Virus

Het zat er niet in de laatste dagen.......niks te bloggen, en geen nieuws is goed nieuws, toch?
Gaat vast niet voor iedereen op, en ook niet voor mij. Beetje rondgekeken bij anderen, maar daar is het niet veel anders.
Ondertussen een nieuwe pc gekocht, want ik was het hardstikke zat met dat geklooi....doet ie het wel of doet ie het niet.......en daar moet je bij mij niet mee aankomen, als ik ergens de pest over in kan krijgen is het wel dat ik halverwege weer opnieuw kan beginnen om dat mijn pc er spontaan mee stopt. Want ik mail nogal vaak, en niet van die korte mailtjes, nee, daar gaat tijd en energie inzitten , ik ben geen vrouw van weinig woorden . Nu ik een nieuwe pc heb werkt hulp op afstand ook weer, dit tot groot genoegen van mijn helpende zoon...........grijnsssssss......
Een nieuwe pc betekent ook alles overzetten, en aangezien ik alleen maar de boel kan verzieken heb ik mijn zoon met grote regelmaat hier gezien. Een bijkomende verrassing, want zo vaak zie ik mijn zoon niet. Niet bij mij thuis in ieder geval. Hij ziet mij wel als ik bij hém thuiskom........en dat is wel met enige regelmaat, hij is namelijk de vader van mijn twee zeer ondernemende kleinzoons die ik graag en vaak even wil zien. Nu zeker, want maandag gaan ze voor vier weken naar Turkijke, het vaderland van hun moeder.
Ik ben blij met mijn nieuwe pc .............er zit van alles op en aan, alleen ik kan er nog niks mee. Misschien kan ik er wel nóóit iets mee, ik ben namelijk altijd alles zo weer beu. Maar het besef dat ik het wel op mijn pc heb, en het eventueel ook kan gebruiken , geeft me een goed gevoel .
Ook in andere zaken ben ik een vrij ongeduldig typje. Geduld is een schone zaak, maar ik heb het niet altijd, lang niet altijd.
Als mijn hotmail niet werk, m.a.w niet bij iedereen aankomt voor wie het bestemd is terwijl ik hier mijn vingers blauw zit te typen ...........dan kan het huis wel eens even te klein zijn, zelfs voor mij alleen . Dan rust ik niet voordat ik gevonden heb waar de kink in de kabel zit. Ik heb mij nog nooit af laten schepen........door niets of iets.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, de aard van het beestje zou mijn dochter zeggen.
Maar die aard is een deel van mij, en ik leg mij nu eenmaal niet overal zomaar bij neer.
En dat is maar een klein voorbeeld........ik heb ook grotere voorbeelden, maar die noem ik wijselijk niet deze keer.
Deze week ook nog wat bezoekje brengen aan het ziekenhuis..........een paar onderzoekjes laten doen, want er is iets wat niet werkt zoals het hoort. Gelukkig heb ik daar geen hekel aan, het is niet vreemd of nieuw voor me. Dan krijg ik dinsdag de uitslag.......
' Mevrouw Avondster.........u heeft een heel vervelend virus onder de leden........een computervirus, en het is zaak dat u zich zo snel mogelijk los maakt van uw blogger......'
Dat zou wat zijn....maar goed dat ik zeker weet dat dat niet de uitslag van het onderzoek gaat worden ...........waarschijnlijk was ik dan niet naar de dokter gegaan of had ik op een second opinion gevraagd..........bij een computerspcecialist ..............

