Mensen

In nood leer je je vrienden kennen. En dat kan je zowel positief als negatief ervaren. Dat laatste is wel de slechtste ervaring, zeker als je domweg zoals ik het hart op de tong draagt en iedereen vertrouwt. Je bent open, geeft je bloot zoals zo mooi gezegd wordt. Dingen die je in vertrouwen vertelt blijven niet altijd vertrouwelijk. Dat merkte ik weer eens deze week. Loslippigheid....onnadenkendheid....geef het maar een naam, ik aanvaard er geen excuus voor.
Het maakt me wel verdrietig, ben je de ene teleurstelling nog niet te boven dient de volgende zich weer aan.' Laat je niet ontmoedigen joh.....trek het je niet aan .' Sta erboven.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Het moet in je zitten om aan dingen ' schijt ' te kunnen hebben. En bij mij zit dat er niet in. Twee vrienden verdwenen ineens ' onaangekondigd '. Terwijl ik met ze mailde, lief en leed deelde en dacht echte vrienden aan ze te hebben zijn ze ineens verdwenen.
Positief blijven denken zei mijn dochter, je krijgt er vast vier nieuwe vrienden voor terug. Terwijl ze dat tegen me zei dacht ik ineens aan dat nummer van Boudewijn de Groot, ' want zonder vrienden kan ik niet.' Opgezocht en gedraaid dus, en waarachtig het heeft geholpen. Zoals zo vaak.
Vanmorgen las ik op de space van de Proff dat ze een kat heeft doodgereden en daar afschuwelijke beelden aan heeft overgehouden. De beelden vervagen nu een beetje zegt ze verder, maar ik kan mij dat zo goed voorstellen. Dan kan muziek zo heel goed helpen. Niet bij iedereen, maar wel bij mij.
Op 17 augustus 2004 , ik vergeet dat ook nooit meer, zag ik voor mijn ogen een grote Turkse herder aangereden worden door een vrachtauto. We zagen het aankomen, mijn dochter en ik. Allebei uit de auto gesprongen ( levensgevaarlijk...) en de snelweg opgerend om de aandacht van de vrachtwagenchauffeur te trekken. De man heeft geremd zo hard als hij kon, maar kon de herder niet meer ontwijken. Als je dan daar machteloos staat te kijken, te wachten op dierenarts en politie duurt een half uur een dag.........ook wij zagen het dier voor onze ogen doodgaan en dan ontsteek ik op zo'n moment zo in woede om het onbegrip van de omstanders. Mensen die je toe snauwen dat 'het 'maar een beest is, waarom al dat verkeer zo nodig opgehouden moet worden, lui die met hun vinger tegen hun voorhoofd ons passeren............
En toch doe ik het de volgende keer weer, stoppen en kijken of ik lijden kan voorkomen. Ook als het om ' maar een beest ' gaat.
De beelden van toen raak ik ook nooit meer kwijt, maar als ik er weer erg direct aan word herinnerd, zoals nu door het lezen van de log van de Proff, draai ik de muziek die mij weer rustig maakt.....muziek waardoor ik het allemaal weer even beleef, maar het ook weer op z'n plaats terug kan zetten. Terug zetten in het vakje ' nare gebeurtenissen die je nooit meer vergeet, ' maar die door muziek hun scherpe kantjes verliezen.
Er is een spreekwoord, ' soms kan zelfs muziek tranen niet vervangen '......... niet altijd nee, maar als het wel kan moet je daar heel blij mee zijn. En dat ben ik.