Slachtoffer.......

Of ik mee ga naar de Efteling.......
Mijn zoon is sinds enkele weken de trotse bezitter van een professionele camera......alles gaat vanzelf, beeld instellen, knippen, dat ding ' leest ' als het ware wanneer het moment daar is om de juiste foto te nemen. Mijn zoon gelooft er heilig in. Ik niet. De afgelopen weken was ik vrijwilligster voor het goede doel.Het goede doel van mijn zoon. Natuurlijk begrijp ik dat het leuk is om met zo'n professioneel ding maar raak te schieten, op welk doel dan ook, maar vandaag sla ik een keer over. Mijn excuus is dat ik te veel last heb van mijn hernia, en dat is nog eens de waarheid ook. Nou ben ik niet van het zeikerige soort, pijn of geen pijn, ik doe de dingen die ik moet doen want als je alleen bent zal er toch iemand voor je moeten zorgen, en dat ben ik helaas zelf. Helaas ja, want ik zou ook weleens in de watten gelegd willen worden, zomaar, een dag, of een paar uurtjes, maar dat zit er niet in.
Mijn zoon moet dus op zoek naar een ander slachtoffer, en dat is snel gevonden, zijn zus.
Nou kent mijn dochter de kneepjes van het vak, door haar ondoorzichtige zonnebril volgt ze elke beweging van haar broer, en weet zodoende onflatteuze opname's te vermijden. Grijnssssssssss..........
Ik verheug me al op het aanmelden bij msn vanavond. Vol trots krijg ik zoals altijd de opname's als een van de eerste toegestuurd. En eerlijk is eerlijk, het gaat hem steeds beter af, steeds mooiere opname's krijg ik te zien, en het is steeds weer geweldig om de verrichtingen van mijn kleinzoons gade te slaan. Wat mijn zoon niet weet is dat ik minimaal de helft van zijn werk regelrecht naar de prullenbak verwijs. Spontane opname's......gapend, ijs likkend, een shirt dat een breedtestreep heeft en me heel goed staat wordt na het vastleggen op de plaat een afschuwelijk plaatje van een vrouw met een gigantische boezem.....
En zo kan ik nog wel wat opnoemen. Tegen de zon inkijken terwijl ik mijn ogen tot spleetjes knijp.........even een kiekje terwijl ik mijn kleinzoon zijn schoenen opnieuw strik.........waarom mijn achterwerk op deze manier in beeld ?
Hij leert het vast nog wel die zoon van mij. Het ligt niet aan zijn camera in elk geval, dat ding knipt en flitst en stelt zich in zoals het hoort.........alleen mijn zoon moet nog even door krijgen wanneer het juiste moment om een beetje leuke foto te maken daar is. Ben benieuwd naar zijn resultaten van vandaag.......ik verheug me erop. Wellicht gaat er vandaag helemaal niets van zijn werk naar de prullenbak, voor vandaag heeft hij een ander slachtoffer gevonden, zijn zus. En ach......een klein beetje ijdelheid is mij niet vreemd hoor, ik ben tenslotte een vrouw

