en belooft plechtig nooit met een woord te reppen over het feit waarom de biologische klok van mijn dochter niet werkt..........want dat is Harold zijn overtuiging. Hij heeft haar gedrag geobserveerd, en dat ze een kinderwens heeft is hem duidelijk. Als aankomend psycholoog heeft Harold daar kijk op.
' Weet je Harold, ik vind het een heel pijnlijk onderwerp, maar ik wil je niet in onwetendheid laten over het feit waarom het ' niet wil lukken ' bij ons..............Het zit zo, mijn man en ik , wij passen wel bij elkaar, maar niet goed in elkaar, op de één of andere manier komt het zaadje niet aan op de plaats van bestemming, en wij zijn beiden niet zo gecharmeerd van dokters en gefrunnik aan ons lichaam.........'
Harold valt stil. Zakdoekjes komen te voorschijn voor de tranen die over de wangen van de collega's rollen..........tranen van het onderdrukte lachen................De een na de ander moet ineens weer aan het werk, de koffie pauze is voorbij.
Harold loopt op mijn dochter af, betuigt zijn medeleven en verlaat in stilte de koffiekamer.
Ze hebben ons straten verderop kunnen horen lachen, mijn dochter en mij. Maar van één ding zijn we heel zeker, Harold zal een hele goede psycholoog worden, een man met liefde voor zijn vak, én voor zijn patiënten, én met een vooruitziende blik !

Hondenleven

Twaalf jaar is zij geworden gisteren, mijn hond. Een trage tante, niet meer vooruit te branden, maar nog o zo tevreden.
Slapen en kwispelen, een beetje rondsnuffelen en heel veel verdragen van de klainzoons, ze is dol op ze. Meer zit er niet meer in. En dat hoeft ook niet.
Toen ik haar vijf jaar geleden in huis nam had ze een saai leven gehad. Een goed leven, maar erg saai. Ze was wat je noemt een modelhond. Haar baasjes bezaten een luxe ingerichte flat, bijna wit tapijt op de grond, lichte meubels, een huis zoals je alleen maar in showrooms ziet.
Keurig aangelijnd, om haar nek een zwarte band met glimmende stenen, liep ze drie keer per dag haar rondje. Ik zag haar regelmatig, ze woonde met haar baasjes in dezelfde flat als mijn moeder. We stonden ook regelmatig samen in de lift. Ik haalde haar nooit aan omdat ik wist dat haar bazinnetje daar niet van gediend was. Ik gaf haar nooit een hondenkoekje, dat zou ze niet aannemen ook, dat was haar geleerd.
Eénendertig mei 2002. Ze werd zeven die dag, mijn hond. Al wist ik toen nog niet dat zij drie maanden later ook echt mijn hond zou zijn. Mijn hele leven had ik al huisdieren opgevangen en mijn eigen hond was kort daarvoor op veertienjarige leeftijd overleden. Ik wist zeker dat ik nooit geen dieren meer in huis zou nemen, ook omdat ik inmiddels oma was geworden, en mijn Turkse schoondochter niet gecharmeerd was van honden.
Eénendertig mei 2002. Ik was de dag ervoor door mijn moeder gebeld die mij vertelde dat er bij haar voor de deur een jonge vrouw naar beneden was gesprongen. Mijn moeder woont negen hoog. Ze kon het niet bevatten, mijn moeder. En het was en bleef het gesprek van de dag.
Eénendertig mei, mijn moeder kon de slaap niet vatten, ze hoorde steeds geluid op de gallerij, de deur die open en dicht ging, geluid van metaal..........ze heeft nog naar buiten gekeken maar zag niets verdachts. Ze is weer gaan slapen, en toen ze de volgende morgen naar de stortkoker liep zag ze beneden volop politie , de brandweer, ze heeft nog even staan kijken , en dacht bij zichzelf ' zo, die zijn er ook snel bij met een reconstructie '.
Ze belde mij op en vertelde dat de politie beneden bezeg was met de reconstructie van de zelfmoord van de dag daarvoor. ' Ja, zei ze, ze hadden zelfs een lijk meegenomen ............!
Ze zou even naar mij toe komen, zoals ze elke dag doet, en weer ging het gesprek over de daad van de vierendertigjarige vrouw die vlak voor mijn moeder's deur naar beneden was gesprongen.
Toen ze later naar huis ging en ze mij wéér opbelde keek ik daar niet van op. Ook dat is mijn moeder. Maar nu was ze danig uit het veld geslagen. Ze hing een onsamenhangend verhaal op en ik besloot maar even naar haar toe te gaan. Bij mijn moeder aangekomen kreeg ik te horen dat het géén reconstructie was wat ze die morgen had gezien. Er was wéér iemand voor haar deur omlaag gesprongen, nu wist ze dat ze het toch goed gehoord had die nacht.
De bazin van mijn hond was midden in de nacht naar de berging gegaan, had de keukentrap weer mee naar boven genomen, het geluid van metaal wat mijn moeder hoorde, en is ook gesprongen............
De volgende morgen hebben ze haar gevonden, ' de reconstructie ' die mijn moeder had gezien.
Ze heeft er traumatische gevolgen aan overgehouden, mijn hond. Het geluid van een ziekenauto kon ze niet aanhoren. Ze schrok werkelijk overal van, een auto die te dicht langs haar reed, geluiden die ze niet kende, ze leek bij lange na niet op een normale hond, terwijl ze toch een goed leven had geleefd . Voor zover wij dat konden beoordelen dan, want de bazin was ook een vrij zwijgzame vrouw, meer dan hallo en dag zat er niet aan.
Ze is veranderd, mijn hond. Ze is tevreden, vreet me de oren van het hoofd, schooit, luistert niet, doet haar eigen zin en is stapel op de kleinzoons.
Haar baas kon haar niet houden, hij had zijn werk .......er moest een oplossing komen voor zijn hond.
De oplossing was ik. Een hond met zo'n achtergrond kan je niet zomaar ergens plaatsen. Samen met mijn dochter heb ik er veel werk aan gehad. Het was alsof we een puppy aan het opvoeden waren, alles was nieuw, zelfs van een grassprietje dat bewoog kon ze in paniek raken.
Gisteren is ze twaalf geworden. Erg oud zal ze niet worden. Maar zolang ze nog blij is, kwispelt, slaapt en eet.........
gunnen wij haar dat hondenleven...........

