Pink Ribbon

Ook dit jaar wil ik er niet aan voorbij gaan. Aandacht voor oktober borstkanker maand. Aandacht voor de ziekte die één op de vier vrouwen in de wereld treft. 24 januari 2003. Een dag om nooit te vergeten. Mijn oudste werd 35 die dag, dat jaar. Een dag die ik nooit meer vergeet. 24 januari 2003. Samen met mijn schoondochter naar het ziekenhuis voor de uitslag van haar borstonderzoek. Nog geen week daarvoor vroeg mijn zoon om toch eens met mijn schoondochter te praten. Hij maakte zich zorgen. Mijn schoondochter had al enige tijd een ' deuk ' in haar borst. Ze vond het wel vreemd, maar maakte zich niet echt ongerust. Mijn zoon wel. Zijn vrouw naar de huisarts sturen wilde niet lukken, het was niets...vast verkeerd gelegen in bed, geen goede bh gedragen . En ze is pas 34.......
Nog dezelfde dag ging ik naar haar toe. Hoe te beginnen tegen je schoondochter, en zeker over zoiets intiems als je borsten. Mijn zoon die ook thuis was hakte de knoop door. Ze liet mij haar borst zien. Volgens mij verschoot ik van kleur want ik had mij wel ergens op voorbereid, maar niet hierop. Ik heb geslikt...mijn zoon aangekeken, mijn schoondochter in mijn armen genomen. En toen de huisarts gebeld. De volgende morgen was ze zijn eerste patient. Alles ging vanaf toen in sneltreinvaart. Nog dezelfde dag naar het ziekenhuis. Onderzoek, meteen een punctie, de volgende dag een echo. Bloedonderzoek. Geen tijd om na te denken . Kanker. Dat overkomt alleen anderen. Niet ons, niet mijn schoondochter. Wél mijn schoondochter. 24 januari 2003. De chirurg roept ons binnen. Hij zet zich voor ons en ik zag al aan zijn gezicht dat het mis was vóórdat hij ook maar een woord gesproken had. Als u accoord gaat wil ik u volgende week opereren........amputeren van de borst.......
Mijn schoondochter kijkt me aan. Ze is Turkse. Amputatie van uw borst. Wat heeft ze gedacht op dat moment. Ik luister naar de uitleg van de chirurg. Volgende week...... We lopen samen terug naar de wachtkamer waar mijn zoon met holle ogen zit te wachten. Tranen, bij haar, bij hem, bij mij. Toch wil ik sterk zijn terwijl er van alles door me heen gaat. Drie en vijf zijn ze, de zoons van mijn zoon en schoondochter. Niet denken nu maar doen. Ons erbij neerleggen dat de borst geamputeerd wordt, of een second opinion. Ik geloof zonder meer de uitslag die de chirurg ons heeft gegeven. Ik overleg met mijn zoon en schoondochter. Ze zijn beiden wat gelaten in hun antwoord. Thuisgekomen hak ik de knoop door. Pak de telefoon en draai het nummer . Met de Daniel den Hoedkliniek, kan ik u helpen? Ja, u kunt mij helpen. De borst van mijn schoondochter wordt over een week geamputeerd en ik wil dat niet.......' U wilt dat niet ? Nee, ik wil dat niet en zou graag een afspraak willen met een oncoloog. Maar mevrouw, zonder verwijzing kunt u hier niet terecht, het is de bedoeling dat u in uw eigen regio naar een kliniek gaat voor behandeling. Met verwijzing kan ik hier wel terecht vraag ik haar. Met verwijzing wordt dat hier onderling besproken en hoort u dat van uw behandelend arts.
Een week later zitten we tegenover de oncoloog in de Daniel den Hoedkliniek. Een uitvoerig dossier ligt voor hem op zijn bureau. Enkele aanvullende onderzoekjes volgen. ' Nee, ik ga u niet opereren'. Ik verschiet weer heel duidelijk van kleur en bijt op mijn lip. Het zwaard van Damocles......niets meer aan te doen gaat het door mij heen. ' Volgende week beginnen we met de chemokuur, want de tumor is te groot om borstbesparend te kunnen opereren '. Ik hoef niets te vragen . Er wordt aan ons uitgelegd dat het standaard is in deze kliniek om bij een grote tumor éérst chemo toe te passen om te kijken of de tumor slinkt. Hij is een man van weinig woorden, deze oncoloog. Maar dan is het juni. We zitten weer in zijn kamertje. Hij vertelt mijn schoondochter dat de tumor zover geslonken is dat hij nu kan en wil opereren. Borstbesparend. Kort daarna is het zover. Vlak voor de operatie wordt de schildwachtklierprocedure toegepast. Daaraan kan de chirurg zien of er lymfeklieren zijn aangetast en of deze tijdens de operatie moeten worden verwijderd.
38 bestralingen. Een kaal hoofd. Ziek, misselijk. Door het oog van een naald kun je haar duwen zo mager is ze. Bijna oktober. 2007. Het gaat goed met mijn schoondochter. Natuurlijk, de halfjaarlijkse controle's. De angst bij ieder pijntje, ieder kuchje. Niet bij mijn schoondochter, wel bij mij. Komende maand gaan we weer op controle, samen. Want het is sinds 24 januari 2004 standaard dat wij alles samen doen. Aandacht voor borstkanker. 4.95 kost het glossy Pink Ribbon blad dat jaarlijks in oktober uitkomt en waarvan de opbrengst geheel bestemd is voor borstkanker onderzoek. Koop het blad.....zoveel informatie voor zo weinig geld. Zie het als preventie........koop 'm ...de Pink Ribbon.

