Mijn dag niet...

Vandaag had ik héél erg mijn dag niet. Een groot gevoel van waardeloosheid, snel geïrriteerd, huilen om niks. Nou niks, dat is ook niet helemaal waar. Je huilt nooit om niks. Maar het is toch een beetje onverklaarbaar. Ik merk het ook aan de reactie's die ik krijg. Beter gezegd, die ik níet krijg. Het kan me vandaag ook niet zoveel schelen. Een vriendin zou zeggen, ' het moet zo zijn, maar zo ervaar ik het niet, want wat van je uitgaat komt ook altijd weer bij je terug. Maar altijd maar geven .........het houdt een keer op. Niet voor lang, maar zeker wel voor vandaag. Bij mij dan. En dan , een wonder, Een heel klein wonder. Zomaar een berichtje van iemand die mij schrijft vanaf de andere kant van de aardbol. Een mens die ik niet ken, waarmee ik nog nooit een woord heb gewisseld. Snoop. Kijk maar, het staat hier naast in mijn gastenboek. Ik ga er nog harder door huilen. We mailen een paar korte berichtjes, en ik besef het belang van vriendschap, de juiste woorden op de juiste tijd. Die berichtjes zijn prive, die koester ik, want ze geven mij net dat steuntje dat ik nodig heb. Daarna nog drie korte berichtjes.......ook van mensen die ik niet ken, nog nooit gezien of gesproken heb. 'Je bent een kanjer '. een sterke vrouw, je durft open te zijn, je kwetsbaar op te stellen ...........Ik bloos, maar het zijn wel ware woorden. Veel deel ik via mijn pc met anderen. Vaak ben ik blij dat ik een onbekende ben achter de pc en dat ik juist door het anoniem zijn zo open durf te zijn. Je hoeft niet veel te zeggen om begrepen te worden. Door open en oprecht te zijn kom ik mensen tegen die ik durf te vertrouwen, die mij het gevoel geven dat er meer is dan een virtuele knuf en een groet. De warmte en de oprechtheid van een medemens. Ik voel de liefde die in de getypte woorden zit, ik voel ook dat het oprecht en gemeend is. En juist dat maakt dat ik weer lach, mijn tranen droog, want samen met deze mensen kan ik moeilijke periode's in mijn leven aan. Geloven in mensen.....ik durf het....ik doé het..........!