Slachtoffer.......

Of ik mee ga naar de Efteling.......
Mijn zoon is sinds enkele weken de trotse bezitter van een professionele camera......alles gaat vanzelf, beeld instellen, knippen, dat ding ' leest ' als het ware wanneer het moment daar is om de juiste foto te nemen. Mijn zoon gelooft er heilig in. Ik niet. De afgelopen weken was ik vrijwilligster voor het goede doel.Het goede doel van mijn zoon. Natuurlijk begrijp ik dat het leuk is om met zo'n professioneel ding maar raak te schieten, op welk doel dan ook, maar vandaag sla ik een keer over. Mijn excuus is dat ik te veel last heb van mijn hernia, en dat is nog eens de waarheid ook. Nou ben ik niet van het zeikerige soort, pijn of geen pijn, ik doe de dingen die ik moet doen want als je alleen bent zal er toch iemand voor je moeten zorgen, en dat ben ik helaas zelf. Helaas ja, want ik zou ook weleens in de watten gelegd willen worden, zomaar, een dag, of een paar uurtjes, maar dat zit er niet in.
Mijn zoon moet dus op zoek naar een ander slachtoffer, en dat is snel gevonden, zijn zus.
Nou kent mijn dochter de kneepjes van het vak, door haar ondoorzichtige zonnebril volgt ze elke beweging van haar broer, en weet zodoende onflatteuze opname's te vermijden. Grijnssssssssss..........
Ik verheug me al op het aanmelden bij msn vanavond. Vol trots krijg ik zoals altijd de opname's als een van de eerste toegestuurd. En eerlijk is eerlijk, het gaat hem steeds beter af, steeds mooiere opname's krijg ik te zien, en het is steeds weer geweldig om de verrichtingen van mijn kleinzoons gade te slaan. Wat mijn zoon niet weet is dat ik minimaal de helft van zijn werk regelrecht naar de prullenbak verwijs. Spontane opname's......gapend, ijs likkend, een shirt dat een breedtestreep heeft en me heel goed staat wordt na het vastleggen op de plaat een afschuwelijk plaatje van een vrouw met een gigantische boezem.....
En zo kan ik nog wel wat opnoemen. Tegen de zon inkijken terwijl ik mijn ogen tot spleetjes knijp.........even een kiekje terwijl ik mijn kleinzoon zijn schoenen opnieuw strik.........waarom mijn achterwerk op deze manier in beeld ?
Hij leert het vast nog wel die zoon van mij. Het ligt niet aan zijn camera in elk geval, dat ding knipt en flitst en stelt zich in zoals het hoort.........alleen mijn zoon moet nog even door krijgen wanneer het juiste moment om een beetje leuke foto te maken daar is. Ben benieuwd naar zijn resultaten van vandaag.......ik verheug me erop. Wellicht gaat er vandaag helemaal niets van zijn werk naar de prullenbak, voor vandaag heeft hij een ander slachtoffer gevonden, zijn zus. En ach......een klein beetje ijdelheid is mij niet vreemd hoor, ik ben tenslotte een vrouw