Lady-Boxer

Hij zit me niet lekker. En ik heb er nog vier van ook. Lady-boxer heet zo'n ding. Twee zwarte, een rode en een lichtblauwe. Gekocht in een moment van onnadenkendheid, een opwelling, een gevolg van kooplust. Daar heb ik mijn kast vol mee, met resultaten van kooplust. Met de kaartjes er nog aan hangt mijn emotie-kleding daar mooi te hangen. Mijn voornemens zijn goed maar daar blijft het dan ook bij. Dat ik nu in deze dikmakende boxer rondloop is ook een gevolg van. Van niet opletten hoe het met de was gesteld is. Natuurlijk zie ik de wasmand wel voller worden maar er is altijd wel een voorraadje nog ergens. Een voorraadje emotie-kleding, want een machine laten draaien die nog niet eens halfvol is doe ik niet. Toch ga ik het zo meteen maar eens doen, het is tenslotte maandag, baaldag-wasdag. Want de lady-boxer zit niet lekker en staat ook niet echt charmant. Niet dat iemand het ziet behalve ik zelf, maar de laatste weken staan nogal in het teken van ' voor jezelf zorgen en opkomen ' in mijn space vriendenkring. Er liggen ook emotie frivoliteiten.....want ook dat komt voor, dat ik val voor een mooie vlinder met twee strikjes aan de zijkant, of een droom van kant, en sta ik daarmee in mijn handen bij Hünkemöller te dromen , hopend op betere tijden. Thuisgekomen gooi ik het bij de rest van de emotionele miskopen want dromen zijn bedrog, dat weet ik maar al te goed. Ik vertik het om in een frivool ding te gaan lopen als ik de ramen lap, of de kattenbak verschoon, dus gekozen voor de lady-boxer. Ik voel het kreng zitten bij elke zucht die ik slaak..... en ik hoor Sonja Bakker meezuchten. Maar ik volg al enige tijd het SAS dieet, en dat bevalt me goed. Als ik dadelijk de was in de machine heb zitten en ik luister naar het gezellige geluid van mijn ronddraaiende tobbe ga ik er even lekker voor zitten. Want ik heb 'm weer meegekregen, de spiksplinter nieuwe B is B . A Magazine Where Size Does Matter. Boordevol mooie volle Rubensvrouwen gehuld in de mooiste dingen. Ook het intervieuw met Inez de Beaufort ga ik lezen. " Dikkers zijn de zondebokken van nu." De wereld wordt bevolkt door ' fattists ': mensen die dikkerds niet aan kunnen zien en hen veroordelen om hun overgewicht. Natuurlijk, alles waar té voor staat kan invloed hebben op onze gezondheid, zoals ook té mager zijn, té veel drinken en over roken al helemaal gezwegen. Nu doe ik mezelf misschien overkomen als een vrouw die van alles téveel heeft en gedeeltelijk klopt dat ook. Maar er zijn ook genoeg dingen waarvan ik té weinig bezit. Zelfrespect, zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid. Laat ik mij daarop richten vandaag en proberen daar weer een stapje in te groeien. Stapje voor stapje, dan ga ik snel genoeg. Want bijna alles waar té voorstaat...............is niet goed , ook niet voor mij.

Leopold Katerberg

Een hele aardige mail in mijn postbox. Van Leopold. Leopold schildert en doet dat op zeer unieke wijze. Ik maakte kennis met zijn werk via Cootje's space, een Amsterdamse kunstenares en bevriend met Leopold, en ik mag haar mijn space vriendin noemen. Een eer, evenals de alleraardigste mail die ik kreeg van Leopold. Kunst begint bij kijken zijn woorden die in de mail staan. Inderdaad, hij heeft gelijk. Verstand van kunst heb ik absoluut niet, maar het kijken naar kunst is iets wat ik zeker de laatste jaren regelmatig doe. Kom ik nog even terug op het verstand van kunst hebben. Wanneer heb je verstand van kunst. Ik heb er op een andere site al eens eerder iets over gezegd en dat kwam recht uit mijn hart. Dat was toen ik een tentoonstelling had bezocht waarbij ik blijkbaar totaal uit de toon viel. Kunst hoort schijnbaar nog steeds bij een bepaalde groep mensen, mannen met een flodder corduroy broek aan en een sjaaltje om de hals geknoopt. Dames a la Liesbeth List, een veel te grote bril op hun neus en waggelend op naaldhakken óf het andere uiterste, schoenen met enorme plateau zolen. Doet er niet toe, ik heb me vermaakt en daar gaat het om. Ik zag er ook zeker niet uit als een kunstkenner, en die indruk heb ik ook niet willen maken. Ik kwam binnen en kon er niet omheen, een levensgroot doek met de beeltenis van Marilyn Monroe. De schilder, Jörg Düring. Geweldig mooi. De hoek omlopend nóg een schilderij van zijn hand. Ik heb er weken over gepraat, zo onder de indruk was ik. En dat ben ik nu weer. Leopold Katerberg airbrushpainting. Dat was het waarom ik zijn werk wilde zien. En wat deze man kan is bijzonder. Kunst en emotie. Kunst is emotie. Voor mij dan, want Leopold zegt in zijn mail dat hij niet schildert met het doel om een kijker in een bepaalde stemming te brengen. Toch heeft juist dat mij geraakt. Zijn site is om te beginnen al heel speciaal, je komt direct in een stemming van 'he, lekker even kijken en genieten van wat hier allemaal te zien is '. En ik heb genoten, mooie en bijzondere kunstwerken. Maar waarom kom ik nu terecht bij Leopold. Ik citeer een paar regels uit zijn email '
Leuk om te lezen dat u juist die ene expo, met al die religieuze beelden, zo apart vond. Ikzelf vond dat de meest aparte expositie die we gedaan hebben, kwam vooral door die mooie beelden. De beelden horen bij die expo-ruimte, was dus niet ons idee....maar het geheel gaf af en toe zo'n geweldig contrast zonder dat er iets vloekte. Die expo daar gaf alle doeken zo een andere "look ".....en dat vond ik toen zo geweldig. Ik vond dat die doeken zo mooi hingen daar, in die religieuze sfeer....dat had iets. "
En dat was de reden waarom ik zo'n leuke reactie terug kreeg van Leopold, want dat was mijn bericht in zijn gastenboek. dat juist die tentoonstelling ook ik zo heel bijzonder vond door de beelden. Het geheel, zo bijzonder, niet gepland maar zo goed en perfect op elkaar afgestemd.
'Nu, drieeneenhalf jaar later, ....is er iemand die heel goed gekeken heeft op de web-site, en die de expo in ' De Oude Veiling " te Aalsmeer goed bekeken heeft en misschien wel hetzelfde " ziet ". Het doet me goed als iemand de tijd neemt om te ' kijken ' en te observeren. Complimenten aan uw adres.....kijken is kunst !!!!
Dank je wel Leopold, voor je hartelijke mail en je welgemeende woorden . Wat ik zag was en is heel bijzonder. Ik kijk nog heel regelmatig, soms alleen maar naar juist die ene bijzonder expo, omdat het iets met me doet. Je schildert niet bewust om mensen in een bepaalde emotionele sfeer te brengen....maar je kunt het wel. Het is je ook gelukt, bij mij. Ik heb hier space vrienden die ik wil wijzen op jou bijzondere werk, medespacers met gevoel voor kunst, religie én emotie......IK DEEL !!!!

http://planetleopold.nl ( foto geplaatst met toestemming van Leopold Katerberg )

http://simplycootje.spaces.live.com/

Dochters....

Vanavond gegeten bij mijn jongste dochter. De oudste dochter was er ook. Gezellig met z'n drietjes. Schoonzoon A is dit weekend racen in Santa Pod, en schoonzoon B heeft zichzelf nog steeds niet gevonden. Er valt weinig over te zeggen, en wat er over te zeggen valt hou ik dit keer voor mezelf. Ik kom als laatste binnen, en merk op dat beide dochters elkaar met een bijzondere blik aan kijken. Alsof ze iets in hun schild voeren, maar dat wordt bij navraag hevig ontkend. Toch voel ik iets, en de aap komt dan ook uit de mouw na de koffie. Mijn haar zit leuk, zegt dochter A. Ja en je make-up zit ook goed vandaag zegt dochter B . Alsof mijn haar niet altijd leuk zit...nee dus, en alsof mijn make-up niet altijd goed zit... ook nee dus, en ik beken. Ik beken dat ik vandaag met goede voornemens uit mijn bed ben gestapt. Dat ik me vrolijk en blij voelde bij het beginnen van deze dag. Ze kijken elkaar aan. Dat geloven ze wel, maar waarom vandaag dat lieve, dat zachte in mijn uitstraling. Is er iets bijzonders, of misschien op komst ? Ik begrijp mijn dochters, voel aan welke kant ze op willen. Het kwam er niet zo van de laatste tijd, de aandacht voor het uiterlijk. Geen zin, en ach, voor wie ? Ik hoor sommige space vriendinnen ineens door de stilte heen roepen ' voor jezelf natuurlijk '...... voor wie anders ? Daar hebben we vaak gesprekken over op onze space's de laatste tijd. Van jezelf houden. Vandaag heb ik het weer eens geprobeerd, maar geloof me, het kost me zo vreselijk veel moeite. Toegegeven, de aanblik in de spiegel van de lift liet zien dat het ook anders kan dan gisteren...eergisteren...... Maar maakt je uiterlijk je ook mooier van binnen ? Nee, mij niet . Het verdriet is hetzelfde, de eenzaamheid is er ook niet minder door, ik ben nog steeds de vrouw die ik ook was zonder make-up, en zonder dat mijn haar glanst in de zon die vanmiddag heel even scheen. Ze hebben het allebei niet makkelijk de laatste weken, mijn dochters. Het zijn beiden sterke meiden, die duidelijk de rechte rug en het doorzettingsvermogen van hun moeder hebben geërfd. Daar ben ik trots op, en dat zeg ik ze ook. Het zijn beide geen vrouwen die bij de pakken gaan neerzitten als ook zij tegenslagen meemaken in het leven. Ik stel ze dan ook niet teleur en maak bij thuiskomst een foto met de webcam die ik bij mijn msn profiel plaats. Meteen bingo, dochter B bliept meteen op msn dat ik er prachtig op sta.....en dat ze het leuk vindt om mij zo te zien. Niet voor niets gedaan dan , deze dag positief begonnen. Of er echt niet iets is wat zij zou willen, zou moeten weten. ......" Jawel, maar dat vertel ik haar nu nog niet. Er zijn dingen die je eerst moet uitvechten met jezelf. Dingen overdenken, in je hart beslissingen nemen, goed of slecht. Tenslotte ben ik een volwassen vrouw die wel naar adviezen wil luisteren,ook van mijn dochters, maar uiteindelijk toch zelf beslis wat ik ermee doe. Ergens in de verte schijnt een lichtje.....het flikkert......zal het blijven branden, of dooft het uit. Licht is hoop. En het was de hoop die mij vandaag deed besluiten mezelf te presenteren zoals ik ook wil zijn. Vol verwachting, hoop, een vrouw die nog een toekomst voor zich heeft en wil genieten van het belangrijkste in het leven .....liefde. Het muurtje breek ik niet af, ik wil wel proberen het een beetje toegankelijker te maken , doorzichtiger ook. Maar om zo dicht bij mij te kunnen komen dat je mij kunt aanraken ........misschien gebeurt er een wonder, een heel klein wonder. Hopelijk blijft het lichtje in de verte branden....ik hoop het echt

