Leuk kleurtje......of toch niet zo ? De letters waren eerst rose, maar pastelkleuren passen niet zo goed bij mij. Ik hou van uitersten, zwart...wit...en enkele felle schreeuwerige kleuren daar tussen in. Ik laat dit staan, is niet onaardig. Ergens in deze week kreeg van mijn zoon zo'n doorstuur mailtje, je kent ze wel, als je zoiets niet doorstuurt dan kan het zijn dat je iets overkomt. Dat kan, het hoeft dus niet, maar het kan wel. Ik denk daar zo het mijne van. Er zijn hele leuke bij, ook hele flauwe, maar deze is wel grappig. Doorsturen, ik doe het vaker niet dan wel, en er is me tot nu toe niets ergs overkomen. Wél vrienden kwijtgeraakt, maar ik ben er van overtuigd dat die vrienden toch wel uit mijn leven waren verdwenen vroeg of laat. Het is een Slowaaks gedichtje, wel grappig, niet zo lang, want geduld om zo'n filmpje af te kijken heb ik eigenlijk niet. Ik stuur het door naar ' alle gebruikers '. Ook dát doe ik normaal gesproken nooit. Ik selecteer altijd, want wat moet bijvoorbeeld Essent of de Stichting Wakker Dier met mijn doorstuurmailtje. Zij zien liever dat ik de rekening betaal, of een donatie schenk.
Nog dezelfde avond krijg ik het gedicht weer terug in mijn mailbox. Mijn broer denkt in ieder geval aan me, en later mijn nichtje ook nog. Verder blijft het rustig, ik ben blijkbaar niet zo geliefd als ik dacht. Ik denk er niet meer aan totdat ik afgelopen donderdag het Slowaaks gedicht weer tegenkom in mijn mailbox. Terug gestuurd door Carin, de vrouw bij wie ik twee jaar op Turkse les heb gezeten. Omdat ik geen adressen had geselecteerd heb ik ook niet stilgestaan bij de mensen die mijn gedicht in hun mailbox zouden vinden.
Ze schrijft me dat ze het zo leuk vindt dat ik aan haar gedacht heb. Ze schrijft ook dat ze de laatste tijd vaak aan mij heeft gedacht, en mij had willen mailen, maar ze was op een of andere manier mijn emailadres kwijtgeraakt. Door omstandigheden van persoonlijke aard ben ik na twee jaar gestopt met mijn lessen. Maar Carin was ik niet vergeten, ik dacht nog zeer regelmatig aan haar.
Ik heb een Turkse schoondochter, zij een Turkse man. Ik heb twee kleinzoons, zij twee zoons. Een van haar zoontjes is overleden aan de gevolgen van de ziekte die mijn schoondochter ook heeft. Er was vanaf dag één een klik tussen ons. Zoveel gelijkenis tussen de kinderen, half Nederlands, half Turks. De naam van haar overleden zoontje verschilde één letter met de naam van mijn jongste kleinzoon. Ik keek er wekelijks naar uit, naar de lessen, maar ook naar Carin. Samen hebben we regelmatig nagepraat, tussen twee lessen in, want na mijn groepje kwam al snel het volgende groepje. Maar de tijd was lang genoeg om een band met elkaar te krijgen. We hebben samen gelachen, samen gehuild. Gelachen om de leerlingen , we konden vaak niet naar elkaar kijken want dan viel het op dat we samenspanden. Gehuild om de ziekte die zowel in haar gezin als in het mijne zoveel verdriet bracht.
Ik ben in een jubelstemming. Het voelt goed om Carin weer terug te hebben. Ik heb haar inmiddels gemail, en daar gaan we samen mee door. Het voelt alsof ik weer een stukje aan mijn puzzel heb kunnen leggen. Hoe blij kun je zijn als iemand die even uit het zicht was weer bij je terug is.........héél erg blij........neem dat maar van mij aan !!!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten