Dochters....

Vanavond gegeten bij mijn jongste dochter. De oudste dochter was er ook. Gezellig met z'n drietjes. Schoonzoon A is dit weekend racen in Santa Pod, en schoonzoon B heeft zichzelf nog steeds niet gevonden. Er valt weinig over te zeggen, en wat er over te zeggen valt hou ik dit keer voor mezelf. Ik kom als laatste binnen, en merk op dat beide dochters elkaar met een bijzondere blik aan kijken. Alsof ze iets in hun schild voeren, maar dat wordt bij navraag hevig ontkend. Toch voel ik iets, en de aap komt dan ook uit de mouw na de koffie. Mijn haar zit leuk, zegt dochter A. Ja en je make-up zit ook goed vandaag zegt dochter B . Alsof mijn haar niet altijd leuk zit...nee dus, en alsof mijn make-up niet altijd goed zit... ook nee dus, en ik beken. Ik beken dat ik vandaag met goede voornemens uit mijn bed ben gestapt. Dat ik me vrolijk en blij voelde bij het beginnen van deze dag. Ze kijken elkaar aan. Dat geloven ze wel, maar waarom vandaag dat lieve, dat zachte in mijn uitstraling. Is er iets bijzonders, of misschien op komst ? Ik begrijp mijn dochters, voel aan welke kant ze op willen. Het kwam er niet zo van de laatste tijd, de aandacht voor het uiterlijk. Geen zin, en ach, voor wie ? Ik hoor sommige space vriendinnen ineens door de stilte heen roepen ' voor jezelf natuurlijk '...... voor wie anders ? Daar hebben we vaak gesprekken over op onze space's de laatste tijd. Van jezelf houden. Vandaag heb ik het weer eens geprobeerd, maar geloof me, het kost me zo vreselijk veel moeite. Toegegeven, de aanblik in de spiegel van de lift liet zien dat het ook anders kan dan gisteren...eergisteren...... Maar maakt je uiterlijk je ook mooier van binnen ? Nee, mij niet . Het verdriet is hetzelfde, de eenzaamheid is er ook niet minder door, ik ben nog steeds de vrouw die ik ook was zonder make-up, en zonder dat mijn haar glanst in de zon die vanmiddag heel even scheen. Ze hebben het allebei niet makkelijk de laatste weken, mijn dochters. Het zijn beiden sterke meiden, die duidelijk de rechte rug en het doorzettingsvermogen van hun moeder hebben geërfd. Daar ben ik trots op, en dat zeg ik ze ook. Het zijn beide geen vrouwen die bij de pakken gaan neerzitten als ook zij tegenslagen meemaken in het leven. Ik stel ze dan ook niet teleur en maak bij thuiskomst een foto met de webcam die ik bij mijn msn profiel plaats. Meteen bingo, dochter B bliept meteen op msn dat ik er prachtig op sta.....en dat ze het leuk vindt om mij zo te zien. Niet voor niets gedaan dan , deze dag positief begonnen. Of er echt niet iets is wat zij zou willen, zou moeten weten. ......" Jawel, maar dat vertel ik haar nu nog niet. Er zijn dingen die je eerst moet uitvechten met jezelf. Dingen overdenken, in je hart beslissingen nemen, goed of slecht. Tenslotte ben ik een volwassen vrouw die wel naar adviezen wil luisteren,ook van mijn dochters, maar uiteindelijk toch zelf beslis wat ik ermee doe. Ergens in de verte schijnt een lichtje.....het flikkert......zal het blijven branden, of dooft het uit. Licht is hoop. En het was de hoop die mij vandaag deed besluiten mezelf te presenteren zoals ik ook wil zijn. Vol verwachting, hoop, een vrouw die nog een toekomst voor zich heeft en wil genieten van het belangrijkste in het leven .....liefde. Het muurtje breek ik niet af, ik wil wel proberen het een beetje toegankelijker te maken , doorzichtiger ook. Maar om zo dicht bij mij te kunnen komen dat je mij kunt aanraken ........misschien gebeurt er een wonder, een heel klein wonder. Hopelijk blijft het lichtje in de verte branden....ik hoop het echt