Vrij Reizen

Gekregen. Een abonnement op de trein, vrij reizen naar bestemmingen die ik zelf mocht kiezen. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, ook op zon en feestdagen. Gekregen van mijn psychologe om mijn leven weer enigzins op de rails te krijgen. Twaalf jaar hebben we samen gereisd. De laatste twee jaar begeef ik mij op dood spoor. Ze verhuisde met haar praktijk naar een andere plaats, ik mocht wel met haar mee verhuizen, maar ik dacht het na twaalf jaar wel onder de knie te heben, en bovendien een wekelijkse reis zag ik niet zo zitten. De ' trein '. Vierenvijftig schriftjes vol met reisverslagen die ik in twaalf jaar heb gemaakt. We hebben samen veel gereisd.
Dan kwam ze naast me zitten als ik weer eens vond dat we te lang onderweg waren. Sloeg haar armen om mij heen als ik weer eens vond dat het zo lang duurde voordat er een einde kwam aan de reis in de lange donkere tunnel.
Samen hebben we menig station gepasseerd, wissels omgelegd, op dood spoor gestaan, reizen geanuleerd........ze was er voor mij.
De trein kwam ik vanmiddag tegen bij het zoeken naar iets. Achterin het nachtkastje zag ik ze liggen. Vierenvijftig schriften en boekjes vol met reisverslagen, samen gebonden door een paars lint.
Ik herinner me haar ogen, hoe ze kon praten met haar ogen als ze aanvoelde komen dat ik zou gaan hyperventileren. Met haar ogen op mij gericht liep ze naar haar kast om terug te komen met de koptelefoon die ik kreeg opgezet, waarna ik haar zachte rustgevende stem hoorde klinken in mijn oren en zo weer terug kwam op aarde. Op het krukje voor mij, mijn handen in die van haar, de kleenex tissues binnen handbereik bleef ze rustig en zonder van gezichtsuitdrukking te veranderen wachten tot het station gepasseerd was...........
Haar huwelijk, de geboorte's van haar twee kinderen, alles deelden we samen. Op dood spoor ja. Dat ben ik al enige tijd en ik besef dat ik haar mis. Wat zou ik graag nog eens met haar reizen. Haar vertellen waar ik geweest ben, en wat ik gedaan heb in de twee jaar zonder haar als machinist. Het is mij tegengevallen, het alleen reizen. Maar het heeft me ook wel goed gedaan. Ik lees de notitie's die ik als losse kaartje extra mee kreeg.......' draag dit bij je tot je zeker weet het het niet meer nodig te hebben.' Hoe te handelen in een panieksituatie, wie te bellen als ik aan voelde komen dat ik in een dikke mist terecht zou komen. Want ze was er geen vierentwintig uur.
Dat kon ook niet, ze had haar eigen leven en ik behoorde tot ' haar werk .' Zoals ik aan haar dacht , dacht zij niet aan mij, en toen ik hoorde dat ze weg zou gaan ben ik blind van tranen naar huis gefietst. Ook zij huilde. Hoe had ze er tegenop gezien mij dat te vertellen.
Want ergens wist ze dat ik niet met haar verder zou kunnen reizen, ik zou te vaak moeten overstappen, en daar was ik duidelijk nog niet aan toe. Mijn vertrouwde wekelijkse gang was ik kwijt. Toch wilde ik niet toegeven, ik weigerde naar haar plaatsvervangster te gaan, hoe aardig en begrijpend die ook was. Dood spoor. Ik weet even niet welke kant ik op moet gaan. Maar ik ben blij met de herinneringen aan twaalf jaar reizen met haar. ' Je redt het,' waren de laatste woorden die ze tegen mij zei.
Ik ga het ook redden..........daar ben ik van overtuigd.

Blind ?

