Arthur Miller schrijft in een van zijn toneelstukken; ' Ik droomde dat mijn leven een kind van me was. Maar het was een mongooltje en ik liep weg. Maar het kroop steeds weer op mijn schoot. Het greep naar mijn kleren. Tot ik dacht " Als ik het kan kussen , kan ik misschien slapen." En ik boog mijn hoofd over zijn verwrongen gezicht en het was afschuwelijk......maar ik kuste het."
Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden.
Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke.En ook heel verdrietige.
Twee dames, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een mongooltje tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven.
Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk.............
Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn.........wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet.
Hoe ik hier nu bij kom...bij dit log...........nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep.........en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben......
je leven aanvaarden.....door het in je armen te sluiten
en te omhelzen.
Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden.
Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke.En ook heel verdrietige.
Twee dames, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een mongooltje tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven.
Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk.............
Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn.........wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet.
Hoe ik hier nu bij kom...bij dit log...........nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep.........en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben......
je leven aanvaarden.....door het in je armen te sluiten
en te omhelzen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten