Blind ?

Gisteren was ik getuige van een gesprek tussen mijn dochter en schoondochter. Dat gesprek ga ik vanzelfsprekend hier niet openbaar maken, maar het was wel weer reden voor mij om eens over de toekomst na te denken. Deze keer niet serieus, wat mij betreft dan, ik ben wijzer....hoop ik . Mijn schoondochter is een jonge Turkse vrouw die inmiddels ruim zestien jaar hier woont, waarvan tien jaar samen met mijn zoon. Toen mijn zoon mij dan ook vertelde serieuze plannen te hebben met een meisje uit een ander land, een andere cultuur, was ik wel even van slag. Niet door het meisje, maar wel door de bijkomende zaken. Ik weet ook wel dat liefde blind is, stekeblind soms, maar van deze relatie heb ik toch wel meerdere nachten wakker gelegen. En nog regelmatig lig ik er wakker van. Mijn schoondochter heeft namelijk nooit kunnen wennen en ook nooit kunnen houden van dit land, en de heimwee doet haar geen goed. Ook mijn zoon en de kinderen niet want oorzaken hebben altijd gevolgen, ook voor hen. De aanleiding dat ik hier nu iets over zeg is de vakantie die mijn kleinzoon de komende drie weken heeft. Drie weken .....een halve zomervakantie ! ' Waarom die vakantie niet aan de zomervakantie vastgeplakt, dan had ik drie weken langer in mijn land kunnen blijven.' Ik begrijp haar reactie. Elke gelegenheid die mijn schoondochter heeft om naar haar land en haar familie te gaan grijpt ze aan, en in haar geval misschien ook logisch. Zeker sinds de ziekte met de de zware naam ook haar getroffen heeft. Achteraf praten heeft geen zin,' waarom ben ik hier, hoelang moet ik nog hier '. Wat ik wel weet is dat een huwelijk tussen twee culturen goed kan gaan, maar ook zwaar kan zijn, ook voor de directe omgeving. Er is een huis in Turkije, maar om te kunnen leven , te kunnen voorzien in het onderhoud van je gezin moet er gewerkt worden. Het is niet zo eenvoudig als mijn schoondochter het ziet. Neem je bed op en wandel......helaas gaat dat niet voor velen.
Ze moeten nog een poosje, mijn zoon en schoondochter. Ik hoop dat hun relatie hiertegen bestand is. Want heimwee wordt niet minder, heimwee kan je ziek maken, en nóg zieker is niet gunstig in haar geval.
Daarom dacht ik hier vanmorgen weer eens over na. Vroeger zei men ook wel ' twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen .' Niet alleen tussen twee geloven dus. Het geldt nog steeds, bezint voordat je begint.
Genoeg over de moeilijke tijden die mijn zoon en schoondochter door moeten. Ik hoop dat ze er samen uitkomen, en dat het een lang en gelukkig huwelijk mag blijven. Maar een glimlach kon ik toch ook niet onderdrukken vanmorgen. Dacht aan mezelf.......wat zou ik doen als ik nu, op mijn leeftijd de ware zou tegen komen en het is een man met een andere geloofsovertuiging, een geheel andere levensopvatting, een heel andere cultuur dan de mijne........ Ik denk dat ik daar niet meer wakker van zou liggen. Ik ben de tijd voorbij dat ik blind een man zal volgen. Levenslessen hebben mij inzicht en wijsheid gegeven. Mijn hart wil ik graag nog een keer verliezen, maar liefde maakt mij niet meer blind. Mijn keuze is duidelijk...... ik kies voor mijzelf.