Gisteren was ik getuige van een gesprek tussen mijn dochter en schoondochter. Dat gesprek ga ik vanzelfsprekend hier niet openbaar maken, maar het was wel weer reden voor mij om eens over de toekomst na te denken. Deze keer niet serieus, wat mij betreft dan, ik ben wijzer....hoop ik . Mijn schoondochter is een jonge Turkse vrouw die inmiddels ruim zestien jaar hier woont, waarvan tien jaar samen met mijn zoon. Toen mijn zoon mij dan ook vertelde serieuze plannen te hebben met een meisje uit een ander land, een andere cultuur, was ik wel even van slag. Niet door het meisje, maar wel door de bijkomende zaken. Ik weet ook wel dat liefde blind is, stekeblind soms, maar van deze relatie heb ik toch wel meerdere nachten wakker gelegen. En nog regelmatig lig ik er wakker van. Mijn schoondochter heeft namelijk nooit kunnen wennen en ook nooit kunnen houden van dit land, en de heimwee doet haar geen goed. Ook mijn zoon en de kinderen niet want oorzaken hebben altijd gevolgen, ook voor hen. De aanleiding dat ik hier nu iets over zeg is de vakantie die mijn kleinzoon de komende drie weken heeft. Drie weken .....een halve zomervakantie ! ' Waarom die vakantie niet aan de zomervakantie vastgeplakt, dan had ik drie weken langer in mijn land kunnen blijven.' Ik begrijp haar reactie. Elke gelegenheid die mijn schoondochter heeft om naar haar land en haar familie te gaan grijpt ze aan, en in haar geval misschien ook logisch. Zeker sinds de ziekte met de de zware naam ook haar getroffen heeft. Achteraf praten heeft geen zin,' waarom ben ik hier, hoelang moet ik nog hier '. Wat ik wel weet is dat een huwelijk tussen twee culturen goed kan gaan, maar ook zwaar kan zijn, ook voor de directe omgeving. Er is een huis in Turkije, maar om te kunnen leven , te kunnen voorzien in het onderhoud van je gezin moet er gewerkt worden. Het is niet zo eenvoudig als mijn schoondochter het ziet. Neem je bed op en wandel......helaas gaat dat niet voor velen.
Ze moeten nog een poosje, mijn zoon en schoondochter. Ik hoop dat hun relatie hiertegen bestand is. Want heimwee wordt niet minder, heimwee kan je ziek maken, en nóg zieker is niet gunstig in haar geval.
Daarom dacht ik hier vanmorgen weer eens over na. Vroeger zei men ook wel ' twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen .' Niet alleen tussen twee geloven dus. Het geldt nog steeds, bezint voordat je begint.
Genoeg over de moeilijke tijden die mijn zoon en schoondochter door moeten. Ik hoop dat ze er samen uitkomen, en dat het een lang en gelukkig huwelijk mag blijven. Maar een glimlach kon ik toch ook niet onderdrukken vanmorgen. Dacht aan mezelf.......wat zou ik doen als ik nu, op mijn leeftijd de ware zou tegen komen en het is een man met een andere geloofsovertuiging, een geheel andere levensopvatting, een heel andere cultuur dan de mijne........ Ik denk dat ik daar niet meer wakker van zou liggen. Ik ben de tijd voorbij dat ik blind een man zal volgen. Levenslessen hebben mij inzicht en wijsheid gegeven. Mijn hart wil ik graag nog een keer verliezen, maar liefde maakt mij niet meer blind. Mijn keuze is duidelijk...... ik kies voor mijzelf.

Geraniums

Jeetje, wat een avond. Ik ben bekaf zoals dat heet.........
De kleinzoons aan de telefoon, mobiel ja, of ik asjeblieft mee ga naar disco-zwemmen. Natuurlijk, zeg ik met mijn liefste stem maar ik had er eigenlijk niet op gerekend....vergeten dus gewoon, ja, dat kan mij ook gebeuren. Komen ze daarmee om bijna zeven uur, en dan moet ik weer alles haastje repje, en daar heb ik zo'n hekel aan. Maar goed, vlug vlug de zwemspullen bij elkaar geraapt en richting zwembad. Een drukte van jewelste, en deze keer ook nog een aantal vaders en moeders die ik er nu eens liever niet bij had gehad, want ik wilde daar rustig even zitten, even bijkomen van alles, want ik haal te vaak te veel op mijn nek de laatste tijd.
Ik wilde vanavond even rustig zitten, verstand op nul, nergens aan denken, alleen aan dingen die ik het liefste doe , maar zelfs dat schoot er bij in. Nadenken wilde ik....want er gebeuren vreemde dingen met mij en met mensen waar ik mee omga. Van nadenken is dus niet veel terecht gekomen, misschien straks nog, ik zal toch niet vroeg mijn bed opzoeken. Want ik kan helemaal niet in slaap komen als ik borrel van gedachten, die moet ik dan eerst op een rijtje hebben.
Maar goed vòòr mij twee jonge luidruchtige moeders, een en al gebaar en geluid, en geklap van kouwgom........verhalen over de mensen die er ook zaten, roddelen heet dat eigenlijk, mobiel bellen, sms jes versturen, televisie-series bespreken............ik heb mij echt in moeten houden om er twee uur naar te luisteren zonder uit mijn vel te springen. Ik ben een antieke trut, ik ga het steeds meer beseffen.......je moet sms-en.......je moet iedere vijf minuten een telefoontje plegen, je moet heel irritant zijn voor de mensen die achter je zitten..........ppppfffffff.........je moet vooral en veel praten over je nagels, en je rimpels, welke creme daarvoor de beste is, dat soort zaken hoor je te bespreken als je daar zit.........stom geklets dus, gesprekken over alles en niks.
Grrrr.......wat ben ik blij dat ik thuis ben..........thuis.......en helemaal niks doen.........
Ik zeg het nu weer....maar ik ga het ook echt doen, meer aan mezelf denken, ik wil nog zoveel en anders is het te laat,en zit ik dadelijk achter de geraniums. En daar ben ik nog LANG niet aan toe !!!!!!