Vrij Reizen

Gekregen. Een abonnement op de trein, vrij reizen naar bestemmingen die ik zelf mocht kiezen. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, ook op zon en feestdagen. Gekregen van mijn psychologe om mijn leven weer enigzins op de rails te krijgen. Twaalf jaar hebben we samen gereisd. De laatste twee jaar begeef ik mij op dood spoor. Ze verhuisde met haar praktijk naar een andere plaats, ik mocht wel met haar mee verhuizen, maar ik dacht het na twaalf jaar wel onder de knie te heben, en bovendien een wekelijkse reis zag ik niet zo zitten. De ' trein '. Vierenvijftig schriftjes vol met reisverslagen die ik in twaalf jaar heb gemaakt. We hebben samen veel gereisd.
Dan kwam ze naast me zitten als ik weer eens vond dat we te lang onderweg waren. Sloeg haar armen om mij heen als ik weer eens vond dat het zo lang duurde voordat er een einde kwam aan de reis in de lange donkere tunnel.
Samen hebben we menig station gepasseerd, wissels omgelegd, op dood spoor gestaan, reizen geanuleerd........ze was er voor mij.
De trein kwam ik vanmiddag tegen bij het zoeken naar iets. Achterin het nachtkastje zag ik ze liggen. Vierenvijftig schriften en boekjes vol met reisverslagen, samen gebonden door een paars lint.
Ik herinner me haar ogen, hoe ze kon praten met haar ogen als ze aanvoelde komen dat ik zou gaan hyperventileren. Met haar ogen op mij gericht liep ze naar haar kast om terug te komen met de koptelefoon die ik kreeg opgezet, waarna ik haar zachte rustgevende stem hoorde klinken in mijn oren en zo weer terug kwam op aarde. Op het krukje voor mij, mijn handen in die van haar, de kleenex tissues binnen handbereik bleef ze rustig en zonder van gezichtsuitdrukking te veranderen wachten tot het station gepasseerd was...........
Haar huwelijk, de geboorte's van haar twee kinderen, alles deelden we samen. Op dood spoor ja. Dat ben ik al enige tijd en ik besef dat ik haar mis. Wat zou ik graag nog eens met haar reizen. Haar vertellen waar ik geweest ben, en wat ik gedaan heb in de twee jaar zonder haar als machinist. Het is mij tegengevallen, het alleen reizen. Maar het heeft me ook wel goed gedaan. Ik lees de notitie's die ik als losse kaartje extra mee kreeg.......' draag dit bij je tot je zeker weet het het niet meer nodig te hebben.' Hoe te handelen in een panieksituatie, wie te bellen als ik aan voelde komen dat ik in een dikke mist terecht zou komen. Want ze was er geen vierentwintig uur.
Dat kon ook niet, ze had haar eigen leven en ik behoorde tot ' haar werk .' Zoals ik aan haar dacht , dacht zij niet aan mij, en toen ik hoorde dat ze weg zou gaan ben ik blind van tranen naar huis gefietst. Ook zij huilde. Hoe had ze er tegenop gezien mij dat te vertellen.
Want ergens wist ze dat ik niet met haar verder zou kunnen reizen, ik zou te vaak moeten overstappen, en daar was ik duidelijk nog niet aan toe. Mijn vertrouwde wekelijkse gang was ik kwijt. Toch wilde ik niet toegeven, ik weigerde naar haar plaatsvervangster te gaan, hoe aardig en begrijpend die ook was. Dood spoor. Ik weet even niet welke kant ik op moet gaan. Maar ik ben blij met de herinneringen aan twaalf jaar reizen met haar. ' Je redt het,' waren de laatste woorden die ze tegen mij zei.
Ik ga het ook redden..........daar ben ik van overtuigd.

Blind ?