Klimmen

Ze dringen een beetje achter mijn ogen. Ze willen eruit maar ik laat ze niet gaan, mijn tranen. Deze keer niet, en ik moet er heel wat voor doen om ze niet de vrije loop te laten.
Uit de brievenbus heb ik de post en een berg reclame mee naar boven genomen. Ik probeer te lezen, dus zitten blijven daar achter mijn ogen. Blauw blauw, de nieuwsbrief van de politie . Interessant. Al vaker in de brievenbus gekregen, maar nooit de behoefte gehad om het nieuws ook te lezen. Zag het als een waarschuwingsbrief voor nonchalante vakantiegangers. Dit keer lees ik de brief dus wel. Al is het alleen maar om mijn tranen geen toestemming te geven om naar buiten te komen.
Folders met aandacht voor vaderdag...........ik heb geen vader dus dat leg ik ook terzijde. Verder de gewoonlijke reclame van de plaatselijke supermarkts. Ook dat kan bij het oud papier. Bedenk me ineens ook dat de benaming oud papier ook nergens op slaat. Want ik heb geen oud papier, wat hier in dozen staat om a.s zaterdag meegenomen te worden is hooguit vier weken oud. Eens in de maand wordt het opgehaald. Telkens voor een andere vereniging die wel wat geld kan gebruiken .
De tranen blijven dringen. Het resultaat van een paar emotionele dagen . Mensen ontmoet. Leuke dingen gedaan, minder leuke dingen gedaan. Beslissingen moeten nemen en besluiten moeten accepteren. Nu sta ik even stil op de ladder. Weer beseffend dat er altijd onverwachte en onvoorziene omstandigheden kunnen voorvallen in je leven waar je geen rekening mee hebt gehouden.
Ik keer niet om, ga niet terug naar beneden. Ik sta liever even stil op de ladder dan dat ik terug naar benden ga.
Een mailtje in mijn box. Van iemand die veel van mij houdt en die zich zorgen maakt omdat het niet de bedoeling was mij weer verdriet te doen . Ik hou ook van de mailer. Maar het is nu eenmaal zo dat er omstandigheden kunnen zijn waardoor je niet aan verwachtingen kunt voldoen. Omstandigheden waardoor je een besluit moet nemen. Ik begrijp dat.
Mail dan ook terug dat er geen reden is voor een schuldgevoel, ook al is er even verdriet. Ik hou van mensen die oprecht zijn in hun gevoelens. Mensen die eerlijk zijn tegenover zichzelf, maar ook tegenover mij. Respect heb ik daar voor.
Een tweede mailtje. Kort maar oprecht, en uit het hart.
Ik laat ze los, mijn tranen......
Raap de stapel folders bijeen en maak er een mooi stapeltje van . Met betraande ogen kijk ik nog snel even in de folder van Blokker. Een steekwagen voor 14,95 euro. Da's nog niet zo gek. Want er moet hier maandelijks toch een stevig aantal kilo's aan oud papier naar beneden gesjouwd worden. En het is ook altijd handig om de zak met kattebakvulling naar boven te karren, wat ik anders met mijn rug moet doen .Zo kan ik nog wel het een en ander opsommen. Op naar de Blokker dus. Zonnebril op en wegwezen. Mijn gedachten blijven nog even hangen bij het begin van deze week. Goede tijden slechte tijden. Ik klim wel weer omhoog , alleen vandaag niet meer.

Comó usted hace ?

De postvrouw beneden aan de interkom. Of ik voor mijn beide buren een pakketje aan wil nemen. Nou kan ik door de interkom niet vragen en ook niet zien voor welke twee buren zij pakjes heeft, dus ik zeg op mijn aardigst ' ja hoor, met plezier.
' Drukt u op de knop dan kom ik het bij u boven brengen. Heeft de post voor mij een pakje dan wordt er altijd gevraagd of ik het beneden wil komen halen....want dan hebben ze het nog druk, of ze vinden het eng in de lift..........ik vertik het dus om nu te roepen dat ik er wel even aankom. Vrolijk lachend komt ze aangelopen. Overhandigd mij een zak van H&M, en een doos uit Spanje. Het pakje uit Spanje weegt bijna niks, maar kan inderdaad niet door de brievenbus. Ik grijns...........heel breed. Het is voor mijn buurvrouw aan de linkerkant, die aardige mevrouw die niets met vreemden te maken wil hebben. Die mij aan de deur laat staan als ik vraag of ik even mag bellen omdat ik mij buitengesloten heb. Die voor mij géén pakje aanpakt als ik eens niet thuis ben, want dan moet ze aanbellen bij een vreemde, en dat is niet haar stijl. Ik gniffel........zal ik ??? Nee, dát is weer niet mijn stijl, maar mijn handen jeuken.
Begin van de avond loop ik met de twee pakjes naar de buren en bel bij beiden bijna gelijktijdig aan. De ene deur gaat al snel open en de buurvrouw bedankt me hartelijk. Wat kan daar nou inzitten, vraagt ze, terwijl er levensgroot H&M op de paarse zak staat. ( Lijk ik op Sinterklaas ?.....)
Na een hoop gevoel en geknijp kom ze tot de conclusie dat het weleens voor haar kleindochter zou kunnen zijn........en ja, dat had ik al gezien , mijn buurvrouw heet Willy en op de zak staat Sherley.
Terwijl ik aan haar deur sta kijk ik met één oog naar het keukenraam van mijn naaste buur......die vriendelijke buurvrouw die mij als een vreemde beschouwd al zolang ik naast haar woon. Het rolgordijn beweegt......en ik gniffel nog eens. Dat wist ik, ze maakt zowiezo niet open en al helemaal niet als ze hoort dat ik ook nog met haar buurvrouw sta te praten. Met het Spaanse pakje loop ik triomfantelijk zwaaiend weer naar huis. Wat zou er in zitten ? Spaanse pepers om haar flauwe Hollandse temperament wat op te krikken ? Een Spaanse vibrator, want een man heb ik nog nooit in haar buurt gezien, en ja, je weet het niet, wat je ver haalt is lekker hoor ik vaak zeggen.
Een kwartierje later gaat bij mij de bel. Zal ik roepen dat ik niet open doe voor vreemden ? .......... jeetje wat heb ik daar zin in, maar ik beheers me. Ik zwaai de deur open en met volle mond , want ik stak net een stuk loempia in mijn mond, vraag ik haar, ' Signora, qué puedo hacer para usted ? ' en ik stik bijna in mijn stuk loempia. Ik grijns zo breed als ik kan. Ze is van haar stuk gebracht, mijn buurvrouw. Snel opgezocht op AlaVista.....vertalingen, en dat ik de zin zonder te lachen uit kan spreken is puur mazzel.
' Zag ik het goed dat u net bij mij aan de deur stond, weet u, ik zat op het toilet........'
Vreemd, als ik op mij plee zit zie ik niet wie er aan de deur staat, maar de buurvrouw blijkbaar wel. Ik loop zo onverschillig mogelijk naar binnen en kom weer terug met het pakje. ' Por favor ', zeg ik haar en sluit de deur. Weer binnen doe ik het bijna in mijn broek van het lachen. Ik haal het briefje van de binnenkant van de deur............met daarop de vertaalde woorden .
Heerlijk, ook alleen kan ik dus enorm plezier hebben. En ja, ik wist dat ik maar weinig tijd had om die Spaanse woorden op te zoeken. Als ik meer tijd had gehad had ik vast en zeker opgezocht wat vibrator is in het Spaans.......
Maar ik gedraag mij. Ik ben tenslotte een oma.........een hele nette oma ............Olé..............

Taartetende Madammen

Heerlijk, ik heb weer wat te lezen erbij........gekocht op de rommelmark . Tijd om ook echt eens aan lezen toe te komen verkochten ze niet. Ik leg mijn aanwinsten maar even bij de stapel die met de dag lijkt te groeien.
Het was rommelmarkt op de school van mijn jongste kleinzoon. De opbrengst komt voor een deel ten goede aan evenementen waar door financiele omstandigheden thuis niet alle kinderen aan mee kunnen doen. Uitstapjes, theater, sportevenementen en meer van dat soort dingen. Wat ik gekocht heb, een boek over het menselijk lichaam, en een dikke pil over de wereldgeschiedenis. Daar kom ik de winter wel mee door.
Maar nu even wat anders. Ook om te lezen, én te bekijken, de nieuwe BisB is uit. Big is Beautiful. Ja, dat zeg ik hardop, en ik loop ook niet met het blad onder mijn shirt of jas naar huis, maar open en bloot. ' Koop jij dat blad ?
Nee, ik koop het niet maar ik lees het wel, ik mag het lenen van een mede Rubens vrouw. Hoe zeg ik dat....mooi toch ?
Jaren heb ik ge jo-jo'd......dik, dikker, dun, nog dunner........ik werd er compleet gestoord van. Noem het maar op en ik heb dat dieet gedaan. Ik ben zelfs een tijdje stiekem aan de sigaret geweest omdat ik had horen vertellen dat je van roken slank zou worden. Nou, ik niet. Toen ik het jaren later opbiechte aan mijn dochter lag ze in een deuk.
Ze zag het al helemaal voor zich.........ma met een sigaret in haar mondhoek, een glas sherry in de andere hand, want dat heb ik ook gedaan, de sherry-kuur, maar dat alles zonder resultaat.
De ommezwaai kwam na mijn vijfenveertigste. Ik had er schoon genoeg van. Hoe het precies gegaan is kan ik niet meer zeggen, maar ik vond van de ene op de andere dag dat ik een prachtig decolleté had én een paar stevige maar mooie kuiten ! Hoe blij kun je zijn met jezelf. Dat ben ik gaan uitbuiten, en hoe.
Niks geen verhullende kleding meer maar een decolleté wat gezien mag worden. Benen die in een mooie panty zijn gehuld en de aandacht trekken door versieringen. Een zwierige lange, of een strakke korte rok, het kan en mag allemaal want ik mag er zijn.
Ik heb mijn metamorfose gehaald uit BisB en daarvan heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt gehad. Ik durf, en dat straalt van mij af. Mijn onzekerheid zit ' m ook echt niet in mijn uiterlijk, mijn onzekerheden zijn van geheel andere aard, maar ook daar werk ik aan. Ik heb al een blik geworpen in mijn lijfblad.....ook die benaming is weer uit de kunst, en ik heb al genoten van het artikel kunst kijken.......taartetende madammen.....prachtige kunstwerken van mooie volle taartetende madammen..........
Lia Schapendonk werkt in haar atelier aan technieken om dikke dames goed op het doek te krijgen.
Dat moet geen kunst zijn........het lijkt mij veel moeilijker een dunne dame op het doek te krijgen.......want waarmee vul je het doek als je klaar bent met de dunne dame.......met een glaasje water ......een olijfje.......een wortel ?
Inmiddels durf ik steeds meer. Een legging onder een tuniek......pumps onder een stakke rok waarin mijn heupen zo mooi uitkomen............oorbellen die je al van veraf ziet glinsteren........kleding die ik zelf versier met Swarofski-steentjes...............
Echt, het komt wel goed met mij.........de binnenkant, die laat me nog te vaak en te veel in de steek, maar met de buitenkant zit het wel goed.