Op de blaren zitten....

( Even wat berichtjes die ik eerder....ergens anders op mijn site had geplaatst. Vanwege technische problemen met mijn oude site plaats ik hier dus wat oudere berichten. Wil namelijk niets kwijtraken. )


Daar heb je het weer.....de liefde. Ik pak de krant en sla zomaar ergens open.
Levensgroot HET VERDRIET VAN DAAN SCHUURMANS !
Sorry, het lezen van zijn verhaal maakt me direct weer boos. Weer een man die de deksel niet op zijn potje met hormonen kon houden. En nee, geen excuus, niet goed te praten, hoe vaak ik dit soort' biechten' ook lees. Ik zeg er dan ook meteen bij voor de lezers die mijn log lezen, geen excuus voor Daan !!!
Verliefd worden als je een relatie hebt, of getrouwd bent kan je overkomen, maar het wil er bij mij niet in dat het onmogelijk is om op tijd in te zien dat je op het punt staat iemand anders heel veel verdriet te doen. Hou verdorie de deksel op dat potje met hormonen en maak je uit de voeten,denk op tijd aan je ware liefde zoals Daan zijn liefde voor Jennifer omschrijft. Daan had buiten het lot gerekend. Nou, die mannen ken ik ook, die eerst doen en dan pas nadenken.
Daan zegt, en ik zie dat dan als slechterik weer meteen als een waardeloos excuus, ' In het stuk Closer gaat het over de liefde, overspel en het zoeken naar intimiteit. Hij ging met zijn tegenspeelster zo diep op in het repeteren dat het bijna onafwendbaar was !! Onzin, het IS afwendbaar, maar je laat je meeslepen.

Speel niet met het lot als je eigenlijk diep in je hart weet dat er drie mensen heel ongelukkig worden als jij de deksel van dat hormonenpotje losschroeft! Het ' lot ' had je zelf in handen, makkelijk om ' het lot ' de schuld te geven.
Wat er voor nodig is is een sterke wil, en het besef dat je maar èèn keer onvoorwaardelijk van iemand kunt houden. Eèn keer Daan......en dat had je op tijd moeten bedenken .

Mongooltje

Arthur Miller schrijft in een van zijn toneelstukken; ' Ik droomde dat mijn leven een kind van me was. Maar het was een mongooltje en ik liep weg. Maar het kroop steeds weer op mijn schoot. Het greep naar mijn kleren. Tot ik dacht " Als ik het kan kussen , kan ik misschien slapen." En ik boog mijn hoofd over zijn verwrongen gezicht en het was afschuwelijk......maar ik kuste het."
Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden.
Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke.En ook heel verdrietige.

Twee dames, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een mongooltje tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven.
Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk.............
Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn.........wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet.
Hoe ik hier nu bij kom...bij dit log...........nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep.........en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben......
je leven aanvaarden.....door het in je armen te sluiten
en te omhelzen.