Gisteren was ik getuige van een gesprek tussen mijn dochter en schoondochter. Dat gesprek ga ik vanzelfsprekend hier niet openbaar maken, maar het was wel weer reden voor mij om eens over de toekomst na te denken. Deze keer niet serieus, wat mij betreft dan, ik ben wijzer....hoop ik . Mijn schoondochter is een jonge Turkse vrouw die inmiddels ruim zestien jaar hier woont, waarvan tien jaar samen met mijn zoon. Toen mijn zoon mij dan ook vertelde serieuze plannen te hebben met een meisje uit een ander land, een andere cultuur, was ik wel even van slag. Niet door het meisje, maar wel door de bijkomende zaken. Ik weet ook wel dat liefde blind is, stekeblind soms, maar van deze relatie heb ik toch wel meerdere nachten wakker gelegen. En nog regelmatig lig ik er wakker van. Mijn schoondochter heeft namelijk nooit kunnen wennen en ook nooit kunnen houden van dit land, en de heimwee doet haar geen goed. Ook mijn zoon en de kinderen niet want oorzaken hebben altijd gevolgen, ook voor hen. De aanleiding dat ik hier nu iets over zeg is de vakantie die mijn kleinzoon de komende drie weken heeft. Drie weken .....een halve zomervakantie ! ' Waarom die vakantie niet aan de zomervakantie vastgeplakt, dan had ik drie weken langer in mijn land kunnen blijven.' Ik begrijp haar reactie. Elke gelegenheid die mijn schoondochter heeft om naar haar land en haar familie te gaan grijpt ze aan, en in haar geval misschien ook logisch. Zeker sinds de ziekte met de de zware naam ook haar getroffen heeft. Achteraf praten heeft geen zin,' waarom ben ik hier, hoelang moet ik nog hier '. Wat ik wel weet is dat een huwelijk tussen twee culturen goed kan gaan, maar ook zwaar kan zijn, ook voor de directe omgeving. Er is een huis in Turkije, maar om te kunnen leven , te kunnen voorzien in het onderhoud van je gezin moet er gewerkt worden. Het is niet zo eenvoudig als mijn schoondochter het ziet. Neem je bed op en wandel......helaas gaat dat niet voor velen.
Ze moeten nog een poosje, mijn zoon en schoondochter. Ik hoop dat hun relatie hiertegen bestand is. Want heimwee wordt niet minder, heimwee kan je ziek maken, en nóg zieker is niet gunstig in haar geval.
Daarom dacht ik hier vanmorgen weer eens over na. Vroeger zei men ook wel ' twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen .' Niet alleen tussen twee geloven dus. Het geldt nog steeds, bezint voordat je begint.
Genoeg over de moeilijke tijden die mijn zoon en schoondochter door moeten. Ik hoop dat ze er samen uitkomen, en dat het een lang en gelukkig huwelijk mag blijven. Maar een glimlach kon ik toch ook niet onderdrukken vanmorgen. Dacht aan mezelf.......wat zou ik doen als ik nu, op mijn leeftijd de ware zou tegen komen en het is een man met een andere geloofsovertuiging, een geheel andere levensopvatting, een heel andere cultuur dan de mijne........ Ik denk dat ik daar niet meer wakker van zou liggen. Ik ben de tijd voorbij dat ik blind een man zal volgen. Levenslessen hebben mij inzicht en wijsheid gegeven. Mijn hart wil ik graag nog een keer verliezen, maar liefde maakt mij niet meer blind. Mijn keuze is duidelijk...... ik kies voor mijzelf.