Biologische klok

Vreselijk gelachen vanmiddag .Om Harold. Harold werkt als parttimer in het bedrijf waar ook mijn dochter al achttien jaar werkt.
Nee, Harold werkt er nog niet zo lang, Harold werkt parttime om zijn studie te kunnen betalen. Harold is dus student.
En die jongen gaat een gouden toekomst tegemoet, dat voorspel ik je.
Koffietijd. Mijn dochter zit tegenover Harold die haar op zijn gemakje eens zit te bekijken. Met zijn vingers in elkaar verstrengeld en duimen draaiend op zijn buik vraagt hij plotseling aan mijn dochter, ' en, hoe werkt het biologische klokje tegenwoordig bij jou ?
Mijn dochter kijkt hem verbaasd aan. ' Wat bedoel je Harold, vraagt ze hem, zie je iets aan mij of zo wat je niet hoort te zien, wil je misschien iets duidelijker zijn ?'
' Nou, zegt Harold, ik heb thuis eens over jou nagedacht, want weet je nog dat we onlangs ook hier eens met elkaar spraken over vreemde dromen, en jij had er wel een paar. ' Je droomde over enge dingen die zouden kunnen gebeuren met kinderen, en ik heb daar thuis eens mijn gedachten over laten gaan.' En mijn vraag aan jou is of het allemaal wel wil lukken ..........'
Mijn dochter, niet snel uit het veld te slaan weet even geen woord uit te brengen. ' Of het wil lukken, vraagt Harold nog een keer met klem. Of het wil lukken met het uitvoeren van je kinderwens, want dat is de conclusie die ik heb getrokken uit jouw vreemde dromen.' Je hebt een onvervulde kinderwens.........
Zit je daar met een aantal collega's, je bent bijna achttien jaar getrouwd, iedereen op het werk weet inmiddels dat je bewust kinderloos bent, komt zo'n aankomend student met de meest bizarre vraag aanzetten...........een wel hele intieme vraag.
Er valt een stilte en alle ogen zijn gericht op mijn dochter. Die is razendsnel hersteld van haar black-out, en geeft Harold als antwoord, ' nou Harold, ik zal het speciaal voor jou nog een keer vertellen, want je werkt hier nog niet zo lang, en een en ander kan je ontgaan zijn.'
Gegniffel rond de tafel, want de andere collega's hebben een vermoeden van wat er komen gaat, mijn dochter kennende.
' Je moet alleen wel beloven er met niemand over te praten, dat hebben de collega's die hier zitten ook moeten beloven.'
Harold gaat er eens goed voor zitten, en belooft plechtig nooit met een woord te reppen over het feit waarom de biologische klok van mijn dochter niet werkt..........want dat is Harold zijn overtuiging. Hij heeft haar gedrag geobserveerd, en dat ze een kinderwens heeft is hem duidelijk. Als aankomend psycholoog heeft Harold daar kijk op.
' Weet je Harold, ik vind het een heel pijnlijk onderwerp, maar ik wil je niet in onwetendheid laten over het feit waarom het ' niet wil lukken ' bij ons..............Het zit zo, mijn man en ik , wij passen wel bij elkaar, maar niet goed in elkaar, op de één of andere manier komt het zaadje niet aan op de plaats van bestemming, en wij zijn beiden niet zo gecharmeerd van dokters en gefrunnik aan ons lichaam.........'
Harold valt stil. Zakdoekjes komen te voorschijn voor de tranen die over de wangen van de collega's rollen..........tranen van het onderdrukte lachen................De een na de ander moet ineens weer aan het werk, de koffie pauze is voorbij.
Harold loopt op mijn dochter af, betuigt zijn medeleven en verlaat in stilte de koffiekamer.
Ze hebben ons straten verderop kunnen horen lachen, mijn dochter en mij. Maar van één ding zijn we heel zeker, Harold zal een hele goede psycholoog worden, een man met liefde voor zijn vak, én voor zijn patiënten, én met een vooruitziende blik !