Youp

Mijn zoon is gisteren naar een voorstelling geweest van Youp........
Vanmiddag was ik bij mijn zoon. Omdat er in mijn omgeving niemand beter met een pc kan omgaan dan mijn zoon ging ik voor wat tips op pc gebied.
Ik had in het geheel niet meer aan Lada-Youp gedacht, totdat mijn zoon zei'ik ben vanavond nog even weg'.
Dat was toch gisteren, vroeg ik hem, dat je naar Youp zou gaan ?
" Ja, dat was gisteren' maar ik heb vandaag om half zeven een afspraak met Youp.....'

Een afspraak met Youp.....?
' Ja, een afspraak, want we hadden beiden geen pen en papier bij ons........' ik had zijn handtekening gevraagd '.
Mijn zoon belde mij net op........om te zeggen dat hij niet zo vroeg thuis zou zijn......de handtekening van Youp had hij......ook op zijn dvd-boxen....... "ik sta ook op de foto met Youp..........hij had speciaal iemand meegenomen om een paar foto's te maken ' .........
Nu hoeft mijn zoon mij geen verantwoording meer af te leggen voor zijn afwezigheid, hij gaat langzaam naar de veertig, maar een beetje nieuwsgierig was ik toch wel. Ik zit nog een keer in de zaal ' bij Youp, hoorde ik mijn zoon zeggen, Youp gaf me nog een kaartje voor de voorstelling.....'
Die Youp.......en die zoon van mij..........mannen blijven altijd kinderen........als ik ook een foto krijg zal ik hem plaatsen..........

Huwelijk

Het huwelijk en uw hart

Uit onderzoek is gebleken dat de kwaliteit van iemands huwelijk een van de factoren is die bepaalt hoe goed hij herstelt van een hartopratie", zegt de Londense Daily Telegraph.
Volgens dr.James Coyne van de Universiteit of Pennsylvania ( VS ) kan een gelukkig huwelijk een patiënt redenen geven om voor zijn gezondheid te vechten, maar ' kan een slecht huwelijk erger zijn voor een patiënt dan niet getrouwd zijn".
Dr.Coyne en zijn team maakten video-opnamen van gesprekken die echtparen thuis hadden en ze kwamen erachter dat hartpatiënten die op gespannen voet met hun partner stonden, bijna twee keer zoveel risico liepen om binnen vier jaar te overlijden als degenen die een betere communicatie hadden.
Dr.Linda Waite, hoogleraar sociologie aan de University of Chicago, komt tot de conclusie dat een goed huwelijk van even groot belang is " als gezond eten, sporten en niet roken ".

Merkwaardig.......of logisch ??