Geraniums

Jeetje, wat een avond. Ik ben bekaf zoals dat heet.........
De kleinzoons aan de telefoon, mobiel ja, of ik asjeblieft mee ga naar disco-zwemmen. Natuurlijk, zeg ik met mijn liefste stem maar ik had er eigenlijk niet op gerekend....vergeten dus gewoon, ja, dat kan mij ook gebeuren. Komen ze daarmee om bijna zeven uur, en dan moet ik weer alles haastje repje, en daar heb ik zo'n hekel aan. Maar goed, vlug vlug de zwemspullen bij elkaar geraapt en richting zwembad. Een drukte van jewelste, en deze keer ook nog een aantal vaders en moeders die ik er nu eens liever niet bij had gehad, want ik wilde daar rustig even zitten, even bijkomen van alles, want ik haal te vaak te veel op mijn nek de laatste tijd.
Ik wilde vanavond even rustig zitten, verstand op nul, nergens aan denken, alleen aan dingen die ik het liefste doe , maar zelfs dat schoot er bij in. Nadenken wilde ik....want er gebeuren vreemde dingen met mij en met mensen waar ik mee omga. Van nadenken is dus niet veel terecht gekomen, misschien straks nog, ik zal toch niet vroeg mijn bed opzoeken. Want ik kan helemaal niet in slaap komen als ik borrel van gedachten, die moet ik dan eerst op een rijtje hebben.
Maar goed vòòr mij twee jonge luidruchtige moeders, een en al gebaar en geluid, en geklap van kouwgom........verhalen over de mensen die er ook zaten, roddelen heet dat eigenlijk, mobiel bellen, sms jes versturen, televisie-series bespreken............ik heb mij echt in moeten houden om er twee uur naar te luisteren zonder uit mijn vel te springen. Ik ben een antieke trut, ik ga het steeds meer beseffen.......je moet sms-en.......je moet iedere vijf minuten een telefoontje plegen, je moet heel irritant zijn voor de mensen die achter je zitten..........ppppfffffff.........je moet vooral en veel praten over je nagels, en je rimpels, welke creme daarvoor de beste is, dat soort zaken hoor je te bespreken als je daar zit.........stom geklets dus, gesprekken over alles en niks.
Grrrr.......wat ben ik blij dat ik thuis ben..........thuis.......en helemaal niks doen.........
Ik zeg het nu weer....maar ik ga het ook echt doen, meer aan mezelf denken, ik wil nog zoveel en anders is het te laat,en zit ik dadelijk achter de geraniums. En daar ben ik nog LANG niet aan toe !!!!!!

Op de blaren zitten....

( Even wat berichtjes die ik eerder....ergens anders op mijn site had geplaatst. Vanwege technische problemen met mijn oude site plaats ik hier dus wat oudere berichten. Wil namelijk niets kwijtraken. )


Daar heb je het weer.....de liefde. Ik pak de krant en sla zomaar ergens open.
Levensgroot HET VERDRIET VAN DAAN SCHUURMANS !
Sorry, het lezen van zijn verhaal maakt me direct weer boos. Weer een man die de deksel niet op zijn potje met hormonen kon houden. En nee, geen excuus, niet goed te praten, hoe vaak ik dit soort' biechten' ook lees. Ik zeg er dan ook meteen bij voor de lezers die mijn log lezen, geen excuus voor Daan !!!
Verliefd worden als je een relatie hebt, of getrouwd bent kan je overkomen, maar het wil er bij mij niet in dat het onmogelijk is om op tijd in te zien dat je op het punt staat iemand anders heel veel verdriet te doen. Hou verdorie de deksel op dat potje met hormonen en maak je uit de voeten,denk op tijd aan je ware liefde zoals Daan zijn liefde voor Jennifer omschrijft. Daan had buiten het lot gerekend. Nou, die mannen ken ik ook, die eerst doen en dan pas nadenken.
Daan zegt, en ik zie dat dan als slechterik weer meteen als een waardeloos excuus, ' In het stuk Closer gaat het over de liefde, overspel en het zoeken naar intimiteit. Hij ging met zijn tegenspeelster zo diep op in het repeteren dat het bijna onafwendbaar was !! Onzin, het IS afwendbaar, maar je laat je meeslepen.

Speel niet met het lot als je eigenlijk diep in je hart weet dat er drie mensen heel ongelukkig worden als jij de deksel van dat hormonenpotje losschroeft! Het ' lot ' had je zelf in handen, makkelijk om ' het lot ' de schuld te geven.
Wat er voor nodig is is een sterke wil, en het besef dat je maar èèn keer onvoorwaardelijk van iemand kunt houden. Eèn keer Daan......en dat had je op tijd moeten bedenken .

Mongooltje

Arthur Miller schrijft in een van zijn toneelstukken; ' Ik droomde dat mijn leven een kind van me was. Maar het was een mongooltje en ik liep weg. Maar het kroop steeds weer op mijn schoot. Het greep naar mijn kleren. Tot ik dacht " Als ik het kan kussen , kan ik misschien slapen." En ik boog mijn hoofd over zijn verwrongen gezicht en het was afschuwelijk......maar ik kuste het."
Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden.
Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke.En ook heel verdrietige.

Twee dames, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een mongooltje tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven.
Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk.............
Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn.........wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet.
Hoe ik hier nu bij kom...bij dit log...........nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep.........en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben......
je leven aanvaarden.....door het in je armen te sluiten
en te omhelzen.