Hondenleven

Twaalf jaar is zij geworden gisteren, mijn hond. Een trage tante, niet meer vooruit te branden, maar nog o zo tevreden.
Slapen en kwispelen, een beetje rondsnuffelen en heel veel verdragen van de klainzoons, ze is dol op ze. Meer zit er niet meer in. En dat hoeft ook niet.
Toen ik haar vijf jaar geleden in huis nam had ze een saai leven gehad. Een goed leven, maar erg saai. Ze was wat je noemt een modelhond. Haar baasjes bezaten een luxe ingerichte flat, bijna wit tapijt op de grond, lichte meubels, een huis zoals je alleen maar in showrooms ziet.
Keurig aangelijnd, om haar nek een zwarte band met glimmende stenen, liep ze drie keer per dag haar rondje. Ik zag haar regelmatig, ze woonde met haar baasjes in dezelfde flat als mijn moeder. We stonden ook regelmatig samen in de lift. Ik haalde haar nooit aan omdat ik wist dat haar bazinnetje daar niet van gediend was. Ik gaf haar nooit een hondenkoekje, dat zou ze niet aannemen ook, dat was haar geleerd.
Eénendertig mei 2002. Ze werd zeven die dag, mijn hond. Al wist ik toen nog niet dat zij drie maanden later ook echt mijn hond zou zijn. Mijn hele leven had ik al huisdieren opgevangen en mijn eigen hond was kort daarvoor op veertienjarige leeftijd overleden. Ik wist zeker dat ik nooit geen dieren meer in huis zou nemen, ook omdat ik inmiddels oma was geworden, en mijn Turkse schoondochter niet gecharmeerd was van honden.
Eénendertig mei 2002. Ik was de dag ervoor door mijn moeder gebeld die mij vertelde dat er bij haar voor de deur een jonge vrouw naar beneden was gesprongen. Mijn moeder woont negen hoog. Ze kon het niet bevatten, mijn moeder. En het was en bleef het gesprek van de dag.
Eénendertig mei, mijn moeder kon de slaap niet vatten, ze hoorde steeds geluid op de gallerij, de deur die open en dicht ging, geluid van metaal..........ze heeft nog naar buiten gekeken maar zag niets verdachts. Ze is weer gaan slapen, en toen ze de volgende morgen naar de stortkoker liep zag ze beneden volop politie , de brandweer, ze heeft nog even staan kijken , en dacht bij zichzelf ' zo, die zijn er ook snel bij met een reconstructie '.
Ze belde mij op en vertelde dat de politie beneden bezeg was met de reconstructie van de zelfmoord van de dag daarvoor. ' Ja, zei ze, ze hadden zelfs een lijk meegenomen ............!
Ze zou even naar mij toe komen, zoals ze elke dag doet, en weer ging het gesprek over de daad van de vierendertigjarige vrouw die vlak voor mijn moeder's deur naar beneden was gesprongen.
Toen ze later naar huis ging en ze mij wéér opbelde keek ik daar niet van op. Ook dat is mijn moeder. Maar nu was ze danig uit het veld geslagen. Ze hing een onsamenhangend verhaal op en ik besloot maar even naar haar toe te gaan. Bij mijn moeder aangekomen kreeg ik te horen dat het géén reconstructie was wat ze die morgen had gezien. Er was wéér iemand voor haar deur omlaag gesprongen, nu wist ze dat ze het toch goed gehoord had die nacht.
De bazin van mijn hond was midden in de nacht naar de berging gegaan, had de keukentrap weer mee naar boven genomen, het geluid van metaal wat mijn moeder hoorde, en is ook gesprongen............
De volgende morgen hebben ze haar gevonden, ' de reconstructie ' die mijn moeder had gezien.
Ze heeft er traumatische gevolgen aan overgehouden, mijn hond. Het geluid van een ziekenauto kon ze niet aanhoren. Ze schrok werkelijk overal van, een auto die te dicht langs haar reed, geluiden die ze niet kende, ze leek bij lange na niet op een normale hond, terwijl ze toch een goed leven had geleefd . Voor zover wij dat konden beoordelen dan, want de bazin was ook een vrij zwijgzame vrouw, meer dan hallo en dag zat er niet aan.
Ze is veranderd, mijn hond. Ze is tevreden, vreet me de oren van het hoofd, schooit, luistert niet, doet haar eigen zin en is stapel op de kleinzoons.
Haar baas kon haar niet houden, hij had zijn werk .......er moest een oplossing komen voor zijn hond.
De oplossing was ik. Een hond met zo'n achtergrond kan je niet zomaar ergens plaatsen. Samen met mijn dochter heb ik er veel werk aan gehad. Het was alsof we een puppy aan het opvoeden waren, alles was nieuw, zelfs van een grassprietje dat bewoog kon ze in paniek raken.
Gisteren is ze twaalf geworden. Erg oud zal ze niet worden. Maar zolang ze nog blij is, kwispelt, slaapt en eet.........
gunnen wij haar dat hondenleven...........