Marilyn

Op 28 oktober bezocht ik de kunstbeurs in het autotron in Rosmalen .
Of ik ' verstand ' van kunst heb ........nee,maar wat is verstand van kunst. Kunst is iets waarvan de maker zelf vindt dat het de naam kunst mag hebben, en ik heb zo mijn eigen visie op kunst. Mijn woonkamer is mijn kunstwerk. Een chaotische ruimte met zowel kunst als kitsch. Misschien beledig ik nu een hele horde kunstenaars door te zeggen dat ik wel wat heb van de stijl van Heyboer . Zijn werken vind ik ook niks......een rommelig zooitje, en dat is mijn kunstwerk ook.
Even weer terug naar Art Fair.
Toen ik de mooi ingerichte ruimte binnen ging, en mijn toegangsbewijs kocht, viel mijn oog direct op een waar kunstwerk. The American Dream..........Marilyn Monroe op groot formaat. Prachtig, ik kon er mijn ogen niet vanaf houden . Kijkend om het hoekje nog een keer........een soort drieluik op mega formaat. Jörg Döring.
Een jonge Duitse kunstenaar die dol is op alles wat Amerikaans is . Want ik zocht hem bij thuiskomst meteen op. Op google wel te verstaan. Informatie en schilderijen genoeg, sorry, kunstwerken . En ik zijn geval ben ik het helemaal eens met de titel kunstenaar.
Natuurlijk, er was nog veel meer moois te zien op de beurs, maar ook veel lelijks wat toch allemaal onder de noemer kunst viel. Kwestie van smaak. Wil ik verder ook niets over zeggen .
Marilyn......ze is vierenveertig jaar na haar dood ' hot '. Waar je kijkt en waar je naar binnengaat worden haar afbeelding te koop aangeboden . Van kaarten tot kamerschermen, boeken , films, spiegels, noem het maar op.
Ze is me niet vreemd hoor, de legende met de zwoele blik. Al jaren kijkt ze me aan als ik de kleine galerie van mijn dochter binnen stap. Galerie ja, want vanaf elke wand in het huis van mijn dochter zijn de ogen van Marilyn op me gericht. Zelfs in het kleinste kamertje ontkom ik niet aan haar blik.
Geen prille liefde tussen mijn dochter en Marilyn, maar een relatie van jaren, vol passie en vuur.
Als klein meisje wilde ze op de legende lijken.......en toegegeven, ze had er wel iets van weg. De witte kleur in heur haar, de volle rode lippen .....de zwoele blik. Moeders zien dat, en ik zeker , als kenner van kunst .
Inmiddels is mijn dochter ouder dan Marilyn toen zij op jonge leeftijd stierf aan een overdosis slaappillen.
Maar de liefde is nog altijd wederzijds.
Ik heb lang stilgestaan bij de schitterende kunstwerken van Jörg Döring, en heb ze vanuit verschillende hoeken goed in mij opgenomen. Met brilletje, zonder brilletje, van dichtbij, van een afstandje, maar het bleef kunst met een grote K.
Graag had ik mijn dochter verrast met een werk van deze Duitser. Ik heb er aan gedacht, maar bedacht me dat ik dat nooit veilig mee naar huis zou kunnen nemen. Er zou een vrachtwagen aan te pas hebben moeten komen.
En bovendien, ik moet nog even doorsparen om zo'n mooi werk te kunnen kopen , al was de prijs heel redelijk voor zoiets moois.
Art Fair 2006. Ik heb er van genoten !!!

Reageren mag....