Mijn dag niet...

Vandaag had ik héél erg mijn dag niet. Een groot gevoel van waardeloosheid, snel geïrriteerd, huilen om niks. Nou niks, dat is ook niet helemaal waar. Je huilt nooit om niks. Maar het is toch een beetje onverklaarbaar. Ik merk het ook aan de reactie's die ik krijg. Beter gezegd, die ik níet krijg. Het kan me vandaag ook niet zoveel schelen. Een vriendin zou zeggen, ' het moet zo zijn, maar zo ervaar ik het niet, want wat van je uitgaat komt ook altijd weer bij je terug. Maar altijd maar geven .........het houdt een keer op. Niet voor lang, maar zeker wel voor vandaag. Bij mij dan. En dan , een wonder, Een heel klein wonder. Zomaar een berichtje van iemand die mij schrijft vanaf de andere kant van de aardbol. Een mens die ik niet ken, waarmee ik nog nooit een woord heb gewisseld. Snoop. Kijk maar, het staat hier naast in mijn gastenboek. Ik ga er nog harder door huilen. We mailen een paar korte berichtjes, en ik besef het belang van vriendschap, de juiste woorden op de juiste tijd. Die berichtjes zijn prive, die koester ik, want ze geven mij net dat steuntje dat ik nodig heb. Daarna nog drie korte berichtjes.......ook van mensen die ik niet ken, nog nooit gezien of gesproken heb. 'Je bent een kanjer '. een sterke vrouw, je durft open te zijn, je kwetsbaar op te stellen ...........Ik bloos, maar het zijn wel ware woorden. Veel deel ik via mijn pc met anderen. Vaak ben ik blij dat ik een onbekende ben achter de pc en dat ik juist door het anoniem zijn zo open durf te zijn. Je hoeft niet veel te zeggen om begrepen te worden. Door open en oprecht te zijn kom ik mensen tegen die ik durf te vertrouwen, die mij het gevoel geven dat er meer is dan een virtuele knuf en een groet. De warmte en de oprechtheid van een medemens. Ik voel de liefde die in de getypte woorden zit, ik voel ook dat het oprecht en gemeend is. En juist dat maakt dat ik weer lach, mijn tranen droog, want samen met deze mensen kan ik moeilijke periode's in mijn leven aan. Geloven in mensen.....ik durf het....ik doé het..........!