Inderdaad, mijn nieuwe foto album heeft er mee te maken. Peter Paul Rubens onder andere. Die man kon een vrouw mooi portretteren......nee, schilderen, voor de pietlutten onder ons,anders krijg ik daar weer gezanik over. Waar het over gaat, over leeftijd. Ik heb eens even in mijn vriendengroepje gespiekt, en de meesten van jullie hebben hun leeftijd bij het profiel staan. Ik dus niet. Want waarom is het nodig om je leeftijd te vermelden, en wacht even, ik heb er niets op tegen, maar ik heb ook geen idee wat het nut ervan is.
In een mail werd mij gevraagd hoe oud ik ben.......en ik was in de veronderstelling dat mijn leeftijd ook openbaar was, dus ik reageer niet. Toen er een paar uurtjes later weer een hotmail binnenkwam ben ik eens gaan kijken, en nee, niet openbaar, dat vond ik blijkbaar bij mijn aanmelding ook al niet nodig. Ik reageer dus, en vertel mijn leeftijd.
Daar klopt dus helemaal niets van......ik ben óf jonger, óf ik gebruik een foto die van iemand anders is.
Ik was daar wel even stil van, en trouwe bezoekers van mijn space hebben ook even tegen een msn-poppetje aan moeten kijken want ik heb direct mijn foto weggehaald. Ook was ik meteen weer in de startblokken om een en ander eens van mij af te loggen, maar ik heb mij bedacht. Sorry Caroline, ik heb het log niet meer teruggeplaatst. ( Caroline wilde reageren, maar ik was net weer weg met mij log.)
Kan het wel een klein beetje verklaren hoor, die opstandigheid over een foto'tje. Iets waar een ander zich niet druk om maakt misschien , maar ik wel. Overgehouden zeg maar, overgehouden aan een tijd dat ik mij moest verstoppen, en mijn profiel moest opsieren met plaatjes van vogels, bloemen, of met ik weet niet wat voor plaatje.
Heb ook een poos een masker gedragen, ik was altijd incognito. Op mijn site dan wel te verstaan.
Toen ik een sprong maakte met space ben ik uit de kast gekomen, niks geen gezanik meer met vogels, bloemen en weet ik al niet meer, en al helemaal geen masker meer. Wie Mrs.M is was en blijft hier te zien. Ik heb niets te verbergen. Ook zoek ik geen man, komt er toevallig een leukerd op mijn pad dan is dat leuk meegenomen, maar het is zeker niet zo dat ik daarom een foto op mijn space heb staan, en ook daarom niet mijn leeftijd vermeld.
Ook begin ik te begrijpen dat ik niet overal tekst en uitleg over hoef te geven. Want al zet ik een foto van de paus bij mijn profiel......so what ???
Ik begin steeds meer in mezelf te geloven.......het opkomen voor mezelf doet wonderen. Het eitje is niet meer, ik heb vleugels gekregen.......en kan vliegen......
Toch, voor de mailer heb ik er een ' verse ' foto op mijn profiel gezet........ik ben het echt zelf, niet mijn dochter, niet de buurvrouw, maar gewoon Mrs.M, moeder en oma.......en wie de moeite neemt mijn logs goed te lezen weet binnen no time mijn leeftijd, mocht daar belangstelling voor zijn.
Maar nog een ding mailer.......toen ik deze foto maakte.......was ik nog niet buiten geweest......had ik nog niet door de stromende regen gelopen, had ik nog niet mijn regenlaarzen aan om met de hond te gaan wandelen........
want als ik dáárna een foto had gekiekt had je misschien niet naar mijn leeftijd gevraagd.........maar om nou bij mijn profiel een verzopen kat neer te zetten is ook niet zo mijn stijl. O ja.....Rubens......weet je dat ik die man wel had willen zoenen, als hij nog geleefd had nu......zo mooi er realistisch dat hij een vrouw kon uitbeelden.........ik herken mezelf er in.......grijnsssssssss

http://detreinvantienovertien.spaces.live.com/

Stilte

Er komt niet zoveel uit je handen, en ook niet uit je hoofd, hoor ik mijn dochter zeggen. ' Doe je een weekendje staren ?' vraagt ze. Ja dus, ik doe een weekendje staren. Soms heb je dat, en ik heb het nu. Mijn bed onopgemaakt......de stofzuiger die niet van zijn plaats is geweest, een luttel afwasje.......ik heb alleen maar zitten staren ja. Zelf noem ik dat denken. Overwegen. Opdrogen. Filosofisch bezig zijn.
Opdrogen omdat ik tijdens een weekendje staren ook nauwelijks praat, en dat lijkt me een verademing voor degene die normaal altijd naar mij luisteren. Naar mijn gerebbel dus hè, niet luisteren in een andere betekenis van het woord.
Vrijdag avond is het staren begonnen, en het houdt nu nog steeds aan. Zelfs tijdens het spannende voetbaltoernooi waar bij mijn kleinzoon vanmiddag het middelpunt was heb ik nauwelijks een woord gesproken. Het voelt alsof ik mezelf niet ben, naast mezelf loop.....en mezelf als het ware mee moet sleuren.
Vreemd, luisteren naar de radio en toch niks horen, eten en toch niks proeven, naar een voetballende kleinzoon kijken en toch niks zien.
Armen zo zwaar als lood. Benen die gespalkt lijken te zijn, ik beweeg me voort als een pop aan een touwtje. Zelfs mijn tranen blijven zitten waar ze zitten, als bevroren druppels achter mijn ogen, wachtend tot ik weer ontdooi.
Ik heb dit wel vaker, kan er ook redelijk goed mee omgaan. Dan zijn gebeurtenissen nét te ingrijpend geweest, herinneringen nét iets te tastbaar, een woord nét teveel gesproken, een bericht op het nieuws nét iets te emotioneel.
Dan verander ik in stilte. Een zwijgend mens die even geen adem meer kan halen, geen voet meer kan verzetten, geen lach meer te voorschijn kan toveren. Een schip zonder kompas.
Dan kan ik alleen maar wachten, wachten tot het tij weer keert en de vloed mij meeneemt , de wind mij weer in de goede richting blaast, de zon mijn tranen ontdooit, en een kind weer een lach op mijn gezicht tovert.
Tot het zover is staar ik in het niets, is er enkel leegte, eenzaamheid......en het tikken van de klok.........

Mensen

In nood leer je je vrienden kennen. En dat kan je zowel positief als negatief ervaren. Dat laatste is wel de slechtste ervaring, zeker als je domweg zoals ik het hart op de tong draagt en iedereen vertrouwt. Je bent open, geeft je bloot zoals zo mooi gezegd wordt. Dingen die je in vertrouwen vertelt blijven niet altijd vertrouwelijk. Dat merkte ik weer eens deze week. Loslippigheid....onnadenkendheid....geef het maar een naam, ik aanvaard er geen excuus voor.
Het maakt me wel verdrietig, ben je de ene teleurstelling nog niet te boven dient de volgende zich weer aan.' Laat je niet ontmoedigen joh.....trek het je niet aan .' Sta erboven.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Het moet in je zitten om aan dingen ' schijt ' te kunnen hebben. En bij mij zit dat er niet in. Twee vrienden verdwenen ineens ' onaangekondigd '. Terwijl ik met ze mailde, lief en leed deelde en dacht echte vrienden aan ze te hebben zijn ze ineens verdwenen.
Positief blijven denken zei mijn dochter, je krijgt er vast vier nieuwe vrienden voor terug. Terwijl ze dat tegen me zei dacht ik ineens aan dat nummer van Boudewijn de Groot, ' want zonder vrienden kan ik niet.' Opgezocht en gedraaid dus, en waarachtig het heeft geholpen. Zoals zo vaak.
Vanmorgen las ik op de space van de Proff dat ze een kat heeft doodgereden en daar afschuwelijke beelden aan heeft overgehouden. De beelden vervagen nu een beetje zegt ze verder, maar ik kan mij dat zo goed voorstellen. Dan kan muziek zo heel goed helpen. Niet bij iedereen, maar wel bij mij.
Op 17 augustus 2004 , ik vergeet dat ook nooit meer, zag ik voor mijn ogen een grote Turkse herder aangereden worden door een vrachtauto. We zagen het aankomen, mijn dochter en ik. Allebei uit de auto gesprongen ( levensgevaarlijk...) en de snelweg opgerend om de aandacht van de vrachtwagenchauffeur te trekken. De man heeft geremd zo hard als hij kon, maar kon de herder niet meer ontwijken. Als je dan daar machteloos staat te kijken, te wachten op dierenarts en politie duurt een half uur een dag.........ook wij zagen het dier voor onze ogen doodgaan en dan ontsteek ik op zo'n moment zo in woede om het onbegrip van de omstanders. Mensen die je toe snauwen dat 'het 'maar een beest is, waarom al dat verkeer zo nodig opgehouden moet worden, lui die met hun vinger tegen hun voorhoofd ons passeren............
En toch doe ik het de volgende keer weer, stoppen en kijken of ik lijden kan voorkomen. Ook als het om ' maar een beest ' gaat.
De beelden van toen raak ik ook nooit meer kwijt, maar als ik er weer erg direct aan word herinnerd, zoals nu door het lezen van de log van de Proff, draai ik de muziek die mij weer rustig maakt.....muziek waardoor ik het allemaal weer even beleef, maar het ook weer op z'n plaats terug kan zetten. Terug zetten in het vakje ' nare gebeurtenissen die je nooit meer vergeet, ' maar die door muziek hun scherpe kantjes verliezen.
Er is een spreekwoord, ' soms kan zelfs muziek tranen niet vervangen '......... niet altijd nee, maar als het wel kan moet je daar heel blij mee zijn. En dat ben ik.